بگوئید یک لیوان آب جو بیاورند!

                                                

با شنیدن این حرف­های سطحی و عوام فریب خیلی ناراحت شدم و از این عصبانی بودم که نمی­توانستم پاسخش را بگویم؛ چرا که در آن­جا وظیفه و تکلیفی جز حضور و شنیدن نداشتم و فقط نظاره­ گری بیش نبودم اما تصمیم گرفتم به نحوی دیگر با او برخورد کنم.

                                                 

گفت و گوی ما یک ساعت طول کشید، ولی هیچ ثمری در بر نداشت؛ گویی خدا بر گوش و فکر و زبان او قفل زده بود و چشمهایش را بر مسائل منطقی و حقیقت بسته بود.

مجتبی شایسته ­نیا

منبع: خاطرات مرضیه حدیدچی(دباغ)، انتشارات سوره مهر، صص 109 تا 111