یک دهه همکاری گروهک کومله با رژیم بعث عراق

بولتن نیوز: به دنبال بخش اول و دوم افشاگری بر علیه حزب کومله، و ارتباط آن با رژیم بعث عراق، بخش سوم آن از نظر خوانندگان می گذرد.

1.همه‌ی اعضا و کادر تشکیلاتی گروهک منحله کومله، اعم از نظامی یا سیاسی، را کردها تشکیل می دهند و غیر کرد جایی در این گروهک ندارد

.

2. حوزه‌ی فعالیت این گروهک/ از لحاظ سیاسی، نظامی همان مناطق کردنشین و سنی‌نشین ایران است.

3. شعار اصلی این گروهک  در اوایل انقلاب خودمختاری برای کردستان بود. اگرچه بعدها اهداف کمونیستی برای کل ایران را اعلام کرد و شعار حق تعیین سرنوشت برای ملت کرد را انتخاب نمود

4. این گروهک شیوه‌های مبارزاتی از نوع سیاسی را برای گرفتن خودمختاری از دست جمهوری اسلامی کافی نمی‌داند و جنگ مسلحانه را راه رهایی می‌داند .

باید خاطر نشان کرد که گروهک تروریستی کومله نیز با گذشت زمان و حوادث به وقوع یافته در سطح منطقه و در میان اپوزیسیون دچار تغییراتی شده است و مخصوصاً در ارتباط با مسئله‌ی کردها و موضع‌گیری در قبال آن، در سالهای اخیر دچار انشعابهایی گردید. از دلایل این انشعابات می توان به سیاستهای قدرت طلبی و در راس ماندن رهبر گروه و همچنین سیاست حذف رقبا از سوی سرمداران گروهک کومله را می توان نام برد.

یک بار در سال( 1990/1369 رها کردن مبارزه‌ی مسلحانه توسط بخشی از بدنه آن) و بار دوم در سال 2000 میلادی /80-1379 (به عنوان اینکه گروهک تروریستی کومله به مسئله‌ی ملی کم بها داده است)

واضح است قرائتی که گروهک تروریستی کومله از مسئله‌ی کردها دارد؛ هنوز هم قرائتی ایدئولوژیک است. و این امر همراه با تأکید بر مبارزه مسلحانه و انقلاب کارگری، به عنوان رهیافتی در برابر دنیای سرمایه‌داری، عملاً نه‌تنها کمکی به حل مسائل منطقه نمی‌کند، بلکه می‌تواند خود در تشدید وضعیت بحرانی در مناطق کردنشین ،تأثیر مستقیم داشته باشد

 چرا که از نظر گروهک تروریستی کومله، راه‌حل مسئله‌ی کردستان تنها در گرو تحقق ایدئولوژی انقلابی است: «همانطوری که همیشه گفته‌اند، کومله خواهان حق تعیین سرنوشت به معنی تشکیل دولت مستقل، برای مردم کردستان می باشد، این در حالی است که از نظر جامعه‌شناسی سیاسی و انقلاب، جامعه‌ای که دچار انقلاب شده و مراحل بعدی آن را برای ورود به دوران ترمیدور یا بازگشت دارد تجربه می‌کند و حتی گرفتار مسائلی از جمله اقتدارطلبی در حوزه قدرت توسط محافظه‌کاران است و به لحاظ تئوریک آمادگی ورود به انقلابی دیگر را ندارد و حتی در صورت وجود چنین آمادگی عمومی؛ انجام آن نه ممکن است و نه نتیجه‌ی آن قابل پیش‌بینی.

بازگشت به آغاز

می‌توان گفت کهه گروهک کومله بعد از انقلاب اسلامی ، کم و بیش در چهارچوب الگویی عمل کرده‌است که سایر احزاب سیاسی در کشور عمل کرده‌اند و بنابراین همان آثار هم بر آن مترتب است.

 - به لحاظ محلی، کومله مذکور نخواسته‌است که در قالب حزبی محلی مطرح شود  و به نظر می‌رسد مسائلی را که مورد خطاب سراسری است مطرح نموده‌اند به تأثیر از فضای فکری چپ بوده است.

  - تأکید بر فعالیت (نظامی) مسلحانه از ویژگی های دیگریست )اگرچه در حال حاضر مورد تردید جدی است) که در گذشته مورد تأکید بوده و اکنون نیز بر آن اصرار ایدئولوژیک وجود دارد. در حالی که به نظر می‌رسد شرایط عینی جامعه با آن چندان سازگاری نمی‌نمایاند

.

 - بد رفتاری: گروهک کومله در راه رسیدن به اهداف خود به بد رفتاری با مردم منطقه و زندانیان خود می پرداخت که به شرح نمونه هایی از آن پرداخته می شود:

" نزدیکی ظهر بود که به روستای ماراب ] حوالی کامیاران[ رسیدیم... در این روستا هر پیشمرگی یا کسی که وارد مقر گروهک کومله شود او را به خانه ی یکی از اهالی می برند و به نوبت هر چند روز یک یا چند نفر به خانه ی اهل روستا می روند برای خورد و خوراک.

یکی از مسئولان مقر به پیشمرگی که لباس خودش را شسته بود تذکر داد که چرا لباس هایت را نیاورده ای تا من به یکی از اهالی بدهم برایت بشویند مگر نه این است که ما برای این ها زحمت می کشیم... وقتی شخصی از ده دیگری می آمد بعد از دست بوسی معاون مسئول مقر اظهار می داشت که ما شرمنده ایم که چیزی به خدمت نیاورده ایم

... گروهک کومله گفته بود که یک نفر را مردم روستا باید می دادند ... بعضی از پیشمرگان مقر برخوردهای ناآگاهانه ی مردم عادی را با تندی جواب داده و آن ها را جاش می نامند."

ب: بد رفتاری با زندانیان: یکی از زندانیان گروهک کومله به نام "سید محمود عزیزی" از درون زندان های این گروهک اینگونه گزارش می دهد:

 .. به پایگاه مرکزی کومله تحویل داده شدم... اصلا نام زندان صحیح نیست بلکه باید گفت طویله؛ زیرا ما را در طویله ها نگه داری می کردند در جاهایی که بیش از 150 سانتیمتر ارتفاع نداشت و ما نمیتوانستیم در آن بایستیم. هوای طویله به شدت ناجور بود و هر وقت باران یا برف از نظر غذایی هیچ به ما توجه نمی شد، گاه در 24 ساعت یک وعده غذا داشتیم که آن هم یک مشت گندم بود با نخود و برنج خشک. برای طبخ غذا باید در پیت های حلبی غذا درست می کردیم و نان خود را در زیر همان سقفی که زندگی می کردیم می پختیم. بعضی اوقات مجبور بودیم که برای آن ها نیز نان درست کنیم و پختن نان در محل کوچک مسکونی ما که حدود 100 نفر در آن بودیم عوارض بیماری فراوانی به بار آورد به طوری که هنوز بعد از چند ماه آزادی از دهان من خلط سیاه بیرون می آمد.

...شکنجه ی آنان از این قرار بود که گاهی یک نفر را برای مدت زیادی به درخت می بستند گاه سرپایی آویزان می کردند و گاه در زمستان در رودخانه انداخته و زندانی را تا گلو زیر آب به مقدار زیاد نگاه می داشتند و سپس بیرون آورده با چوب و کابل می زدند و یک روز همین کار را با من کردند."

2-هتک نوامیس مردم: به طور معمول وقتی پیشمرگان گروهک کومله وارد خانه ای می شدند، صاحب خانه موظف بود از مهمان یا مهمانان ناخوانده ی خود با نهایت سخاوت پذیرایی کند و در این راه از ناموس خود نیز باید بگذرد تا توسط مهمانان به همکاری با جمهوری اسلامی متهم نشود.

ویژگی های اعضای گروهک منحله کومله:

به گفته ی برخی از اهالی منطقه، یکی از علل درگیری حزب دمکرات با  گروهک کومله این بوده که یک عضو کومله، قرآنی را به زمین انداخته و به آن اهانت می کند. یکی از اعضای حزب دمکرات که حاضر بوده، ناراحت شده و او را می کشد و به این ترتیب درگیری ها آغاز می شود.

3- جدایی طلبی: گروهک کومله گرچه ادعای مبارزه برای کسب " خودمختاری" می کرد، لیکن در واقع جدایی از ایران را می طلبید. برنامه ی گروهک کومله  که به تصویب کنگره ی دوم این گروه در سال 1360 رسید خواهان این بود که سرزمین خود مختار کردستان به لحاظ قانونگذاری، مجریه و مسائل انتظامی خودمختار عمل کند. این امر در واقع به معنی تجزیه طلبی بود.

 در ارتباط با قضیه‌ی کردها نوعی بی‌توجهی یا بیگانگی ایدئولوژیک در مواضع سرمداران کومله مشاهده می‌شود، به این معنی که در مباحثه با مارکسیست ها (گروهک تروریستی کومله) خود را طرفدار سوسیالیسم معرفی می‌کرد ولی در مراجعه با روستائیان می گفت طرفدار اسلام هستیم.

 باتوجه به مسائل پیش گفته شده سرمداران کومله خود می دانستند که هرگز بدون پشتیبانی و امینیت لازم رژیم بعث عراق به جنگ و درگیری خود با جمهوری اسلامی نمی توانستند ادامه بدهند. با پیوستگی و هماهنگی و  همچنین سرباز بودن ، با صدام توانستندبه عمر ننگین خود ادامه دهند ، و نتیجه این سرباز بودن صدام حسین هم اعطای امتیازاتی از جانب رژیم بعث به گروهک کومله از قبیل: اسلحه، امکانات مادی و لجستیکی ، سهولت در مسافرت به خارج کشور از طریق دریافت پاسپورت و ویزا و و و بود که تمام این امتیازات و امکانات رژیم بعث بود که توانست گروهک کومله را سر پا نگه دارد

.

 هیچ تا بحال فکر کرده اید که گروهک وطن فروش و تجزیه طلب  کومله از کجا اسلحه دریافت می کرد؟ از کجا چندین ماشین اسلحه وارد اردوگاههایشان می شد؟!! جواب این سوال روشن است: بله گروهک منحله  کومله به پاس خیانت این گروهک به مردم ایران و کمک به رژیم بعث در جنگ با جمهوری اسلامی ،  از حزب بعث  و به دستور شخص صدام حسین،اسلحه دریافت می کردند.