کجاوه مدرن ناامن، موسوم به دلیکا

در این کجاوه های مدرن، مسافران از کمترین ایمنی برخوردارند و حداقل یازده نفر و یا بیشتر به ناچار روی صندلی های ناایمن سوار می شوند که برخی از آن ها برای افزایش ظرفیت، دستکاری شده اند و اضافاتی در قالب صندلیهای "تا شو" به آن تحمیل شده اند ، و چون صندلی غیراستاندارد است ، نه دستگیره ای دارد و نه کمر بند ایمنی ، به این ترتیب درتمام طول مسیر، خطر،مسافران را تهدیدمی کند.

بیشتر رانندگان این خودروها خود کمربند نمی بندند و امکان آن که مسافر هم کمربند ببندد وجود ندارد. آنها برای کسب درآمد بیشتر و رسیدن زودتر به مقصد، در خیابان با سرعت سرسام آوری رانندگی می کنند و به علت ترمزهای مکرر، علاوه بر این که مواد سرطان زای لنت ترمز خودرو را درهوای شهر پخش می کنند، همیشه مسافررا هم در وحشت تصادف و بروز خطر قرار می دهند.

در صورت تصادف به علت نبود کمربند و دستگیره ، احتمال برخورد سر و صورت مسافران با شیشه جلو، دیوار اتاقک خودرو، صندلی های جلو و سر و صورت مسافران عقبی بسیار وجود دارد. تصور کنید اگر عینک نوجوانی پس از ترمز شدید به صندلی جلو و یا سر مسافری برخورد کند ، شیشه عینک بشکند و به صورت و چشمش آسیب وارد نماید چقدر فاجعه آور خواهد بود. احتمال بروز حادثه به علت ترمز شدید در سرازیری ها و پیچیدنهای ناگهانی در رمپ ها و لوپ ها بسیار زیاد است. در سر هر پیچ مسافران بیچاره ، از زن و مرد، به هم می ریزند و وسایل شخصی بعضی در کف خودرو پخش و پلا می شود . بعد از هر ترمز و یا گردش شدید به چپ و راست ، مسافران غافلگیر شده و ناواردی مثل بنده ، زیر صندلی ها در پی گوشی موبایل ،ظرف غذا ،چتر،عینک،جزوه درسی و دیگر وسایل خود هستند.

هرگاه مسافری از روی صندلی بلند شود تا وسیله از دست افتاده را بردارد، با ترمز بعدی ناچار باید پای مسافر دیگری را لگد کند. اما بامزه ترین قسمت ماجرا پرداخت کرایه هاست که به علت کمبود پول خرد رخ می دهد.
مسافرانی که قصد رفتن به محل کار یا منزل را دارند، معمولا عجولند و حوصله چانه زدن را ندارند. اگر مسافر اسکناس درشت بدهد و پول خرد هم در بساط راننده نباشد، ماجرا بیخ پیدا می کند و دعوا شروع می شود. بیشتر هم نرخها ی تاکسی رانی دعوا درست می کند . مثلا کرایه صادقیه تا ولی عصر 525 تومان است که مسافران معمولا سکه 25تومانی ندارند . پس باید به تدبیر تاکسی رانی آفرین گفت با این نرخ گذاری دقیق و مو از ماست کشیدنش. گاهی با وساطت مسافران یکی از طرفین (مسافر یا راننده) از خرده طلب خود صرف نظر می کند وگرنه همه باید مدتی معطل شوند و یا کار با مشاجره و بین دو طرف خاتمه یابد.

اکنون که راهنمایی و رانندگی به فکر مسافران صندلی عقب خودروهای شخصی افتاده خوب است که به هزاران نفر سرنشینان این"کجاوه های شهری" که نه مسافران دل خوشی از آن دارند و نه رانندگان، نیز گوشه چشمی نشان دهد. خون سرنشینان سواری از خون دلیکا سواران که رنگین تر نیست. چهار نفر در سواری باید امنیت داشته باشند اما این همه مسافر خودروهای ون هر روز با خطر دست و پنجه نرم می کنند بی آن که کسی به فکر سلامت شان باشد. راهنمایی و رانندگی گویا تمایلی به ورود به عرصه نظارت بر عملکرد شرکتهایی که منافع این خودرو را به جیب مبارک می ریزند، ندارد و علت این سیاست یک بام و دو هوا برای افکارعمومی روشن نیست.