با تحفه جزيره انگلیسی چه باید کرد؟

به گزراش جهان، روابط ما با انگلیس همواره دچار چالش بوده و دیپلمات های انگلیسی حاضر در ایران همواره در زمینه صحبت ها و اقداماتشان در حیطه گمان سوء ما قرار داشته اند. 

آنها هنوز هم به سوابق استعمارگری خود در ایران با ارادتی که به سربازان کشته شده شان در ایران نشان می دهند، افتخار می کنند.
سفیر ملکه الیزابت در ایران هر از گاهی اظهاراتی را بیان می کند که خشم مردم و مسئولان را برمی انگیزد. 

ما انگلیس را به عنوان متحد درجه اول آمریکا می شناسیم و البته انگلیسی ها هم این را می دانند. 

دولت انگلیس کسی را به عنوان سفیر خود در ایران معرفی کرده است (سایمون گس) که نوه نویل گس، امضا کننده قرارداد نفتی گس _ گلشائیان است که عملا نقض کننده حاکمیت ایران و مردمش بر دارائی های نفتی کشور بود و قصد داشت نفت ایران را به تاراج ببرد. 

و این اقدام دولت انگلیس در معرفی نوه کسیکه سابقه بزرگی در اعمال استعمار در ایران دارد یک مفهوم دیپلماتیک در بر دارد و آن ادامه سیاست های انگلیس در ایران است. 

در ماجرای فتنه ۸۸، این اظهارات سفیر انگلیس در ایران بود که کاملا در راستای مواضع فتنه گران ایراد شد و البته اگرچه با واکنش هایی از جانب برخی مسئولان همراه شد اما باید گفت که پاسخ محکمی هم به این زیاده گویی های سایمون گس داده نشد. 

با نگاهی گذرا به این واقعیت های آشکار، باید گفت که سفارت انگلیس یکی از پرحاشیه ترین سفارتخانه های خارجی در ایران است. سفارتخانه ای که می توان اینطور نتیجه گرفت که همه اقداماتش در یک جمع بندی کلی به نفع و مطلوب کشور ما نیست. 

اما اینکه چرا طرح کاهش رابطه با انگلیس همچنان در کش و قوس های مجلسیان در رفت و آمد است و هنوز جواب قطعی در مورد آن داده نشده است، سوالی است که با عنایت به مسائل گفته شده، باید جواب آنرا از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی جویا شد. 

هم اکنون ما در آغاز دهه چهارم انقلاب شکوهمند اسلامی مان قرار داریم و این توجه لازم است که بحث حفظ عزت ملی در چارچوب حکمت و مصلحت باید برای سیاست گذاران ما یک اصل باشد. 

و صد البته اصلی که در اولویت قرار داشته باشد نه اینکه دچار روزمرگی و در ادامه فراموشی شود.