واژگان سیاسی متداول و معانی جدید

خداوند متعال بر علو درجات حضرت امام خمینی (ره) بیافزاید که در همان اوایل انقلاب که اذهان عمومی آشنایی چندانی با فرهنگ لغات سیاسی نداشت فرمود: معنای همه چیز عوض شده است. در طی این دو دهه نیز واژگان سیاسی جدیدی با معانی متفاوتی رایج شده است که آشنایی با آنها ضرورت دارد. در ذیل به اهم آنها اشاره می‌گردد:

دمکراسی: غلبه و سلطه‌ی چند نفر محدود به یک ملت و یا حتی جهان

دیکتاتوری: مقابله‌ی یک نظام سیاسی مردمی و متکی به رأی اکثریت با تعدادی معدودی آشوب‌گر، قاچاقچی، قاتل اعدامی، زورگیر ... و جاسوس بیگانه.

آزادی عمل: همگان معترفتند که واژه‌ی زیبا و پرجنجال «آزادی»، به ویژه در عرصه‌ی سیاست، همه جا به یک معنا نیست. حال به جاهای دیگر کاری نداریم، اما معنای بین‌المللی «آزادی» در کشور ایران این است که اگر عده‌ی قلیلی هوس کردند نظام سیاسی را به رغم طرفداری اکثریت قاطع مردم ساقط کنند، باید آزاد باشند. لذا حتی اگر صد یا دویست نفر نیز به خیابان آمدند، باید آزاد باشند که هم چنان پیش رفته و به همه‌ی مقاصد خود، تا براندازی کامل برسند. لذا اگر مردم، نظام، پلیس یا ... به آنها اجازه ندهد و یا احیاناً خدایی ناکرده در مقابل شورش‌های خیابانی، آدم کشی، آدم ربایی، تخریب اموال و ... مقابله کند، این آزادی مخدوش شده است.

آزادی قلم یا بیان: مخالفین حق دارند در مطبوعات، رسانه‌ها، پلاکاردها و یا شعایر خود، هر چه دلشان می‌خواهد بنویسند و بگویند. حتی اگر دلشان خواست به همه‌ی مقدسات مردم نیز فحش دهند، هر گونه مخالفت و یا پاسخ آنان مغایر با «آزادی قلم و بیان» است. و اگر کسی عمل متقابلی انجام دهد، دادگاه بنا بر شکایت وارد می‌شود و مجرم را مجازات می‌کند.

بدیهی است در مملکتی که «آزادی قلم و بیان» وجود دارد، فحش دادن یا تهمت زدن بد است و اگر مملکت اسلامی باشد، معصیت نیز هست. لذا اگر مخالفان حتی به خدا، پیامبر، ائمه و سایر اعتقادات و مقدسات «فحش» هم بدهند، نه تنها بد نیست، بلکه نمود و مصداق کامل آزادی است، اما اگر متقابلاً کسی مرتکب چنین خبطی ـ که تأیید نمی‌کنیم – شود، قابل پیگرد است.

نخبه‌ی سیاسی: تمامی کسانی که پس از گذشت سی‌سال نه از اسلام چیزی فهمیدند و نه از نظام جمهوری اسلامی ایران و نه از مردم و خواست و رأی آنان و دائماً از «ایسم»های توهمی و سیاست‌های غربی حمایت کردند، حتی اگر بعداً پشیمان شوند و به انحراف و نفهمی خود اقرار هم نمایند، «نخبه‌ی سیاسی» هستند و باید نظام قدر نخبگانش را بداند. اساساً هر کس مخالف است، یک «نخبه» قلمداد می‌گردد، اگر هیچ نداند و نفهمد و نفهمد که نمی‌فهمد.

زندانی سیاسی: تعریف این واژه نیز مانند دمکراسی و آزادی، نسبت به کشورها و نظامات سیاسی متفاوت است. به عنوان مثال: در ایران کلیه‌ی شروری که حتی به خاطر پول (مزدوری) دست به آشوب زده و اموال مردم را به آتش می‌کشند و حتی با سلاح گرم یا سرد عابرین را مورد تعرض قرار می‌دهند و یا حتی به خاطر قاچاق مواد مخدر یا زنای محصنه و قتل همسر و ... به زندان می‌افتند، «زندانی سیاسی» هستند. اما اگر به خاطر دفاع از دین، کشور و مردمشان حرفی زده و یا اقدامی بکنند و سپس توسط عوامل آمریکا ربوده شده و به گوانتامو برده شوند، «تروریست» هستند و نه زندانی سیاسی.

تروریست: کلیه‌ی مسلمانانی که مخالف سلطه‌ی آمریکا، انگلیس و اسرائیل بر کشورشان هستند و کوچک‌ترین مخالفتی در عمل و یا حتی در نظر با آنها داشته باشند، تروریست هستند. ادیب و واژه‌نگار بزرگ بین‌المللی، جرج بوش پسر گفت: هر کس با ما نیست، مخالف ماست و هر کس مخالف ماست، تروریست است.

سکولاریسم: به معنای جدایی دین از سیاست. اگر دین مورد بحث «اسلام» باشد، به هیچ وجه اجازه‌ی تبلیغ آن را ندارد، چه رسد به دخالت در سیاست. این قانون آن قدر دقیق است که حتی یک روسری (به عنوان حجاب) تبلیغ محسوب می‌گردد. اما اگر دین مورد بحث «شیطان‌پرستی» فراماسونی یا صهیونی باشد، حتی می‌شود نمادهای آن را لوگوهای صنایع مختلف، بانک‌ها و حتی دلار (هرم ماسونی و تک چشم دجالی، ارائه و تبلیغ نمود.

حقوق بشر: بستگی به تعریف از «بشر» دارد. در جهان متمدن غرب که مدعی و پرچمدار «حقوق بشر» است و به خود حق می‌دهد که فهرست کشورهای خارج از حقوق بشر را صادر کرده و تحریم‌ها و تنبیه‌های لازم را بر آنان اعمال کند و در هر کجا که دلش می‌خواهد به بهانه‌ی «حقوق بشر» دخالت و یا حتی حمله نظامی کند، نوع بشر به سه دسته تقسیم می‌شوند: انسان‌ها درجه یک (پیشرفته) – انسان‌های درجه دو (ملل کشورهای در حال توسعه) و انسان‌های درجه سه (ملل کشورهای عقب افتاده). بر اساس طبقه‌بندی آمریکایی‌ها و اروپایی‌های متمدن، هر طبقه باید فدای طبقه‌ی بالاتر شود و همه باید فدای «انسان‌های برتر» که همان سرمایه‌داران صهیونیسم هستند بشوند، وگرنه حقوق بشر رعایت نشده است.

منبع:شبهه دات کام