آب رفتيم اما از رو نرفتيم

«ما اپوزيسيون رژيم حرف نداريم! كلاً باحاليم! و همديگر را سركار مي گذاريم يك به يك! اين از هوش زيادي ماست».

اين مطلب را سايت ضدانقلابي گويانيوز به قلم يكي از همكاران خارج نشين خود مورد تاكيد قرار داد و نوشت: ما خيلي... چه جوري بگم كه بهمان برنخورد؟ خيلي... راستش سخت است بگم. همان ديگه... ادبي اش مي شود زرنگ. همچنين همديگر را سركار مي گذاريم كه طرف اصلاً نفهمد چه جوري سركار رفت.

گويانيوز با اشاره به دعوت هاي گاه به گاه براي خياباني شدن و در عين حال مفقود بودن از عرصه مي نويسد: مثلاً اين روزها افتاده ايم روي دور دوست داشتن موسوي و كروبي. در انتخابات از خوبي هايشان گفتيم، مثلاً تعدادمان 100 نفر بود، بعد شديم 80 نفر. بالاخره كار و زندگي داشتيم. آمديم خيابان و حاميان حكومت هم آمدند. اوضاع قمر در عقرب شد. اين «ما» اينجا شده بود حدود 40 نفر. بعضي هامان به خاطر تعطيلي مدرسه، مجبور بوديم برويم شمال. تهديد كرديم كه اگر كي و كي را بگيرند، قيامت مي كنيم، خودمان هم باورمان شد. اما هيچ اتفاقي نيفتاد و ما (تقريباً همه آن 40نفر) پاي كامپيوتر نشسته بوديم ببينيم ايران چه جوري قيامت مي شود.

اين ضدانقلاب فراري ادامه مي دهد: امان! امان از دست خودمان! هرچه بگويم با حاليم كم گفته ام. از رو هم نمي رويم. كم نمي آوريم. غرش مي كنيم در همين فيس بوك و بالاترين كه طبق شمارشگر بالاترين، كاربرانش 10، 12 هزار نفر بيشتر نيستند. ديگه فكر نمي كنم موسوي و كروبي هم خيال كنند ما مرد جنگيم. معلومه كه ما هم مثل دايي جان ناپلئون، فوق فوقش در جنگ ممسني شركت كرده ايم...

اعتراف گويانيوز به رفتار كلاهبردارانه اپوزيسيون در حالي است كه در هفته هاي اخير عناصر خارج نشين مدام به تحميق معدود مخاطبان خود در داخل ايران پرداخته اند. در اين ميان عناصر جديداً فرار كرده نظير برخي روزنامه نگاران زنجيره اي و شبه اصلاح طلبان، بيشترين انرژي را براي شير كردن مخاطبان به خودزني صرف مي كنند و از آنها مي خواهند ناموس و شرف داشته باشند و غيرت به خرج بدهند و اهل كوفه! نباشند. حال آن كه خود در لس آنجلس و نيويورك و لندن و برلين و آمستردام و پاريس مشغول عياشي و هرزه گردي هستند.

كيهان