پیشکسوتان ورزش را دریابید

امروز در رادیو برنامه بسیار آموزنده ای پخش می شد، موضوع برنامه در خصوص عدم رسیدگی و سرزدن مسئولین ورزش کشور به دو پهلوان نامی کشور بود که امروز بواسطه بیماری در بیمارستان بستری بودند و هیچ مسئول ورزشی یادی هم از آنها نکرده بود، رضا سوخته سرایی دارنده سه مدال طلای آسیایی و دو مدال نقره جهانی کشتی در سنگین وزن و دیگری پهلوان نامدار ایران علیرضا سلیمانی  قهرمان فوق سنگین جهان و دارنده 6 مدال ارزشمند جهانی و قهرمان کشتی ، مطلبی که باید به آن توجه کرد کوتاهی مسئولین ورزشی در خصوص پیشکسوتان ورزش در این کشور است، کسانی که روزی پرچم پرافتخار ایران را در میادن ورزشی جهان به اهتراز درآورده و سرود مقدس جمهوری اسلامی را در میادین ورزشی به گوش جهانیان رسانده اند، ورزشکارانی که روزی سرآمد ورزش ایران و جهان بوده و امروز بی هیچ نشانی در سرزمینی زندگی می گذرانند که مردمش به پاسداری از معرفت و مردانگی سرآمد مردم دنیا هستند اما مسئولین ورزشش یادی از آنها نمی کنند .

آیا باید پهلوانان و قهرمانان پیش کسوت ما در گمنامی بمیرند تا بعد از مرگشان از آنها تقدیر و تشکری بعمل آید و مسئولی قدم رنجه کند و به خانواده آنها سری بزند، چرا مسئولین ما اینقدر کوتاهی می کنند !؟ چرا نباید در ورزش کشور کمیته ای در خصوص رسیدگی و بررسی وضعیت قهرمانان پیشکسوت و بازنشسته ورزش وجود داشته باشد، چرا باید علیرضا سلیمانی و رضا سوخته سرایی و یا شاید دهها نفر دیگر در بیمارستانها بستری باشند و با درد  و شاید مشکلات اقتصادی دست به گریبان ولی مسئولین ورزش کشور هیچ خبری از آنها نداشته باشند، آیا این در فرهنگ غنی ایرانی، اسلامی ما معنایی جز سوء مدیریت و ناتوانی در اداره ورزش کشور دارد ؟ و شاید مسئولین ورزش آنقدر درگیر مسابقات و .... هستند که یادشان می رود مهرورزی شعار پایه ای در دولت نهم و دهم می باشد که آنها کارگزاران آن در ورزش کشور  هستند .

ما در اینجا نمی خواهیم مسئولین ورزش کشور را مورد شماتت قرار دهیم که اگر هم بدهیم از حق دور نشده ایم بلکه می خواهیم تذکری جدی بدهیم که مرام و منش و روش ایرانیان کمک به همنوع می باشد رسیدگی و سر زدن به پهلوانان و پیشکسوتانی چون رضا سوخته سرایی و علیرضا سلیمانی که جای خود دارد.

پس عاقلانه و بر اساس تدبیر باید اندیشید،اگر می خواهیم ورزش کشور در همه ابعاد ورزشی، فرهنگی رشد کند  باید جوان امروز ورزشکار به آینده ای که بازنشسته می شود امیدوار باشد و این ممکن نیست مگر قدردانی و توجه به پیشکسوتان ورزش..والسلام

یادشان کنیم

رضا سوخته‌سرایی (زادهٔ ۱۳۲۹ در علی‌آباد کتول) کشتی‌گیر بازنشستهٔ ایرانی است که توانایی شرکت در هر دو رشتهٔ آزاد و فرنگی را داشت. وی دومین ورزش‌کار موفق ایرانی در تاریخ بازی‌های آسیایی با ۳ مدال طلا و یک مدال نقره پس از اسکندر فیلابی با ۴ مدال طلا است.

سوخته‌سرایی یکی از بهترین کشتی‌گیران دستهٔ فوق سنگین تاریخ کشتی ایران به شمار می‌رود، با این‌که رشتهٔ تخصصی او کشتی آزاد بود اما در کشتی فرنگی نیز سابقهٔ قهرمانی بازی‌های آسیایی را دارد. اوج دوران ورزش قهرمانی او در دههٔ ۱۳۶۰ بود که ایران کمتر در رقابت‌های بین‌المللی حاضر می‌شد، وی همچنین یک رقیب داخلی بسیار قوی به نام علی‌رضا سلیمانی نیز داشت. از نقاط عطف دوران ورزشی او بازی‌های آسیائی سئول ۱۹۸۶ بود که سوخته‌سرایی تصمیم گرفت در کشتی فرنگی شرکت کند تا سلیمانی در ترکیب تیم آزاد قرار گیرد و هر دو نیز مدال طلای بازی‌های آسیایی را کسب کردند.

سوخته‌سرایی کاپیتان و باتجربه‌ترین کشتی‌گیر تیم ملی در دههٔ ۱۹۸۰ و پرچم‌دار کاروان ورزشی ایران در ۳ دورهٔ بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲، ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ بود.

علی‌رضا سلیمانی کربلایی (زادهٔ بهمن ۱۳۳۴ در تهران) کشتی‌گیر آزادکار بازنشستهٔ ایرانی است. وی تنها کشتی‌گیر ایرانی است که قهرمانی جهان در دستهٔ فوق سنگین را به دست آورده و اولین قهرمان جهان کشتی ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ است که با قهرمانی او در سال ۱۹۸۹ در مارتینی سوئیس به دست آمد. وی در فینال آن مسابقات بروس بومگارتنر کشتی‌گیر آمریکایی را ۴-۵ شکست داد.

اوج دوران ورزش قهرمانی سلیمانی در دههٔ ۱۳۶۰ بود که ایران کمتر در رقابت‌های بین‌المللی حاضر می‌شد، به همین جهت سلیمانی در دو المپیک ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ به دلیل عدم شرکت ایران و در المپیک ۱۹۸۸ به دلیل مشکل ویزا حضور نداشت. اما در المپیک ۱۹۷۶ مونترآل با ۲۰ سال سن در وزن ۹۷ کیلو رقابت کرد که با دو باخت و یک برد حذف شد. او در المپیک ۱۹۹۲ بارسلون هم در سن ۳۶ سالگی شرکت داشت او که پرچم‌دار کاروان ورزشی ایران هم بود، ابتدا ۳ پیروزی با ضربهٔ فنی را به نام ثبت خود کرد اما در رقابت چهارم در یک دیدار بسیار نزدیک که ۱۰ دقیقه و ۱۹ ثانیه طول کشید ۱-۲ از محمود دمیر ترک شکست خورد و در بازی پنجم با مساوی برابر کشتی‌گیر کانادا به مقام ششم رسید.

سلیمانی همچنین یک رقیب و حریف تمرینی جدی و باتجربه‌تر به نام رضا سوخته‌سرایی داشت که همواره رقابت سختی برای قرارگرفتن در ترکیب تیم ملی داشتند. یکی از نقاط عطف دوران ورزش این دو بازی‌های آسیائی سئول ۱۹۸۶ بود که سوخته‌سرایی تصمیم گرفت در کشتی فرنگی شرکت کند تا سلیمانی در ترکیب تیم آزاد قرار گیرد و هر دو نیز مدال طلای بازی‌های آسیایی را کسب کردند.