مرگ خالق «پلنگ صورتی» در 88 سالگی

به گزارش خبرآنلاین، ادواردز كه مهارتی فوق‌العاده‌ در به تصویر كشیدن گرایشات احساسی نهفته در طنز داشت، روز چهارشنبه درگذشت. او 88 ساله بود.

جولی اندروز بازیگر برنده اسكار كه 41 سال همسر ادواردز بود و در تعدادی از فیلم‌های او نیز نقش‌آفرینی كرد، هنگام مرگ وی در مركز پزشكی سینت جان در سانتا مونیكا كنارش بود.

اندروز در بیانیه‌ای گفت: «او منحصربه‌فردترین مردی بود كه می‌شناختم و او همسرم بود. واژه‌ها نمی‌تواند بیان كند كه چقدر دلم برایش تنگ می‌شود. او همیشه در قلب من خواهد ماند.»

آثار بلیك ادوادرز را اغلب با دیگران فیلمسازان مولف كمدی مانند لئو مكری، پرستن استرجس و فرانك تاشلین مقایسه می‌كنند. سبك تصویری اسلپ‌استیك او تركیبی از بهترین عناصر كمدی صامت و اغلب دارای رنجی نهفته بود.

او یكبار گفت: «اگر به دردناك بودن زندگی به شیوه‌ای كمدی نگاه نكنم، قادر به عبور از آن نیستم. بنابراین وقتی زندگی را روی پرده به تصویر می‌كشم، اغلب به چیزهایی شباهت دارد كه برایم اتفاق افتاده یا حداقل استعاره‌ای كمیك از همان چیزهاست.»

ادواردز همه‌فن‌حریف بودن خود را از همان فیلم‌های اولش كه داستان‌هایی درام بودند، ثابت كرد؛ فیلم‌هایی چون درام با موضوع اعتیاد به الكل «روزهای شراب و گل سرخ» (1962) كه نامزدی اسكار را برای ستاره‌هایش جك لمون و لی رمیك به همراه داشت و تریلر «تجربه در وحشت» (1962). او همچنین به مقاومت دربرابر دستورات مدیران اجرایی استودیوها شهرت داشت.

ادواردز از طریق مجموعه فیلم‌های «پلنگ صورتی» همین طور فیلم «پارتی» رابطه نزدیكی با پیتر سلرز داشت، هرچند این دو همیشه سر صحنه با هم دعوا می‌كردند. موسیقی‌های فراموش‌نشدنی هنری مانچینی آهنگساز دیگر جنبه همیشگی فیلم‌های ادواردز بود.

او اواخر سال‌های 1950 و اوایل دهه 1960 با ساخت سریال كارآگاهی صاحب سبك «پیتر گان» همین طور فیلم‌های سینمایی موفق مانند «عملیات زیر ...» (1959)، «صبحانه در تیفانی» (1961)، «روزهای شراب و گل سرخ» (1962) و «پلنگ صورتی» و دنباله آن «تیری در تاریكی» كه هر دو سال 1964 اكران شدند، به شهرت رسید.

هرچند كیفیت فیلم‌های ادواردز متفاوت بود - در بحبوحه درگیری‌های همیشگی او با مدیران درمورد نحوه انجام كار - اما حتی در پروژه‌های نامعمول خود مانند موزیكال «لیلی عزیز» (1970) كه اولین همكاری او با اندروز بود، توانایی‌های فوق‌العاده خود را به نمایش می‌گذاشت.

اما این موفقیت تجاری «پلنگ صورتی» با بازی سلرز به نقش كلوزو بازرس دست‌و‌پا‌چلفتی و دنباله‌های بیشمار آن بود كه موقعیت كاری ادواردز را بهبود بخشید و بیش از یكبار مورد تحسین قرار گرفت.

در اواخر دهه 1960، پیشرفت‌های ادواردز با فیلم‌های به لحاظ تجاری شكست‌خورده‌ای مانند «مسابقه بزرگ» (1965) و «لیلی عزیز» دچار وقفه شد. او به انگلستان رفت و تا زمان ساخت «بازگشت پلنگ صورتی» (1975)، در قالب یك كارگردان فیلم‌هایی نه چندان موفق ساخت.

ادواردز و سلرز پس از «بازگشت پلنگ صورتی» در سه فیلم بازرس كلوزو دیگر شامل «پلنگ صورتی دوباره ضربه می‌زند» (1976)، «انتقام پلنگ صورتی» (1978) و «ردپای پلنگ صورتی» (1982) همكاری كردند. او این مجموعه را با فیلم سال 1983 «نفرین پلنگ صورتی» و «پسر پلنگ صورتی» (1993) با بازی روبرتو بنینی ادامه داد. (استودیو مترو گلدوین مه‌یر سال 2006 این مجموعه را بازی استیو مارتین احیا كرد.)

فیلم‌های یك دهه آخر دوران كاری ادواردز هم به كمدی می‌پرداخت و هم به درون‌نگری، بخصوص فیلم «10» تولید سال 1980 با بازی دادلی مور، اندروز و بو درك كه مكاشفه‌ای درباره بحران میانسالی یك مرد است؛ فیلمی كه یكی از بزرگترین موفقیت‌های تجاری كارنامه ادواردز را رقم زد. «ویكتور/ویكتوریا» (1982) نامزدی اسكار بهترین فیلمنامه اقتباسی را برای او به همراه داشت.

بلیك ادواردز 26 ژوئیه 1922 در تالسا در ایالت اكلاهما به دنیا آمد. پدربزرگش جی. گوردون ادواردز كارگردان فیلم‌های صامت بود. خانواده ادواردز وقتی او سه ساله بود به لس آنجلس نقل مكان كردند، جایی كه ناپدری‌اش جك مك‌ادوارد به عنوان مدیر تولید در هالیوود كار می‌كرد. ادواردز تا 40 سالگی پدر واقعی‌اش را ندید، تجربه‌ای كه خود آن را جالب، اما ناگوار توصیف كرد.

او پس از پایان تحصیل در دبیرستان بورلی هیلز برای مدت كوتاهی تحت قرارداد فاكس قزن بیستم درآمد و در چند فیلم هم نقش‌آفرینی كرد. او به همراه ریچارد كویین كارگردان فیلمنامه چند كمدی موزیكال كم‌هزینه برای كلمبیا نوشت.

موفقیت ملودرام «Drive a Crooked Road» كمك كرد او اولین فیلم‌های خود را در مقام كارگردان بسازد و با «آقای كوری» با بازی تونی كرتیس برای اولین بار گوشه‌‌ای از توانایی‌های خود را به نمایش گذاشت.

با این حال، موفقیت بسیار زیاد مجموعه تلویزیونی «پیتر گان» با موسیقی مانچینی و بازی كریگ استیونس در نقش اصلی بود كه باعث شد ادواردز كمدی‌های مطرحی چون «مرخصی عالی» (1958) و «عملیات زیر ...» را كارگردانی كند.

فرصت بزرگ زمانی برای او فراهم شد كه جان فرانكن‌هایمر از پروژه «صبحانه در تیفانی» كنار گذاشته شد و آدری هپبرن با حضور او به عنوان كارگردان این فیلم موافقت كرد. ادواردز با «صبحانه در تیفانی» كه بر مبنای رمان كوتاه ترومن كاپوتی ساخته شد، فیلمی خلق كرد كه به یك اندازه مورد توجه منتقدان و تماشاگران قرار گرفت.

موفقیت‌ «پلنگ صورتی» ادواردز رابه سوی كمدی اسلپ‌استیك بود، مسیری كه به ندرت از آن دور شد، اما این فیلم «10» بود كه ادواردز را بیش از همه مورد توجه قرار داد و به عنوان فیلمی نمونه‌ای در كارنامه او یاد می‌شود.

ادواردز در سال‌های اخیر به خاطر مشكل زانو دیگر نمی‌توانست راه برود و وقتی آكادمی علوم و هنرهای سینمایی در سال 2004 برای مجموعه آثارش به او یك اسكار افتخاری داد، با صندلی چرخدار الكتریكی روی صحنه آمد. او كه حتی در سالخوردگی هم حس شوخ‌طبعی خود را از دست نداده بود، به طرف جیم كری اعطاء‌كننده جایزه رفت و گفت: «به اسكار من دست نزن!»