پولی که شهرداری از جیب مردم به جیب عده ای میریزد

اگر شماهم مثل نگارنده و حداقل نیم میلیون تهرانی ، خرج ماهیانه تان بر دخلتان می چربد، حتما گذرتان به میادین میوه وتره بار شهرداری تهران برای خرید میوه وتره بار و اقلام ضروری زندگی افتاده است جایی که شهرداری هرروز میلیونها تومان رانت از محل منابع شهر ومردم تهران توزیع می کند اما این رانتها را چه کسی یا کسانی می برند خدا می داند ،اما آن چه مسلم است، قطعا به مردم نمی رسد.

به گزارش خبرنگار بولتن، شهرداری میادین میوه وتره بار را در اراضی ومکانهای مربوط به شهرکه در تصرف ومدیریت شهری است ایجاد می کند و هزینه های ساخت و ساز و جانبی ، نظیر آماده سازی آب وبرق را ازمحل منابع خود مِی پردازد و مالیات و عوارض هم نمی پردازد .

با محاسبه ارزش همه این سرمایه گذاری ها، بخصوص ارزش ملک را که معمولا در بهترین نقاط شهر قرار گرفته اند، برآورد سر به میلیاردها تومان می زند که شهرداری به نمایندگی از شهروندان هزینه مِی کند تا درنهایت از بابت آن سودی عاید مردم وشهروندانی که از باب تامین معیشت دچار مشکلاتی هستند بشود اما در عمل آن چه اتفاق مِی افتد این است که شهرداری از محل بیت المال سفره ای پهن کرده که عده ای خاص  از ان سود مِی برند و شهروندان تهران یعنی صاحبان اصلی و سرمایه گذاران واقعی، آنچه گیرشان میِ آید توهین همراه با اخم و تخم فروشندگان وکارگران میادین ومشتی میوه و اجناس بی کیفیت است.

بدون شک فرآیندی که در سازمان میوه ومیادین شهر تهران مِی گذرد موجب بروز این چرخه معیوب رانت خواری و اتلاف منابعی است که بامدیریت قوی تر مِی توان از آن به شکل مفیدتری بهره برد.
گرچه در حال حاضر غرفه های میوه وتره بار در قالب مزایده و مناقصه واگذار مِی شود ،اما می توان حدس زد که فساد در این فرآیند رخنه کرده وبهترین نمادآن این است که از مزایده غرفه ها، اغلب برندگان ، افراد خاصی هستند و چرا که هرگز نمی بینیم که فی المثل از باغداران یا تولید کنندگان مرکبات شمال در زمره برندگان مزایده هاباشند .
این افرادی که برنده مزایده ها می شوند توانایی مدیریت و یا تهیه و تولید میوه را از کجا به دست آورده اند؟ نشانی مزارع وباغ های معجزه گر اینها کجاست که هم موز فیلیپینی دران عمل می اید وهم کدوتنبل استانه اشرفیه !! و آیا هدف از ایجادمیادین کمک به تولید وعرضه مستقیم محصولات کشاورزی نیست؟

واقعیت این است که شهرداری برای کسب درآمد بیشتر اقدام به تولید انبوه غرفه کرده و در نتیجه این غرفه ها را به هر متقاضی تازه از راه رسیده ای ،حتی اگر صاحب صلاحیت نباشد وگاهی با ارایه مستندات صوری ودر بسیاری موارد جعلی، واگذار مِی کند.(در سالهای اخیر چندین باند جعل اسناد ومدارک ادارات دولتی من جمله جهاد کشاورزی کشف شده است).

بدون شک دقت وموشکافی در هربخش از چرخه واگذاری غرفه ها موارد و مشکلاتی از این دست را در هرمرحله روشن مِی کند که مسئولان لابد ترجیح می دهند نادیده بگیرند و با بی توجهی از کنار آن رد شوند.

از سوی دیگر، در بخش فروش کالا در میادین جایی که مشتری با کارکنان غرفه ها در تماس مستقیم هستند شرایط به مراتب بدتر است.
مقررات، ضوابط ودستور العمل هایی که باید توسط مدیران میادین رعایت وبا دقت عملیاتی واجرایی شود، اغلب به دلیل ضعف درنظارت و یا وجود فساد اداری به درستی اجرا نمی شود و در نتیجه مایحتاج مردم باکیفیت پایین به دست آنها مِی رسد بعنوان مثال نرخ های کمیسیون قیمت گذاری سازمان نرخ جنس درجه یک رامشخص وابلاغ مِی کند امادر عمل آنچه که توزیع می شود وبه دست مردم مِی رسد ،در بهترین شرایط اجناس درجه دو و سه است .

از رفتار وبرخورد توهین آمیز کارکنان هم مِی گذریم که این قصه سر دراز دارد. در مجموع اینها مواردی است که از دید یک ناظر خارجی به عملکرد سازمان میادین میوه وتره بار شهرداری تهران قابل مشاهده وارزیابی است بدون شک موشکافی بیشتر در عملکرد این سازمان ،موارد بیشتری را روشن خواهد کرد با این امید که منابع بی حساب شهرداری تهران که خارج از نظارت سازمان بازرسی هم قرار دارد ،قدری به جای رانت خواران و سودجویان به مردم شهر هم برسد.