کد خبر: ۳۱۸۸۷۳
تاریخ انتشار: ۱۰ دی ۱۳۹۴ - ۱۰:۲۸
بسته روزانه بولتن نیوز در حوزه فرهنگ/ 9 دی 94
آرمان، آفتاب یزد، ابتکار، اعتماد، افکار، اطلاعات، ایران، تفاهم، جام جم، جوان، جمهوری اسلامی، حمایت، خراسان، راه مردم، حمایت، روزان، رویش ملت، سیاست روز، شرق، شهروند، قانون، قدس، کیهان، مردم سالاری، وطن امروز و همشهری روزنامه هایی هستند که روزانه به آن‌ها پرداخته و سعی می کنیم گلچینی از بهترین های آنها را در یک سبد فرهنگی به خدمت شما عرضه کنیم.

گروه فرهنگی- امروزه رسانه‌ای نیست که فعالیت داشته باشد و به مقولات فرهنگی توجهی نکند. چه اینکه فرهنگ و رسانه دو روی یک سکه بوده و اصلاً نمی‌توان دم از کار رسانه ای زد ولی مقولات فرهنگی را نادیده گرفت. در این شرایط، یکی از مهمترین رسانه‌هایی که از قدیم الایام و به طور مدام، موضوعات فرهنگی را مورد بررسی قرار داده است، روزنامه‌ها بودند. تا جایی که بعید است تا امروز روزنامه منتشر شده باشد که هیچ بهره ای از فرهنگ نبرده باشد.

به گزارش بولتن نیوز، در روزگار ما نیز روزنامه های موجود با گرایشات سیاسی و فکری گوناگون، دست به این کار زده و در قالب‌های مختلف، به مسائل فرهنگی می پردازند. اما نکته اینجاست که این همه تولیدات فرهنگی منتشر شده در روزنامه‌ها برای دیده شدن پا به این جهان گذاشته اند. به عبارت دیگر، مطلبی که دیده نشود گویی اصلاً تولید نشده است. اما آیا با حجم انبوه سایت‌ها و مجلات و روزنامه‌ها و رسانه‌های مختلف دیگری که وجود دارد، می‌توان به همه آن‌ها پرداخت و مطالب شان را از نظر گذراند؟ جواب معلوم است …

فرهنگ در رسانه

به همین دلیل ما در بولتن نیوز سعی کرده‌ایم تا از این به بعد و در قالب صفحه«فرهنگ در رسانه»به بازخوانی و بازنشر اصلی‌ترین مطالب فرهنگی روزنامه‌ها بپردازیم. به عبارت دیگر، «فرهنگ در رسانه»تلاشی است برای تبلور روزانه تراوشات فرهنگی روزنامه های کشور. تا به این طریق، حداقل اصلی‌ترین مقولات فرهنگی که در روزنامه‌ها منتشر شده است، توسط مخاطبین دیده شود. البته ما از همین جا، دست همکاری خود را به سمت همگان دراز کرده و از همه کسانی که تمایل دارند به انحای مختلف در این زمینه به ما کمک کنند، دعوت می‌کنیم تا در کنار ما، به ارتقای صفحه«فرهنگ در رسانه»کمک کنند.

آرمان، آفتاب یزد، ابتکار، اعتماد، افکار، اطلاعات، ایران، تفاهم، جام جم، جوان، جمهوری اسلامی، حمایت، خراسان، راه مردم، حمایت، روزان، رویش ملت، سیاست روز، شرق، شهروند، قانون، قدس، کیهان، مردم سالاری، وطن امروز و همشهری روزنامه هایی هستند که روزانه به آن‌ها پرداخته و سعی می کنیم گلچینی از بهترین های آنها را در یک سبد فرهنگی به خدمت شما عرضه کنیم.

***

آرمان/حاضر‌نیستیم به دولت فشار بیاوریم

رئیس سازمان سینمایی تاکید دارد که اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی هیچ گونه دخالتی در کار هیات انتخاب جشنواره فیلم فجر نداشته‌اند.حجت‌ا... ایوبی در گفت‌وگویی با ایسنا، درباره گمانه‌زنی‌هایی مبنی بر حضور اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس در هیات انتخاب جشنواره فیلم فجر، توضیح داد: این بدگمانی است؛ هم به کمیسیون فرهنگی مجلس و هم به مجموعه سازمان سینمایی و دبیرخانه، هیات انتخاب جشنواره فجر. وی اضافه کرد: نمایندگان محترم مجلس پیش از این حرف‌هایشان را زده‌اند و هیچ دخالتی در کار هیات انتخاب ندارند. میان ما و آنان اعتماد متقابل وجود دارد و آنها خوب می‌دانند که هیات انتخاب جشنواره، همه ملاحظات را رعایت می‌کند.این مدیر سینمایی تاکید کرد: حضور یا عدم حضور هیچ کس را در هیات انتخاب جشنواره نه تایید می‌کنم و نه نفی.ایوبی در پاسخ به این که خواستار پاسخ صریحی برای حضور یا عدم حضور نمایندگان در هیات انتخاب بود، گفت:‌ کمیسیون فرهنگی هیچ دخالتی در این زمینه ندارد.رئیس سازمان سینمایی در پاسخ به این پرسش که شما به عنوان رئیس جشنواره فجر چه اندازه مسئولیت آنچه را که در این جشنواره رخ می‌دهد، می‌پذیرید؟ تاکید کرد: مسئولیت همه اتفاقاتی را که در حوزه سازمان سینمایی بیفتد، می‌پذیرم زیرا رئیس سازمان هستم و خودم افراد را منصوب کرده‌ام. بنابراین نمی‌توانم از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنم و چنین هم نخواهم کرد. چون به هر حال روی صندلی ریاست نشسته‌ام و باید پاسخگو باشم.ایوبی اضافه کرد: جشنواره فجر هم جزو مهمترین کارهای سازمان سینمایی است و در جریان تمام امور کلی آن هستم. طبیعی است مسئولیت‌پذیری بنده فقط متوجه نکات مثبت نیست و باید مسئولیت نکات منفی را هم بپذیرم.

http://www.icff.ir/29th/pe/pic/news/ayoubi-03.jpg

‌ بنده خیلی اهل دخالت نیستم

رئیس جشنواره فیلم فجر در پاسخ به این پرسش که آیا جشنواره به برخی فیلمسازان برجسته که آثارشان در مرحله فیلمبرداری است، فرصت بیشتری می‌دهد تا فیلم‌شان را به جشنواره برسانند؟، گفت: این پرسش را از آقای حیدری دبیر جشنواره بپرسید اما جشنواره خوبی در پیش خواهیم داشت و آثار قابل توجهی خواهیم دید البته بنده خیلی اهل دخالت نیستم و به ذوق سلیقه و مدیریت آقای حیدری اعتقاد دارم. ایوبی در ادامه در پاسخ به پرسشی دیگر درباره اینکه چقدر امیدوار هستید تا تقاضای سازمان سینمایی برای تخصیص بودجه شش برابری در سال آینده تحقق پیدا کند، توضیح داد: با توجه به اینکه از نظر ما این دولت، فرهنگی است، همه دولتمردان کاملا به اهمیت سینما واقف هستند و مجلس محترم هم صددرصد به این موضوع آگاه است که در برخی عرصه‌ها به‌ویژه سینما کاری جدی باید صورت بگیرد و این موضوع به‌خصوص در بخش زیرساخت‌ها قابل تامل است.

‌ بودجه‌ پیشنهادی ما رقمی حداقلی است

وی با اشاره به پر هزینه بودن ایجاد زیرساخت‌های سینمایی خاطر نشان کرد: ایجاد زیرساخت‌ها بسیار پرهزینه است و در دنیای امروز دیگر نمی‌توانیم به تکنولوژی‌های روز سینما بی‌اعتنا باشیم یا سینمای ایران را با این عظمت، با 300 سالن اداره کنیم. بنابراین اگر خواهان اتفاقی مثبت در زیرساخت‌ها هستیم، بودجه‌ پیشنهادی ما رقمی حداقلی است چرا که ساخت یک مجموعه سینمایی چندین میلیارد هزینه دربردارد. به هر حال امیدواریم با تخصیص بودجه مناسب عقب افتادگی تاریخی ما در بخش زیرساخت‌های سینمایی جبران شود.ایوبی خاطرنشان کرد: سینماگران ما در حال حاضر خیلی جلوتر از دولت هستند و اگر بخواهیم دولت به سینما برسد، باید زیرساخت‌های لازم را فراهم کنیم و بازار سینما را راه‌ بیندازیم. بنابراین لازم است بودجه قابل توجهی برای سینما در نظر بگیریم.وی در عین حال با اشاره به شرایط اقتصادی دشوار دولت تدبیر و امید تاکید کرد: از سوی دیگر موقعیت دولت را درک می‌کنیم. نه ما به عنوان سازمان سینمایی و نه اهالی سینما هیچ کدام انتظار فوق‌العاده‌ای از آن نداریم چرا که همه ما معنای نفت بشکه‌ای 30، 40 دلاری را می‌دانیم و متوجه هستیم که نباید توقع زیادی ایجاد کرد.

‌ حاضر نیستیم به دولت فشار بیاوریم

ایوبی با اشاره به درج خبر تقاضای بودجه 6 برابری که از سوی یکی از مدیران زیرمجموعه سازمان سینمایی منتشر شده بود، یادآور شد: ‌شاید بهتر بود این خبر اعلام نمی‌شد تا توقع ایجاد نکنیم زیرا حاضر نیستیم به دولت فشار بیاوریم. این دولت متعلق به مردم است و مردم هم ملاحظات را درک می‌کنند. با این حال اگر افزایش قابل توجهی در بودجه سینما داشته باشیم، سپاسگزار خواهیم بود و بهتر می‌توانیم برنامه‌های خود را پیش ببریم.او در پاسخ به این سخن که دولت فعلی بیشتر در بخش اقتصاد و سیاست خارجی متمرکز است و کمتر به مقوله فرهنگ توجه دارد، تصریح کرد: اهالی فرهنگ هم گاهی این موضوع را می‌گویند اما من قبول ندارم. به هر حال باید مشکلات اقتصادی کشور، مشکلات ما با دیگر کشورهای جهان و ... حل شود تا بتوان به فرهنگ و هنر رسید. یعنی لازمه توجه واقعی به اقتصاد هنر، این است که اقتصاد کشور وضعیت مطلوبی پیدا کند.ایوبی با تقدیر از تلاش‌های دولت در به نتیجه رساندن پرونده هسته‌ای و برجام، خاطر نشان کرد: این مسائل باید حل می‌شد و البته مسائل کمی هم نبود. بنابراین این موضوع به معنای آن نیست که دولت به فرهنگ اهمیت نمی‌دهد بلکه دریافته که باید مسائل اساسی را حل کند.وی در ادامه گفت‌وگویش درباره مشکلات اکران عمومی فیلم خانه دختر که سال گذشته در جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد، گفت: معمولا پروانه‌ای که برای نمایش فیلم‌ها در جشنواره صادر می‌شود، ویژه همان ایام است و سینماگران برای دریافت پروانه نمایش دائمی باید دوباره اقدام کنند، مگر اینکه فیلمی پیش از جشنواره، پروانه اکران عمومی‌اش را گرفته باشد.این مدیر هنری اضافه کرد: جشنواره فجر هم فرصتی است تا منتقدان فیلم‌ها را ببینند و طبیعی است که گاهی یکی دو فیلم حاشیه پیدا کند. این رویه همیشه هست و خواهد بود.رئیس سازمان سینمایی در پاسخ به این پرسش که چرا پروانه نمایش این فیلم علیرغم انجام اصلاحات لازم صادر نمی‌شود و پرونده خانه دختر بایگانی شده است، تصریح کرد: اگر مصاحبه آقای جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد را خوانده باشید، در می‌یابید که ایشان خیلی دقیق صحبت کرده‌ و گفته‌اند که سازندگان فیلم هنوز اصلاحات مورد نظر را انجام نداده‌اند. زیرا شبهاتی جدی در مورد این فیلم وجود دارد. ایوبی ادامه داد: آقای وزیر در مصاحبه خود، راه را نبسته‌اند و ما هم همچنان منتظریم اصلاحات مورد نظر شورای نظارت و پروانه نمایش اعمال و درباره فیلم تصمیم‌گیری شود.

http://www.banifilm.ir/Content/1393/11/17/image/2-1-20152618255.jpg

‌ پرونده «رستاخیز» باز است

او درباره وضعیت فیلم رستاخیز نیز توضیح داد: پرونده این فیلم نیز باز است. بنده شخصا به عنوان رئیس سازمان سینمایی قدرشناس رفتار کریمانه، خوب و همراهی آقای احمدرضا درویش کارگردان این فیلم هستم و جای ایشان در شورای عالی سینما خالی است و خالی خواهد ماند، زیرا امیدواریم ایشان دوباره به شورا بازگردد آقای دکتر جنتی همواره با نگاه کمک به حل مشکل فیلم آقای درویش و سازمان سینمایی را همراهی کردند و همچنان در تلاشند فیلم البته با اصلاح و محو کردن چهره نمایش داده شود.این مدیر هنری با تقدیر از تلاش‌های اعضای شورای عالی سینما در برگزاری جلسات متعدد و پیگیری برنامه‌ها اضافه کرد: نتیجه این جلسات رسیدن به دستور کار و پیوست‌های مستدلی است که برای طرح در صحن علنی شورای عالی سینما آماده است و امیدواریم این جلسه با حضور آقای رئیس جمهور یا معاون اول ایشان برگزار شود.ایوبی انتشار برخی از اخبار مبنی بر استعفای دسته جمعی اعضای شورای عالی سینما را تکذیب کرد و افزود: چنین چیزی نیست و فقط آقای درویش استعفا داده که همچنان امیدواریم بازگردد.او همچنین درباره زمان برگزاری جلسه این شورا با رئیس جمهور یا معاون اول او نیز توضیح داد:‌ آقای جنتی بسیار مصمم است که این جلسه زودتر برگزار شود و همه کارهای ما هم آماده است.ایوبی در بخش پایانی گفت‌وگویش با ایسنا درباره اجرای طرح سینمایش که بر مبنای آن قرار است تعدادی فیلم براساس نمایشنامه‌های فاخر و کلاسیک ساخته شود، توضیح داد: چند ماه پیش آقای منوچهر محمدی از تهیه‌کنندگان برجسته سینما طرح سین تئاتر را آماده و بسیار ابراز علاقه‌مندی کرد تا بتوانیم از متون کلاسیک تئاتر استفاده و فیلم‌هایی را ضبط و کارگردانی سینمایی کنیم. شاید بتوان با این شیوه فیلم‌های خوب، کم خرج و با مخاطبان خاص بسازیم.وی ادامه داد: با توجه به سابقه مدیریتی آقای حسین مسافرآستانه در سینما و تئاتر و شناختی که ایشان از هر دو حوزه دارد، قرار شد ایشان این طرح را پیگیری کند و در این راه از مشورت هنرمندان برجسته سینما و تئاتر و به‌ویژه آقای محمدی که طراحی این موضوع را بر عهده داشته، بهره خواهد برد.ایوبی با بیان اینکه فعلا مشغول بررسی هستیم، متذکر شد: باید ببینیم چه اندازه امکان اجرا داریم. همچنان که برای راه‌اندازی گروه هنر و تجربه نیز یک سال بررسی کردیم و آیین‌نامه نوشتیم تا سرانجام به اجرا رسید. بنابراین اعلام زودهنگام این طرح به معنای آن نیست که کار آن از فردا شروع می‌شود.

آرمان/راه‌ها را برفیلم محمد(ص) بستند

کارگردان فیلم محمد رسول ا...(ص) در همایش یاران صلوات گفت: تصور من از ساخت فیلم محمد(ص) این بود که می تواند دریچه خوبی را به دنیا باز کند ولی متاسفانه راه ها را بر این فیلم بستند.به گزارش مهر، سومین همایش یاران صلوات با حضور آیت ا... حائری شیرازی و مجید مجیدی کارگردان فیلم محمد رسول ا...(ص)، در سالن اجلاس سران برگزار شد. پیش از این قرار بود دختر شیخ زکزاکی نیز در این همایش حاضر شود که حضور وی لغو شد. پیش از آغاز سخنرانی مجید مجیدی از این کارگردان بزرگ کشورمان به خاطر ساخت فیلم با ارزش محمد(ص) با اهدای یک قاب نوشته صلوات و هدیه توسط آیت ا... حائری شیرازی و مادر شهید فتحی تقدیر شد.

http://media.snn.ir/Original/1393/06/30/IMG12041017.jpg

مجیدی پس از دریافت این هدیه سخنرانی خود را آغاز کرد و گفت: برای ساخت فیلم محمد(ص) خدمت خیلی از علما رسیدم و همه آنها متفق القول می گفتند در عالم هیچ ذکری بالاتر از ذکر صلوات نیست و من چه سعادتمند بودم که هفت سال توفیق داشتم دائما صلوات بفرستم چون هر روز و هر لحظه من به یاد پیامبر(ص) می گذشت و من باید اعتراف کنم که با وجود سختی های این کار، عشق به پیامبر این سختی ها را هموار می کرد و موجب شد که من اصلا متوجه نشوم این هفت سال چگونه گذشت.وی افزود: یکی از دغدغه های من در طول این سال ها هجمه های بسیار زیادی بود که همواره نسبت به پیامبر اسلام وجود داشت و قرائت های زشتی که از اسلام دیده می شد که هیچکدام از آنها نسبتی با اسلام واقعی نداشتند. چرایی این هجمه ها زیاد است اما اصلی ترین دلیلش غفلت ما در جهان اسلام است که هیچ کار بایسته و شایسته ای انجام نداده ایم.کارگردان فیلم محمد(ص) با اشاره به اینکه ادیان دیگر خیلی خوب از داشته هایشان دفاع می کنند، گفت: امروز اگر صلیب را به عنوان اولین یا دومین نشانه جهان معرفی می کنند به خاطر این است که نمادسازی و نشانه سازی برای آن بسیار خوب و وسیع انجام شده است ولی ما چه کار کرده ایم؟ به عنوان مثال در کشور شیعی خودمان که ادعای آن را داریم که صاحب آن حضرت ولی عصر(عج) است در فرهنگ عمومی و عامه مردم پیامبر نقشی ندارد. بسیار دیده شده که مثلا ما نذر بی بی سکینه می کنیم ولی برای پیامبر نذری نمی دهیم.مجیدی اضافه کرد: ما حتی در مورد تاریخ زندگی پیامبر(ص) هم هیچ کار خاصی انجام نداده ایم، به طوری که وقتی ما در طول پروسه تحقیقاتی فیلم محمد(ص) به تاریخ رجوع کردم فقط حدود ۶ یا ۷ صفحه درباره کودکی پیامبر مطلب پیدا کردم و این به معنی آن است که ما در این حوزه کاری انجام نداده ایم و لازم و ضروری است که فرهنگ پیامبر را جاری و ساری کنیم.کارگردان فیلم بچه های آسمان در ادامه گفت: تصور من از ساخت فیلم محمد(ص) این بود که می تواند دریچه خوبی را به دنیا باز کند ولی متاسفانه راه این فیلم را همه جوره بستند. از عربستان سعودی گرفته که اجازه پخش فیلم را در همه کشورهای عربی نداد تا آمریکا که از پخش فیلم هراس داشت و نمی خواست که اسلام واقعی در جهان هویدا شود.وی در ادامه با طرح این گله که در داخل کشور هم هجمه های بسیاری به این فیلم وارد شد گفت: نکته ای که برای من خیلی جالب بود و باورم نمی شد هجمه های داخلی بود که در کشور خودمان به فیلم وارد می شد. از دگر اندیشان گروه های مختلف گرفته تا حتی گروه های مذهبی همه و همه آنچنان هجمه هایی به ما وارد کردند که من تعجب می کردم که مگر ما چه کار کرده ایم.این کارگردان کشورمان در پایان گفت: باید در عرصه شناساندن پیامبر به دنیا کار و فرهنگ سازی کنیم. بنده اخیرا صحبتی با وزیر آموزش و پرورش جناب آقای فانی داشتم و از ایشان خواستم که این فرهنگ سازی را از مدارس و همان مقاطع ابتدایی شروع کنند. به امید روزی که این فرهنگسازی در کشور ما انجام شود.

آرمان/از ۵ سالگی آرزو داشتم سینما داشته باشم

شهره لرستانی گفت: همه ما قبول داریم که عاشق پرده جادویی سینما هستیم و من از ۵ سالگی همیشه آرزو داشتم سینما داشته باشم.به گزارش فارس، چهارمین جشن بزرگداشت پیشکسوتان مدیریت سالن‌های سینما با حضور پیشکسوتان سالن‌دار سینما و همچنین فرهاد توحیدی، سیدمهدی خادم و ابراهیم مختاری در مجتمع فرهنگی اسوه برگزار شد.در ابتدای مراسم، کامران ملکی که اجرای آن را برعهده داشت بعد از قرائت قرآن و پخش سرود ملی به روی صحنه حاضر شد و ابراز خرسندی کرد که وی را برای اجرای این مراسم انتخاب کرده‌اند.ملکی در ادامه از سیدمهدی خادم عضو هیات مدیره خانه سینما و عضو شورای مرکزی انجمن مدیریت سالن‌های سینمایی دعوت کرد تا برای اهدای لوح تقدیر به روی سن حاضر شود.

http://aksfa.ir//HLIC/2ed41a6d179284ada5e5230e31d87ce2.jpg

در ادامه این مراسم که اسامی به ترتیب کسوت خوانده می‌شد مدیران پیشکسوت سالن‌های سینمایی حاضر شدند.سپس سیدمهدی خادم در ادامه برنامه طی سخنانی کوتاه پیشکسوتان سالن‌های سینما را را مورد اشاره قرار داد و گفت: قدم بر دیدگان ما نهادید از اینکه در جمع اعضای مدیریت سالن‌های سینما هستیم بسیار خوشحالیم وقتی افراد از مرز سالمندی می‌گذرند احساس قریبی وجود دارد اما امروز، روز تقدیر است. خوشحالیم که در کنار شما هستیم و بودن‌تان مایه دل‌خوشی ماست.در ادامه مراسم، ابراهیم مختاری رئیس هیات مدیره خانه سینما برای اهدای لوح تقدیر به روی صحنه حاضر شد و اظهار داشت: خوشحالم که در جمع شما هستم بهره‌برداری نهایی از یک فیلم در سالن‌های سینما توسط شما صورت می‌گیرد. امیدوارم که فیلم داشته باشم تا از خدمات شما بهره ببرم.ابتدا محمد عطاخان که آخرین فعالیتش در مدیریت سینما آسیا بود به روی صحنه حاضر شد و لوح تقدیر خود را دریافت کرد.وی طی سخنانی کوتاه گفت: دوستانی از من لایق‌تر در جمع حضور داشتند که زودتر به روی صحنه بیایند اما من اینگونه شرمنده شدم.در ادامه از بهزاد کریمی یکی دیگر از مدیران سالن‌های سینما تقدیر شد که وی جمع حضور نداشت و برادرزاده‌اش لوح تقدیر وی را دریافت کرد.همچنین در ادامه فرهاد توحیدی رئیس پیشین هیات مدیره خانه سینما برای اهدای لوح تقدیر حاضر شد و طی سخنانی گفت: افتخار می‌کنم که در جمع شما هستم همه تلاش‌هایی که دوستان انجام می‌دهند در سالن‌های سینما دیده می‌شود. اگر بهترین فیلم‌ها با کیفیت نازل نمایش داده شود قطعا مخاطب خاطره خوبی را از سینما نخواهد داشت. شرایط نور، صدا و سایر موارد که مربوط به نمایش فیلم در سالن سینماست توسط دوستان می‌توان تا حد امکان کنترل شود.وی در ادامه افزود: خاطرات ما با سالن‌های سینما است و شخصا از بسیاری از سینماها خاطرات زیادی دارم و فیلم‌های زیادی را در آنجا دیده‌ام. جمع حاضر خاطره‌سازان ما هستند که خودشان خاطره شده‌اند.در ادامه مراسم از پرویز غفاری قدردانی شد و به وی لوح یادبودی نیز اهدا شد.سیروس یگانه که آخرین فعالیتش در سینما آفریقا بود به روی صحنه حاضر شد و لوح تقدیر خود را دریافت کرد.حمید دهقان‌پور فرد دیگری بود که برای اهدای لوح بر روی سن حاضر شد و عباس سیف‌الهی برای دریافت لوح خود به روی سن آمد. همچنین حسن ثمودیان فرد دیگری بود که مورد تقدیر قرار گرفت.در ادامه این مراسم شهره لرستانی بازیگر سینما و تلویزیون برای اهدای لوح‌های بعدی به روی سن آمد که طی جملاتی کوتاه گفت: از 5 سالگی آرزو داشتم که سینما داشته باشم و از کودکی عاشق پرده جادویی سینما هستم.رضا شاهواروقی و سیدضیاءالدین محمدی افراد دیگری بودند که از آنها تقدیر به عمل آمد.

آعتماد/گفت‌وگو با نيكي كريمي درباره آخرين فيلم و دغدغه‌هايش

نبايد بين نسل ها خط كشي كنيم

قصه حوادثي را روايت مي‌كنم كه باعث به هم ريختن روان آدم‌ها مي‌شود

بيتا موسوي- شراره داوودي/ نيكي كريمي بازيگر و كارگردان سينماي ايران است؛ بازيگري كه بيش از سه دهه است در سينماي ايران به ايفاي نقش مي‌پردازد. تا چندين سال پيش مخاطب داخلي و خارجي سينماي ايران فقط او را به واسطه نقش‌هايش در فيلم‌هايي به‌يادماندني همچون «عروس»، «پري»، «سارا»، «ديوانه از قفس پريد» و... مي‌شناخت. اما اين بازيگر سينما، نزديك به ١٠ سال است كه در حوزه فيلمسازي هم فعاليت مي‌كند و حاصل اين يك دهه چهار اثر است. فيلم‌هايي كه هر كدام حاصل دغدغه‌هاي اين بازيگر زن سينما است. كريمي البته يك چهره بين‌المللي نيز به شمار مي‌رود و در تمام اين سال‌ها در جشنواره‌هاي متعدد خارجي به عنوان داور حضور داشته است. با وجود اين آثار او در جشنواره‌هاي داخلي خيلي نتوانستند حضورهاي موفقي داشته باشند و عمدتا با بي‌مهري داوران روبه‌رو شده‌اند در حالي كه در جشنواره‌هاي خارجي هميشه مورد توجه بودند. اين روزها «شيفت شب» آخرين ساخته اين فيلمساز سينماي ايران روي پرده سينماها است و فروش قابل قبولي هم داشته است. با نيكي كريمي درباره «شيف شب» و همچنين دغدغه‌هاي اجتماعي اين روزهايش كه منجر به ساخت چنين فيلمي شده است، گفت‌وگو كرديم.

http://www.beytoote.com/images/stories/fun/fun1193-9.jpg

شما به عنوان يك زن فيلمساز مستقل تلاش كرديد فيلم سوم خود را بدون هرگونه حمايتي اكران كنيد. شما به واسطه اينكه سال‌ها در عرصه بازيگري در سينما فعاليت مي‌كنيد، مي‌دانيد كه اگر فيلم را در اكران رها كنيد هرگز به خوبي ديده نمي‌شود. به همين دليل كنار فيلم ايستاده‌ايد تا از تمام شرايط تبليغي به خوبي استفاده كنيد. قطعا در اين شرايط فقط نيكي كريمي به عنوان يك بازيگر كه مخاطب شناخت خوبي از او دارد، مطرح نمي‌شود؛ بلكه فيلمسازي براي‌تان خيلي جدي است و تمام تلاش خود را مي‌كنيد تا «شيفت شب» به خوبي ديده شود.

يك فيلم از زمان شكل‌گيري فيلمنامه تا پايان مانند بچه‌اي است كه بايد از آن مراقبت كنيم. در اين ميان ما هم جزو گروه‌هايي نيستيم كه حامي داشته باشيم، بنابراين خودمان بايد شرايط را به وجود بياريم. البته از چند ماه قبل كمپين تبليغاتي براي اين فيلم در نظر گرفته بوديم، ولي به دليل تاخيري كه در اكران فيلم اتفاق افتاد، خيلي شكل كاملي نگرفت.

آيا شما اكران فيلم را به خاطر فيلم «محمد(صعقب انداختيد؟

بعد از تمديد اكران فيلم «محمد(ص، تاريخ اكران‌ها تغيير كرد. در نتيجه اكران «شيفت شب» هم به اين زمان موكول شد. ما هم مجبور شديم چون از قبل بيلبوردها را هماهنگ كرده بوديم، در همان تاريخ قبلي تبليغات شهري را انجام دهيم. جالب بود به دليل همين تغييرات در حالي كه بيلبوردها «شيفت شب» را تبليغ مي‌كردند، فيلم ما اكران نشده بود! ولي با اين حال فكر مي‌كنم كه شايد همين تاخير در زمان اكران هم اتفاقات خوبي را به همراه داشت.

شما در «شيفت شب» و «سوت پايان» به سراغ دغدغه‌هاي اجتماعي خود رفتيد و به نظر مي‌رسد پرداختن به چنين موضوعاتي كه برگرفته از دل جامعه باشد در دو فيلم آخرتان پررنگ‌تر شده است. خصوصا در «شيفت شب» كه به نظر مي‌رسد ما با فيلمي روبه‌رو هستيم كه لايه‌هاي بيشتري دارد. شايد در ظاهر اين گونه درباره فيلم صحبت شود كه بيشتر فيلمساز از ساخت چنين اثري قصد دارد به زندگي زوجي بپردازد كه دچار مشكلاتي شده‌اند ولي تلاش مي‌كنند زندگي‌شان را حفظ كنند. اما اين فقط لايه ابتدايي فيلم است.

بله. دقيقا همين طور است. داستان «شيفت شب» روايت زندگي يك زن و مرد نيست، بلكه لايه‌هاي بيشتري دارد كه حتي در آن به بحث روانشناسي هم پرداخته مي‌شود. وقتي در جامعه ما به دليل تحريم‌ها، با مشكلاتي روبه‌رو مي‌شويم، قطعا اين اتفاقات مي‌تواند در كانون‌هاي مختلف بازتاب‌هاي متفاوتي داشته باشد. در اين ميان وقتي اوضاع اقتصادي بهم مي‌ريزد، افرادي هم تلاش مي‌كنند از اين آب گل آلود ماهي بگيرند، اما ممكن است نتوانند به نتيجه دلخواه برسند. مرد قصه «شيفت شب» هم دقيقا همين شرايط را دارد. او حالا به دليل چنين مشكلاتي، در زندگي و كانون خانوادگي هم دچار مشكل شده است. من در اطراف خودم چنين افرادي را زياد ‌ديدم. در تمام اين سال‌هاي تحريم و شرايط اقتصادي، مردهايي را مي‌ديدم كه شب و روز در چند شيفت كار مي‌كنند و در همان زمان فكر مي‌كردم همسران اين افراد در خانه مشغول چه كاري هستند؟! البته بعضي خانم‌ها هستند كه خودشان هم كار بيرون انجام مي‌دهند. اما برخي ديگر تمام مدت در خانه سرشان گرم ماهواره است و اصلا خبر ندارند كه شرايط اقتصادي در جامعه چگونه است. اين موضوع دقيقا مساله‌اي بود كه در اين فيلم دنبال مي‌كردم.

پس قصه و طرح اوليه از همين جا شكل گرفت؟

محمود آيدن پيش از اين براي من داستان مردي را روايت كرده بود كه به دلايل مشكلات زندگي، خود و خانواده‌اش را كشته بود. او اين خط داستان را از بخش حوادث روزنامه خوانده بود. چرا چنين اتفاقي بايد رخ دهد؟ مطمئنا حوادثي است كه باعث به هم ريختن روان آدم‌ها مي‌شود و فكر مي‌كنند كه راه چاره‌اي ندارند. اما من مي‌توانستم قصه را از نگاه همسر اين مرد ببينم. همان خانمي كه از چيزي خبر ندارد و مانند اين است كه به شكل ناگهاني با كوهي از مشكلات روبه‌رو مي‌شود ولي چون فرد منفعلي نيست، سعي مي‌كند با مبارزه مشكلات را حل كند.

http://iranmadam.com/wp-content/uploads/2015/02/niki-karimi-iranmadam-15.jpg

بله. ما در ابتدا شخصيت زن قصه را به شكلي مي‌بينيم كه غرق در روزمرّگي است و اصلا خبر ندارد در اطرافش چه اتفاق‌هايي مي‌افتد. زندگي‌هايي كه اين روزها در اطراف‌مان زياد مي‌بينيم.

دقيقا زن قصه نيز چنين شخصيتي دارد.

شما در اين فيلم تلاش مي‌كنيد، نگاه تك‌بعدي به زنان قصه نداشته باشيد. در واقع «شيفت شب» نگاه فمينيستي ندارد. در حالي كه عمدتا اين تصور وجود دارد كه زنان فيلمساز مي‌توانند به راحتي در آثارشان به اين نگاه دچار شوند.

من هميشه در پاسخ به چنين سوالي ترجيح مي‌دهم با مثالي از فيلم صحبتم را تكميل كنم. در سكانسي كه فرهاد، ناهيد را كتك مي‌زند. پس از اين صحنه ما به جاي اينكه با ناهيد همراه شويم، فرهاد را مي‌بينيم و با او به ايوان خانه مي‌رويم در حالي كه سيگار مي‌كشد. من درماندگي جامعه را براي زن و مرد به يك اندازه مي‌دانم. شخصيت فيلم هم دقيقا با همين موضوع روبه‌رو است. ما نمي‌خواهيم بگوييم كه زن خوب است و مرد بد. اصلا چنين ديدگاهي ندارم.

البته همان طور كه اشاره كرديد شما در نگارش فيلمنامه «شيفت شب» يك همكار فيلمنامه‌نويس هم داشتيد كه قطعا در به تصوير كشيدن اين نگاه نقش مهمي داشته است.

در حقيقت محمود آيدن در همان ابتدا به من سيناپس يك صفحه‌اي داد كه در آن درباره مردي نوشته شده بود كه به بن‌بست رسيده و از لحاظ رواني شرايط خوبي ندارد و مي‌خواهد خودكشي كند. او در تمام مدت به اين فكر مي‌كند كه بايد كسي را بكشد. اما من فكر كردم كه مي‌خواهم فيلمي درباره ايران امروز تعريف كنم. چيزي كه باعث بروز خشونت در جامعه امروز شده است. همين موضوع كه اصلا خشونت از كجا مي‌آيد؟ يا اينكه يك فرد در چه شرايطي عصبي مي‌شود؟ يا فشار مالي مي‌تواند منجر به چه اتفاقاتي بشود. مسائلي بود كه دوست داشتم در اين فيلم به آنها بپردازم. در اصل كل داستان را خودم نوشتم و بعد براي پروانه ساخت اقدام كرديم. البته پس از آن با علي اصغري متن را بازنويسي كرديم.

خيلي‌ها در شرايط تحريم سعي كردند درباره اين موضوع فيلم بسازند و داستان‌هايي را روايت كنند كه در آن به شكل زندگي افرادي پرداخته مي‌شود كه با چنين مشكلاتي دست و پنجه نرم كردند. چه تمهيداتي انديشيديد كه فيلم شما نسبت به اين آثار تفاوت‌هايي داشته باشد ولي همچنان لايه‌هاي اجتماعي را به تصوير بكشد. خصوصا اينكه چنين فيلم‌هايي به راحتي مي‌توانند به ورطه شعار بيفتند.

من سينماي مستند و سينماي مينيمالي كه درباره واقعيت صحبت مي‌كند را دوست دارم. حالا اين قرار نيست كه حتما در خارج از شهر باشد. خودم فكر مي‌كنم زيباترين فيلم رئالي كه ساخته شده است، «گزارش» عباس كيارستمي است كه درباره يك خانواده است. ولي ما به قدري آنها را باور مي‌كنيم كه من در كمتر فيلمي اين واقعيت را ديده‌ام. به هر حال من سال‌ها دستيار آقاي كيارستمي بوده‌ام و اين سبك و نوع كار را مي‌شناسم. بنابراين به اين معتقدم كه حتي اگر به دنبال روايت داستان هستيم، به شكلي اين كار را انجام دهيم كه باورپذير باشد. البته خود من در اين فيلم دوست داشتم، بيشتر قصه بگويم و همين موضوع «شيفت شب» را از ديگر فيلم‌هايم متفاوت كرد.

بله، دقيقا اين نگاه مستندگونه‌اي كه به آن اشاره كرديد را ما در فيلم‌هاي قبلي‌تان پررنگ‌تر ديديم.

بله. اما در اين فيلم لازم بود كه ما به سمت قصه‌گويي برويم. چون بايد شرايط شخصيت‌هاي قصه را تعريف مي‌كردم.

http://s1.picofile.com/file/7700826341/www_E_nter_IR_NIKI_KARIMI_7.jpg

ما در اين فيلم با شخصيت‌هايي فرعي روبه‌رو مي‌شويم كه در برخي مواقع به كمك قصه مي‌آيند و هر كدام از آنها خرده داستان‌هايي دارند. مانند شخصيت زن همسايه كه خودتان آن را ايفا كرديد يا سحر قريشي. البته به نظر مي‌رسد هر كدام از اين شخصيت‌ها براي شما بيانگر قشري از جامعه هستند.

به هر حال وقتي ما قصه را در يك آپارتمان به تصوير مي‌كشيم، بايد به همسايه‌ها هم مي‌پرداختيم. اما همه اين شخصيت‌هاي فرعي داستان كه اتفاقا خودم هم در يكي از آنها بازي كردم، برايم بسيار اهميت داشت. اتفاقا اين شخصيت ابتدا قرار بود آرايشگاهي از خودش داشته باشد كه با علي اصغري به اين نكته رسيديم، بهتر است محل كارش در خانه نباشد. شخصيت اين زن، نماد زناني است كه همه ما آنها را به خوبي مي‌شناسيم. آنهايي كه با داشتن فرزند بزرگ، طلاق گرفته‌اند و نبايد به دليل نگاهي كه در جامعه وجود دارد، با فرد ديگري ارتباط داشته باشند. اما در قصه مي‌بينيم اين زن چون مستقل است و كار مي‌كند، حالا با فردي آشنا شده و ازدواج هم كرده است. ولي نمي‌تواند به دخترش بگويد. اتفاقا يكي از دوستان من دقيقا با چنين مشكلي در زندگيش روبه‌رو شده است. به همين دليل مي‌خواستم خودم اين نقش را بازي كنم چون اين افراد در جامعه خيلي مورد قضاوت قرار مي‌گيرند. البته مي‌دانيد كه در كشور ما بحث قضاوت هميشه وجود دارد. براي اين نقش بازيگرهاي زيادي را در ذهن داشتيم و حتي چند نفري هم به دفتر آمدند، اما شايد براي اينكه كمي بيشتر ديده شود و مورد توجه قرار بگيرد، خودم آن را بازي كردم.

شايد براي‌تان جالب باشد، كه من از وكيلي شنيدم، جامعه امروز ما پر از دخترهايي شده است كه به دليل فرار از خانواده ازدواج مي‌كنند و اتفاقا با يك فرد پولدار آشنا مي‌شوند و بعد از مدتي بهانه‌اي براي طلاق پيدا مي‌كنند و حالا كه پول زيادي به دست آورده‌اند، سراغ شوهر دوم و سوم مي‌روند. نقشي كه سحر قريشي در «شيفت شب» بازي مي‌كند، براي من نمادي از همين افراد است. مي‌خواستم ما اين دو خواهر را در كنار يكديگر ببينيم. اينكه ناهيد اصلا فرد مادي‌اي نيست ولي خواهرش دقيقا برعكس اوست. همان طور كه ما امروز با بمباران تبليغاتي در شبكه‌هاي مختلف روبه‌رو هستيم. همه انگار به ما مي‌گويند كه چطور خوب‌تر زندگي كنيم و افراد را راهنمايي مي‌كنند. در حقيقت فرهاد و ناهيد در معرض بمباران چنين موضوعاتي هستند تا يك قدم به جلو بردارند و بيشتر زندگي مصنوعي خود را بچرخانند. در اين مورد هم من آدم‌هاي زيادي را ديده‌ام كه مي‌خواهند زندگي‌هاي‌شان را جور ديگري نشان دهند. البته در ميان همكاران بازيگر خودمان هم چنين افرادي ديده مي‌شوند. آنها براي اين كار مجبور هستند زير بار مسائل مختلف مالي بروند. درست مثل شخصيتي كه فرهاد در اين فيلم دارد. او براي اينكه همپاي شوهرخواهر زنش و همين طور جامعه حركت كند، مجبور است كارهايي را انجام دهد كه باعث گرفتاري‌اش مي‌شود.

ما با اينكه در ابتدا شخصيتي از ناهيد در قصه مي‌بينيم كه اصلا متوجه نيست زندگي‌اش دچار چه مشكلاتي شده است، اما كم‌كم كه جلو مي‌رويم، مي‌بينيم كه او اتفاقا برخلاف آنچه نشان مي‌دهد، تلاش مي‌كند بنيان خانواده‌اش را نگه دارد. با اينكه كتك مي‌خورد و حتي مجبور به ترك خانه مي‌شود.

دليل اين موضوع را مي‌توان در دوست داشتن ناهيد ديد، چون از زمان دانشگاه همسرش را دوست داشته و حالا نمي‌خواهد به هيچ قيمتي زندگي‌اش را از دست بدهد.

حرفه‌اي كه براي شخصيت فرهاد در فيلم در نظر گرفتيد، خيلي بكر است؛ يك موش‌كش! آيا انتخاب اين شغل به دليل گرهي است كه مي‌تواند در قصه به وجود آورد يا كدهايي كه مي‌تواند ذهن مخاطب را به هم بريزد. به طور مثال مرگ موش.

واقعيت اين است كه ما اول شغل را انتخاب كرديم و بعد كدها را پيدا كرديم.

ذهنيت اين شغل از كجا شكل گرفت؟

من و علي‌اصغري، زماني كه روي فيلمنامه كار مي‌كرديم، اصلا پايان را ننوشته بوديم و شغلي را براي اين شخصيت در نظر نداشتيم. كامبوزيا پرتوي و كيانوش عياري هم دستياران ما بودند و ماهي يك بار بعد از اينكه ما روي فيلمنامه كار مي‌كرديم، جلسه مشترك مي‌گذاشتيم و صحبت مي‌كرديم. براي شغل ايده‌هاي مختلفي داشتيم تا اينكه يك روز آقاي اصغري عكس‌هاي واقعي از افرادي كه به استخدام شهرداري درآمده‌اند و شب‌ها موش مي‌كشند، آورد. من فكر كردم كه چرا اين افراد از خواب شبانه خودشان مي‌زنند و براي كشتن موش‌ها بيرون مي‌آيند و از همين رو قضيه برايم جالب شد كه اين آدم‌ها با وسيله و خيلي مجهز اين كار را با تفنگ و كنار جوب‌ها انجام مي‌دهند. آن شغل به ما كمك كرد و در مسير داستان چيزهايي را اضافه كرديم و با تسلط كامل از آن بهره برديم. از طرفي وقتي علي اصغري اين شغل را به من گفت، هم به اين فكر كرديم كه چقدر شبيه به نشانه‌گذاري‌هاي جامعه خودمان است و خيلي‌ها پول‌هاي بي‌شماري به دست مي‌آورند و اختلاس مي‌كنند ولي هيچ اتفاقي نمي‌افتد، اما آدمي به خاطر ۵۰۰ ميليون تومان بايد با چنين مشكلاتي روبه‌رو شود و جامعه ما همين افراد را مانند موش‌هايي از بين مي‌برد، چون هركدام به نوعي در حال از بين رفتن هستند.

http://www.momtaznews.com/wp-content/uploads/2012/09/0180.jpg

پس بيشتر اين حرفه براي شما يك نوع نماد است.

بله، چون هم نشان‌دهنده خشمي است كه آن را خالي مي‌كند و هم اينكه شخصيت فرهاد از كودكي به تفنگ علاقه زيادي داشته است.

درباره انتخاب بازيگران توضيح بدهيد. آيا حضور سحر قريشي صرفا براي جذب گيشه بود؟

بحث توجه به گيشه اصلا برايم مهم نبود. وقتي تركيب بازيگران درست باشد قطعا بخشي از راه را رفته‌ايم و نتيجه هم خوب خواهد بود. براي من بيشتر انتخاب بازيگراني مهم بود كه با نقش همخواني داشته باشند.

آيا براساس بازيگر خاصي فيلمنامه را نوشتيد؟

در زمان بازنويسي ليلا زارع را در ذهن داشتيم و بعد از اينكه كمي جلوتر رفتيم به محمدرضا فروتن هم براي نقش فرهاد رسيديم.

شما در «شيفت شب» تلاش مي‌كنيد ارزش‌هاي اخلاقي‌اي را كه در جامعه كمرنگ شده است دوباره يادآوري كنيد. از اين جهت معتقدم كه فيلم داراي چندين لايه است. به طور نمونه بحث قضاوت كردن افراد درباره يكديگر مساله‌اي است كه در فيلم به درستي ديده مي‌شود.

بله اين موضوع براي خودم هم خيلي مهم است. و بارها شاهد اين موضوع بودم و شنيده‌ام كه افراد به راحتي با يك برداشت اشتباه درباره يكديگر قضاوت مي‌كنند. اتفاقا هميشه هم درباره اين موضوع واكنش نشان دادم. شرايط جامعه ما به گونه‌اي است كه همه‌چيز به افراد امر و نهي مي‌شود و به نوعي مرز بين خوب و بد خط‌كشي شده است. در چنين شرايطي كمتر با رفتار واقعي افراد روبه‌رو مي‌شويم. همين موضوع باعث مي‌شود كه مردم به راحتي يكديگر را قضاوت كنند. اما من سعي كردم از اين موضوع دور شوم و هميشه تلاش مي‌كنم آدم‌ها را كمتر قضاوت كنم.

شايد به خاطر همين موضوع است كه شما هميشه از حاشيه دوري مي‌كنيد.

اتفاقا چند روز قبل خبرنگاري در گفت‌وگويي عنوان كرد كه نسل شما در بازيگري نسل ديگري بود. اتفاقا من اصلا موضوع را اين گونه نمي‌بينم. قصد قضاوت ندارم. اما ممكن است در نسل من هم افرادي اينگونه باشند. نبايد بين نسل‌ها خط كشي كنيم. اتفاقا در نسل جديد هم ما بازيگراني داريم كه كار خودشان را بلد هستند. من هيچ‌وقت با اين فاصله‌گذاري‌ها ارتباط برقرار نمي‌كنم.

شما در طي تمام اين سال‌ها درباره ديده‌نشدن‌هاي كارهاي‌تان هم سكوت كرديد. فكر مي‌كنم شما به عنوان بازيگر در طي تمام اين سال‌هايي كه در سينماي ايران فعاليت كرديد، آن طور كه بايد تقدير نشديد. البته در خارج از ايران بيشتر آثار شما حضورهاي بين‌المللي داشته و اتفاقا در اين بخش به ديده شدن سينماي ايران در مرزهاي بين‌المللي هم كمك كرديد.

من نبايد جوابي به اين مسائل بدهم و ديگران بايد درباره آن صحبت كنند.

نيكي كريمي به خاطر دغدغه‌هاي اجتماعي‌اش به فيلم‌سازي رو آورده يا اساسا كارگرداني برايش دغدغه است و مي‌خواهد كارهاي تازه‌اي انجام دهد؟

هر دوي آنها باهم.

http://dl.topnaz.com/2012/10/11_880330_L600.jpg

بازيگرهايي كه وارد دنياي كارگرداني مي‌شوند، يا ظرف بازيگري آنها پر شده يا دغدغه فرم و محتوا دارند. براي شما اين ظرف بازيگري پر نشده و همچنان حضور داريد، دغدغه‌اي كه به دنبالش هستيد، چيست كه شما را در اين حوزه با جديت و تلاش نگه مي‌دارد؟

فكر مي‌كنم علاقه است. از طرفي نمي‌خواهم فيلم سفارشي بسازم و واقعا بر اساس موضوعاتي كه در ذهن دارم به سراغ ساخت فيلم مي‌روم. من به همه آنها ايمان داريم و مدام به اين فكر مي‌كنم كه چطور آنها روايت كنم. همه آدم‌ها وقتي با خودشان تنها مي‌شوند و به قطعيت انجام كاري مي‌رسند، در آن صورت با جان و دل حاضر هستند برايش وقت بگذارند. همين موضوع دليلي است كه من مي‌خواهم هميشه روي اين دغدغه‌ها كار كنم و همچنان ادامه بدهم.

چقدر به حضور بين‌المللي فيلم فكر كرديد.

اين موضوع هميشه برايم مهم است. هميشه تلاش مي‌كنم كه فيلم عمدتا در جشنواره‌هاي مختلفي ديده شود. البته اين مدت درگير اكران «شيفت شب» بودم و نتوانستم خيلي در نمايش‌هاي فيلم در جشنواره‌هاي خارجي حضور پيدا كنم.

قطعا از حالا به فكر فيلم بعدي هم هستيد.

عمدتا مرحله نگارش فيلمنامه برايم طولاني است. اين‌بارهم مي‌خواهم با تمركز زيادي كار كنم. سراغ قصه‌اي از يك نويسنده ايراني رفتم. و هدفم اقتباس ادبي است. اما اين‌بار فيلم درباره زنان نيست.

جمله‌هاي كليدي

حوادثي است كه سبب به هم ريختن روان آدم‌ها مي‌شود كه فكر كنند راه چاره‌اي ندارند. اما من ‌توانستم قصه را از نگاه همسر اين مرد ببينم. همان خانمي كه از چيزي خبر ندارد و مانند اين است كه به شكل ناگهاني با كوهي از مشكلات روبه‌رو مي‌شود ولي چون فرد منفعلي نيست، سعي مي‌كند با مبارزه مشكلات را حل كند.

من درماندگي جامعه را براي زن و مرد به يك اندازه مي‌دانم. شخصيت فيلم هم دقيقا با همين موضوع روبه‌رو است. ما نمي‌خواهيم بگوييم كه زن خوب است و مرد بد. اصلا چنين ديدگاهي ندارم.

جمله‌هاي كليدي

نبايد بين نسل‌ها خط‌كشي كنيم. اتفاقا در نسل جديد هم ما بازيگراني داريم كه كار خودشان را بلد هستند. من هيچ‌وقت با اين فاصله‌گذاري‌ها ارتباط برقرار نمي‌كنم.

نمي‌خواهم فيلم سفارشي بسازم و واقعا بر اساس موضوعاتي كه در ذهن دارم به سراغ ساخت فيلم مي‌روم. من به همه آنها ايمان دارم و مدام به اين فكر مي‌كنم كه چطور آنها را روايت كنم. همه آدم‌ها وقتي با خودشان تنها مي‌شوند و به قطعيت انجام كاري مي‌رسند، در آن صورت با جان و دل حاضر هستند برايش وقت بگذارند.

اعتماد/نگاهي به فيلم «شيفت شب»

دختري از جنس ستاره

زهرا مشتاق/ يك دختر هجده، نوزده ساله بودم. دوستم پري تلفن زد و با صدايي هيجان زده گفت عروس را ديدي ؟ فقط برو ببين چه هنرپيشه‌اي دارد !!! خيلي خوشگل است. سانس بعدي با مادرم نشسته بوديم روي يكي از صندلي‌هاي سينما اروپا و نماي درشت دختري را نگاه مي‌كرديم كه اسمش نيكي كريمي بود.

http://files.namnak.com/users/sf/Images/Sargarmi/goonagoon/9309/72_pics/%25D8%25B3%25D8%25AD%25D8%25B1-%25D9%2582%25D8%25B1%25DB%258C%25D8%25B4%25DB%258C.jpg

نيكي كريمي خيلي زود سوپراستار سينمايي شد كه سال‌هاي نفسگير جنگ را پشت سر گذاشته بود و به جست‌وجوي فرصتي براي تنفس، براي هوايي تازه بود. او همه جا بود. روي ديوار خانه‌ها و مغازه‌ها تا فرش‌هاي ماشيني. در سردر نقاشي شده سينماها تا روي جلد مجله‌ها، صفحه‌هاي فرهنگي و سينمايي روزنامه‌ها و پخش شده ميان يك عالمه فيلم خوب.

حالا من هم كم كم چيزهايي مي‌نوشتم. سينما برايم جدي‌تر شده بود و فيلم‌ها را دنبال مي‌كردم. آدم‌هاي سينمايي بيشتري را مي‌شناختم و دفترچه تلفنم هر روز پر و پيمان‌تر مي‌شد. پشت صحنه فيلم‌ها مي‌رفتم. گفت‌وگو مي‌گرفتم و شايد بشود گفت اين نماي لانگ وسيع را در شكل بسته‌تري تجربه مي‌كردم.

در همين محافل سينمايي بود كه نيكي كريمي را هم براي نخستين بار و بعد بيشتر و بيشتر مي‌ديدم. ويژگي عجيبش مغرور بودن خارج از اندازه‌اش بود. با تبختر راه مي‌رفت. كمتر تن به مصاحبه مي‌داد و ژست‌هاي مخصوص خودش را داشت. براي من كه اصلا نمي‌فهميدم غرور با غ نوشته مي‌شود يا ق، رفتارش دوست داشتني نبود. من بلد نبودم مثل او خودم را بگيرم و طبيعي هم بود. به هر حال او يك ستاره بود.

نخستين بار كه به خانه‌اش رفتم، حوالي ميدان مينا در خيابان ميرداماد زندگي مي‌كرد. آپارتمان جمع و جوري كه هنوز با يك قاب در ذهنم حك شده است. قاب عكس بزرگي پر از عكس‌هاي ريز و كوچك از بهترين‌هاي سينماي جهان كه در قابي بزرگ و چيدماني خاص ديوار يك دست سفيد را فراگرفته بود. در مجله سينما يك ويژه‌نامه بازيگري آماده مي‌كرديم و آن روز صبحش اول با فريماه فرجامي حرف زده بودم و حالا نوبت نيكي كريمي بود. درباره خودش، فيلم‌هايش و اگر هم مي‌شد كمي خصوصي‌تر از خودش براي آنكه بشود، شايد ليد خاص‌تري نوشت. با چيزهايي تازه‌تر.

اين ديدن‌ها، اين گفت‌وگوهاي گاه و بي‌گاه، براي گزارش يك فيلم يا مصاحبه و كارهاي ديگر بود و ادامه داشت. شايد خيلي‌ها فكر مي‌كردند دوره ستاره بودن او هم خواهد گذشت و در نهايت زماني خواهد رسيد كه تنها گزينه‌اي مناسب براي فيلم‌هاي بدنه و گيشه پسند باشد و شايد زماني دورتر تنها خاطره‌اي در نسلي كه با او عاشق شد و فيلم ديد و به پايان رسيد. اما نيكي كريمي برگ‌هاي زيادي براي رو كردن داشت. اگر او از نگاه من كه درست متولد يك سال بوديم، به طرزي عجيب مغرور بود؛ اما ويژگي شگفت‌انگيز ديگري هم داشت. كمال‌گرا بودن. او طي سال‌ها به بند بند شناسنامه حرفه‌اي خود صفحات درخشان‌تري افزود و ثبات بيشتري به ماندگاري خود بخشيد. گام‌هاي بلندي برداشت و خود را در حوزه‌هاي متفاوتي از نوشتن تا ترجمه و داوري و دستياري كارگردان درجه يك سينماي جهان، عباس كيارستمي آزمود. نخستين فيلم مستندش درباره زنان و مردان نابارور، كه عباس كيارستمي را در مقام مشاور كنار خود داشت، رنگ و جنسي از سينماي استاد داشت. اما همين آرمانگرايي است كه او را حتي از زير سايه بزرگان سينما هم بيرون مي‌كشد. هوشمندي خود را نشان مي‌دهد. به جست‌وجوي طرح‌ها و ايده‌هاي خوب مي‌رود و آدم‌هايي را كه فكر مي‌كند، آن پازل كمال‌گرايي را مي‌تواند در كنارشان كامل‌تر كند، به كار مي‌گيرد. اين فيلم‌ها، اين حضور بي‌وقفه كه رفته‌رفته سر و شكل معتبر‌تري مي‌يابد، عصاره پشتكاري است كه درون اين دوست قديمي را لحظه‌اي رها نمي‌كند.

http://iu8b0q1k.pishtaz.ir/Upload/2061-430044689.jpg

اما حالا بعد از سال‌ها دوري و دوستي، بعد از سال‌هاي دراز همسايگي، حالا انگار طور ديگري همديگر را برانداز مي‌كنيم. سن، آدم‌ها را پخته‌تر مي‌كند و تجربه اجازه مي‌دهد از پنجره‌هاي متعددي يكديگر را تماشا كنيم. شايد در زندگي همه آدم‌ها، درنگي ايجاد مي‌شود براي گاهي به پشت سر نگاه كردن و تامل بر روزهاي سپري شده جهاني كه هر آن سالخورده‌تر مي‌شود و تنها چيزي كه در آن شگفتي مي‌آفريند، چشم‌هايي است كه به نشانه‌اي از دوستي، ردّي از درخشندگي و ستاره شدن مي‌گيرد.

اعتماد/كنسرت حسين عليزاده و گروه «هم‌آوايان» برگزار شد

روايت حسين عليزاده از «بحر طويل»

اعتماد| دومين شب از كنسرت حسين عليزاده و گروه هم‌آوايان دوشنبه‌شب در سالن‌ همايش‌هاي برج ميلاد برگزار شد. كنسرت حسين عليزاده با عنوان «بحر طويل» با هدف احياي يك فرم شعري تقريبا فراموش ‌شده كه زماني ميان مردم رواج داشت با همراهي گروه موسيقي «هم‌آوايان» و آواز محمد معتمدي برگزار شد كه شامل قطعاتي از موسيقي ايران در دو دستگاه «راست پنجگاه» و «چهارگاه» بود. اين كنسرت با خوانندگي محمد معتمدي آغاز شد و بخش اول آن به اجراي قطعاتي در دستگاه «راست پنج‌گاه» اختصاص داشت.

http://diibache.ir/wp-content/uploads/2015/12/1450774325323_borna-ghasemi-16.jpg

پس از كوك ساز حسين عليزاده و اعضاي گروه هم‌آوايان، تصنيف «سرود گل» با كلامي از فريدون مشيري اجرا شد. بخشي از اين اجرا نيز به رسم بسياري از كنسرت‌هاي حسين عليزاده به بداهه‌خواني و بداهه‌نوازي اختصاص داشت. تصنيف‌هاي «جان من» و «مي‌ نوش» با كلامي از سلمان ساوجي و حافظ در ادامه اين برنامه اجرا شدند. گروه موسيقي «هم آوايان» پس از آنتراكت ۱۵ دقيقه اجراي كنسرت خود را در دستگاه چهارگاه ادامه داد. حسين عليزاده به همراه گروه «هم‌آوايان» در بخش دوم از اين كنسرت ياد و خاطر زنده‌ياد حس كسايي، نوازنده ني موسيقي ايران را با اجراي قطعه «سلام» زنده كرد و پس از آن به بداهه‌نوازي پرداخت. آواز محمد معتمدي و هم‌آوايي گروه يكي از بخش‌هاي جالب اين كنسرت بود. معتمدي در اين بخش اشعاري از محمدرضا شفيعي كدكني اجرا كرد. «ساز و آواز» با شعر ديگري از محمدرضا شفيعي كدكني، تصنيف «سوار مي‌رسد» با شعري از سيمين بهبهاني، مثنوي ساز و آواز با شعري از مولانا، از ديگر قطعات كنسرت «هم‌آوايان» بود كه در دومين بخش از اين كنسرت اجرا شدند. قطعه پاياني كنسرت اين گروه موسيقي «بحر طويل» نام داشت. حسين عليزاده پيش از اجراي اين كنسرت در نشست خبري خود نويد اجراي قطعه «بحر طويل» را داده و عنوان كرده بود كه «بحر طويل» يكي از فرم‌هاي موسيقي ايراني است كه كمتر تجربه شده و قصد دارد در اين كنسرت آن را تجربه كند. سيروس جمالي شعري با مضموني عاشقانه را در قالب «بحر طويل» سروده بود كه پس از اجرا مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. تشويق پي‌در پي حاضران در مركز همايش‌هاي برج ميلاد موجب شد گروه موسيقي «هم‌آوايان» بار ديگر روي صحنه بيايد و اين قطعه را اجرا كند. يكي از ويژگي‌هاي اين بخش از كنسرت نوازندگي تمبك و سازهاي كوبه‌اي توسط پژمان حدادي بود. در اين كنسرت علاوه بر حسين عليزاده به عنوان آهنگساز، سرپرست و نوازنده تار گروه موسيقي «هم‌آوايان»، پژمان حدادي (تمبك و سازهاي كوبه‌اي)، علي بوستان (شورانگيز)، سيامك جهانگيري (ني)، سينا جهان‌آبادي (كمانچه)، نگار بوبان (عود)، صبا عليزاده (كمانچه)، رادمان توكلي (بم‌تار)، سياوش برهاني (تار)، محمد انشايي (قيچك)، سحر ابراهيم (قانون) و سينا خشك‌بيجاري (تمبك) از ديگر نوازندگان اين گروه موسيقي بودند. در اجراي حسين عليزاده چهره‌هايي مانند سالار عقيلي، حرير شريعت‌زاده، علي ترابي و... حضور داشتند. كنسرت حسين عليزاده و گروه موسيقي هم‌آوايان در شب سوم خود (ديشب هشتم دي‌ماه) نيز در دو سانس برگزار شد. حسين عليزاده و گروه هم‌آوايان بعد از اين اجرا در تهران تور كنسرت شهرستان‌هاي خود را آغاز خواهند كرد. بر همين اساس كنسرت «بحر طويل» روزهاي ١٠ و ١١ دي در شيراز، ١٤ و ١٥ دي در همدان، ١٧ و ١٨ دي در رشت، ٢١ و ٢٢ دي در يزد، ٢٤ و ٢٥ دي در شهرهاي اصفهان و شهركرد و در نهايت طي روزهاي ٢٨ و ٢٩ دي در شهر تبريز برگزار مي‌شود.

اطلاعات/بهشتی: دفاع مقدس ،آینه فرهنگ ایرانی است

سید محمد بهشتی با اشاره به اینکه هرگاه عین خودمان شدیم در هر زمینه ای پیروز بودیم ،گفت: دفاع مقدس و فرهنگ ایرانی دو آینه رو بروی هم هستند که یکدیگر را معرفی می کنند.

رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری در نخستین همایش میراث فرهنگی دفاع مقدس که دوشنبه در آستانه ولادت با سعادت حضرت رسول اکرم‌(ص)و امام جعفر صادق(ع)توسط پژوهشگاه و به همت بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و با حضور شخصیت‌های فرهنگی و نظامی در موزه ملی برگزار شد گفت:حقیقتا موضوع دفاع مقدس از موضوعاتی است که ضرورت دارد در تاریخ معاصر ایران همانند یکی از آثار تاریخی فرهنگی کشور مورد تأمل علمی جدی قرار گیرد.

او افزود:در خاطراتی که از ژنرال پاسکوویچ فرمانده ارتش روسیه در جنگ با ایران نقل شده آمده است ؛تا زمانیکه عباس میرزا به همان شیوه مرسوم ایرانی ها با ما می جنگید ماقادر به پیش بینی اقدام وی نبودیم و جنگ کردن با او بسیار سخت بود ، از زمانیکه او به شیوه خود ما شروع به جنگ کرد دیگر جنگ کردن با او بسیار آسان بود.

حال پرسشی که مطرح می‌شود این است که جنگ کردن مثل خودشان به چه معناست؟

بهشتی در پاسخ به این پرسش گفت :خود جنگ نیز می تواند آینه‌ای باشد پیش روی فرهنگ جامعه‌، اینکه هر جامعه ای کیست و اگر به کیستی آن پی ببریم می‌توانیم بفهمیم که چگونه می‌جنگد و چطور از خودش دفاع می‌کند.

http://goftemannews.com/wp-content/uploads/2015/01/IMG10022806.jpg

به گفته رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ، اگر جامعه ای دچار سوءتفاهم با خود شود و خودش را با دیگری اشتباه بگیرد آن وقت است که طور دیگری می‌جنگد همان اتفاقی که در فصل دوم جنگ‌های ایران و روس افتاد و منجر به آن حوادث شد.

او افزود:اگر نگاهی به ۲۰۰سال آینده بیندازیم می‌بینیم مردمی که در آن زمان زندگی خواهند کرد حتما دفاع مقدس را طولانی‌ترین جنگ در قرن بیستم و طولانی‌تر از جنگ‌های جهانی اول و دوم ‌می‌دانند .

رییس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری تصریح کرد که ایرانی ها طولانی ترین جنگ قرن بیستم را تحمل کردند و ادامه دادند .

بهشتی با تأکید براین نکته که در ۸ سال دفاع مقدس ما مثل خودمان جنگیدیم نه مثل دیگران افزود:در سالهای ابتدایی جنگ که در صدا و سیما مشغول بودم گروه‌های فیلمبردار برای تهیه فیلم‌های مستند از جبهه‌ها اعزام می‌شدند که در ماه‌های اول خیلی از این افراد دست خالی باز می‌گشتند و اظهار می‌داشتند که ما فیلمسازی راجع به جنگ را از فیلم‌های جنگ‌های اول و دوم جهانی آموخته‌ایم ولی این جنگ فرق می کند.

او گفت : بعد‌ها که ساخت فیلم‌های داستانی شروع شد باز هم فیلمسازان گمان می کردند که طبق الگوهای فیلمسازی نظیر سینمای حماسی امریکا ، سینمای مردم وار اروپای شرق، سینمای ضد جنگ اروپای غرب می توانند از جنگ ایران و عراق فیلم بسازند ولی باشکست مواجه می شدند زیرا که در جبهه ها چیزی سوای اینها را می دیدند.

وی گفت :فیلمسازان این حوزه بسیار تلاش کردند تا بتوانند فیلم‌هایی درباره دفاع مقدس بسازند که شبیه همان چیزی شود که در صحنه اتفاق می افتاد زیرا که ما عین خودمان می جنگیدیم.

اطلاعات/برپایی جشنواره داستان «خاتم» با تجلیل از مجید مجیدی

مدیرعامل شهر کتاب از راه‌اندازی نخستین دوره جشنواره قصه‌نویسی «خاتم» با موضوع اسلام و پیامبر رحمت (ص) خبر داد.

مهدی فیروزان در این‌باره به ایسنا گفت:‌ ما این جایزه را با همکاری بنیاد ارشاد و رفاه امام صادق (ع) و مجمع ناشران انقلاب اسلامی راه‌اندازی کرده‌ایم.

او افزود:‌ این جشنواره در دوره اول ویژه داستان‌های کوتاه با موضوع پیامبر رحمت (ص) است که همه قصه کوتاه‌نویسان چه حرفه‌ای و چه غیرحرفه‌ای می‌توانند در آن شرکت کنند و داستان‌هایشان را از یک خط تا ۵۰۰۰ کلمه برای ما به نشانیwww.jashnvarehkhatam.com ارسال کنند. جایزه بزرگ این جشنواره ویژه نویسندگانی که حداقل یک کتاب چاپ‌شده داشته باشند برای نفر اول ۱۴ سکه تعیین شده است. بقیه داستان‌ها نیز ارزیابی و ۱۰ داستان برتر انتخاب می‌شود که به اثر برتر ۱۰ سکه، اثر دوم هفت سکه، اثر سوم پنج سکه و به بقیه آثار یک سکه اهدا می‌شود .

http://www.ettelaat.com/new/newdata/2015/12/12-29/22-12-40.jpg

فیروزان افزود: این جشنواره قرار است از سال آینده بین‌المللی شود و ویژگی آن هم این است که بخش خصوصی آن را برگزار می‌کند، به همین دلیل ملاحظات و محدودیت‌های بخش‌های دولتی و حکومتی را هم ندارد و امیدواریم همه ایران از کوچکترین روستاها تا بزرگترین شهرها در این جشنواره شرکت کنند. معتقدم در این جهان پر از خشونت و منازعات دینی، قصه‌نویسان ایران و کسانی که در خود استعداد قصه‌نویسی می‌بینند باید پیام اسلام و پیامبر رحمت (ص) را به گوش جهانیان برسانند که فعلا در نخستین دوره، قالب آن قصه کوتاه است.

او در ادامه گفت: دوشنبه هفتم دی افتتاحیه این جشنواره در تالار وحدت برپا شد که در این مراسم قسمت‌هایی از پشت صحنه فیلم «محمد رسو‌ل‌الله (ص)»‌ به کارگردانی مجید مجیدی به نمایش درآمد و از کارگردان این اثر تقدیر شد. همچنین از کتاب «قاف» نوشته یاسین حجازی تجلیل شد.

مدیرعامل شهر کتاب افزود: این جشنواره سال آینده به کل آثار هنری که با موضوع پیامبر اسلام (ص) پرداخته باشند اختصاص خواهد یافت. آثار باید براساس منابع مستند و معتبر باشد و برای مخاطب امروز پیامی داشته باشد.

فیروزان درباره علت راه‌اندازی این جشنواره نیز به ایسنا توضیح داد: همیشه به عنوان بخش خصوصی دوست داشتم شهر کتاب در حوزه‌های فرهنگی فعال شود به همین خاطر در کنار جوایزی مانند جایزه لاک‌پشت پرنده، جایزه دکتر مجتبایی و دکتر داوری، جایزه «خاتم» را نیز به صورت ملی راه‌ انداختم تا همه ایرانیان خارج از کشور بتوانند در آن حضور پیدا کنند. معتقدم باید تصویر درستی از اسلام و پیامبر آن به جهانیان عرضه کرد؛ آن هم در زمانی که عده‌ای در حال اسلام‌هراسی هستند و چهره‌ای واژگونه و غیررحمانی از اسلام را ترویج داده‌اند. ما می‌خواهیم تصویر درستی از پیامبر اسلام (ص) به جهانیان عرضه کنیم. اولین کاری که در این حوزه می‌توانیم انجام دهیم قصه است چون مراحل ساخت فیلم طول می‌کشد اما در آینده فیلمسازان می‌توانند از این قصه‌ها برای ساخت فیلم استفاده کنند. در همین زمینه با تعدادی از تهیه‌کنندگان و فیلمسازان هم صحبت کردیم که در آینده این قصه‌ها را به فیلم تبدیل کنند.

او همچنین گفت:‌ داوری این داستان‌ها نیز فراجناحی خواهد بود یعنی همان شیوه‌ای که تا به حال در شهر کتاب لحاظ کرد‌ه‌ایم.

ایران/گفت و گو با حمید قبادی، دبیرکارگروه ساماندهی مد و لباس:

لباس ، شاخص فرهنگی یا کالای اقتصادی؟

نرگس عاشوری

نماینده های وزارتخانه‌های فرهنگ و ارشاد، آموزش و پرورش، صنایع و معادن و سازمان های صدا و سیما، مدیریت و برنامه ریزی کشور و یک نماینده از ‏مجلس شورای اسلامی و سه نماینده اصناف تولید کننده پارچه و لباس، اعضای کارگروهی هستند که از سال 85 مأموریت یافته اند با ترویج‌ الگوهای‌ پوشش‌ ملی، هدایت‌ بازار تولید و عرضه‌ البسه‌ و پوشاک‌ بر اساس‌ طرح‌ها و الگوهای‌ داخلی را برعهده بگیرند. ثمره فعالیت این کارگروه با عنوان «ساماندهی مد و لباس» به بیانی ساده قرار است به اینجا ختم شود که‌ مردم با فارسی نوشتن روی لباس هایشان یا خوردن مارک فارسی روی آنها مشکلی نداشته باشند و به دنبال خرید برندهای خارجی نروند. یکی از برنامه‌های کارگروه طراحی مد و لباس در وزارت ارشاد اجرای جشنواره‌ای است که قرار است اسفندماه پنجمین دوره آن با مشارکت اتاق اصناف ایران برگزار شود. حمید قبادی رئیس تازه منصوب شده جشنواره «مد و لباس» که از سوی وزارت ارشاد دبیری کارگروه یاد شده را نیز به عهده دارد یکی از مأموریت‌های این جشنواره و کارگروه را برای سال 95 فرهنگ‌سازی مصرف کالای ایرانی با همکاری رسانه‌ها و اهالی این حوزه عنوان می‌کند. او معتقد است لباس یک عنصر فرهنگی است و باید به آن نگاه فرهنگی داشت. گفت‌وگوی «ایران» با حمید قبادی را در ادامه می‌خوانید.

http://www.bultannews.com/files/fa/news/1394/10/2/453804_390.jpg

اگر موافق باشید بحث‌ را با یک عبارت وعنوان قانونی شروع کنیم که در سال 85 به تصویب رسید: «ساماندهی مد و لباس». عنوانی که چه بسا ممکن است در ذهن عامه جامعه دافعه ایجاد کند، بخصوص با برخوردهای سلبی و قهری که طی گهگاه انجام شده است.

«ساماندهی مد و لباس» صراحتی است که در عنوان قانون ذکر شده است. طبیعتاً قانونگذار یا دست‌اندرکاران تدوین و برنامه‌ریز این قانون بر اساس پژوهش و بررسی‌هایی که داشتند به این نتیجه رسیده‌اند که موضوع مد و لباس در کشور ما از انسجام و ارتباط منطقی و رفتار اصولی برخوردار نبوده است. شاید می‌شد عناوین بهتری هم پیش‌بینی کرد ولی به‌نظر عنوان خوبی است و مفهوم را می‌رساند. به اعتقاد من، این قانون یکی از قوانین مترقی کشور ماست و چند شاه‌کلید دارد. اول اینکه لباس را به عنوان یک کالای فرهنگی قلمداد کرده است و تکلیف لباس را کاملاً و به درستی روشن کرده است. لباس یک عنصر فرهنگی است و باید به آن نگاه فرهنگی داشت، لزوماً ممکن است صنعت در خدمت این بخش باشد، ولی صنعت، سیاستگذار و سامان‌دهنده نهایی این مقوله نخواهد بود و برنامه‌ریزی‌های فرهنگی و اهالی فرهنگ هستند که می‌توانند نقش‌آفرین باشند. یافته‌های ما حاکی از آن است که درصد قابل توجهی از ارزش افزوده حوزه مد و لباس مشخصاً در بخش فرهنگ است و شاید آن روز قانونگذار با این نگاه که انسجامی به این مقوله بدهد و از وضعیت پراکندگی و تشتت در بیاورد این قانون را وضع کرده است و چون بخشی از آن به حوزه دستگاه‌های دولتی باز‌می‌گردد این عنوان انتخاب شده است. به هیچ عنوان قانونگذار مردم را مکلف نکرده است که لباس مشخص و الزام‌آوری را استفاده کنند، بلکه تصریح کرده با ارائه قانون و الگوهای مشخص و مناسب به نیاز و سلیقه مردم توجه شود. در سالی که این قانون وضع شد به طور حتم یک عدم انسجام و ناکافی بودن تأمین نیاز مردم مشاهده شده که به این نیاز اذعان و قانونی پیش‌بینی شده تا همه همکاری کنند و الگوهای جدیدی که قطعاً ذائقه مردم را باید پاسخ بدهد طراحی شود و تولید‌کنندگان آن را تولید و وارد بازار کنند. فاکتورهای متعددی را می‌شود برای این قانون استنباط کرد یکی از ویژگی‌های مهم این است که تأکید می‌کند به هیچ عنوان قانونی تحمیلی و تلاشی برای القای یک تفکر خاص نباشد بلکه تأکید آن بر تنوع و گوناگونی و البته مبتنی بر الگوهای ایرانی و شاخص‌های اسلامی است.

پس جامعه مخاطب این قانون صرفاً افرادی نیستند که سبک لباس پوشیدن آنها با عرف جامعه متفاوت است. در واقع تصمیم‌سازان و مدیران عرصه فرهنگ را ملزم می‌کند تا هم پاسخگوی نیاز واقعی مردم باشند و هم ذائقه‌سازی کنند.

طبیعتاً آحاد جامعه استحقاق استفاده از بهترین‌ها را دارند، البته بهترین‌هایی که مبتنی بر ارزش‌ها و شاخص‌های ملی و بومی و دینی خودمان باشد. اگر روح قانون و چارچوب قانون به درستی اعمال شود عناصر زیبایی و تعیین کننده الگوی مناسب و ایجاد ذائقه ارزشمند مغایرتی با ارزش‌های ملی و بومی و دینی کشورمان ندارد. اتفاقاً وقتی کار شروع شد و به صورت عمومی وارد جامعه شد مورد استقبال هم قرار گرفت اما طبیعی است هر کاری در شروع نواقصی داشته باشد.

اما در کشور ما گاهی چارچوب‌ها، قوانین و مقرراتی که توسط متولیان فرهنگی تعیین می‌شود چندان با سلیقه جامعه همخوانی ندارد. حوزه مد و لباس هم مستثنی نیست و به نظر می‌رسد ملاک‌ها و الزام‌های این حوزه چندان با اقبال تولیدکنندگان و طراحان مواجه نشده باشد.

نکته‌ مورد اشاره شما بیانگر این دیدگاه است که ما جدای از مردم و فعالان این حوزه تصمیم‌گیری می‌کنیم. نخیر به هیچ عنوان این طور نیست که ما بخواهیم چارچوبی تعیین کنیم که خارج از عرف و اصول و قواعد جامعه باشد. طبیعی است که در تدوین این شاخص‌ها و مقررات اصول کلی حاکم بر کشور باید مورد ملاحظه قرار بگیرد. به اعتقاد من، لزوماً تولیدکننده یا طراح و از همه مهم‌تر مصرف‌کننده اصراری در مقابله و تعارض با این قوانین ندارد بلکه نحوه بهره‌برداری، ارتباط و شکل اجراست که مسأله‌ساز است. عملکرد کارگروه نشان داده که توانسته همراهی طراحان و تولیدکنندگان را جلب کند. پیش از اینکه به شاخص‌ها خلاصه شویم، باید تغییر نگرش‌ها اعمال و ضرورت این مفاهیم در جامعه تبیین شود یعنی طراح و تولیدکننده به این باور برسد که تغییر مصرف مستلزم تلاش جدید و تفکر و ایده‌ها و خلاقیت‌های نو است که خوشبختانه به نظر می‌رسد موتور حرکت این جریان روشن شده است و کم کم به سمتی می‌رود که به قرابت بیشتری با سلیقه و نظر مردم برسد. من به هیچ عنوان موافق این نظریه نیستم که این مسیر مخالف با ذائقه و نیاز مردم است بلکه معتقدم پاسخ دهنده بسیاری از کمبودها و کاستی‌های موجود است که اساساً نفس تشکیل این کارگروه هم مبتنی بر همین اصل است. خانواده‌ها باید بتوانند نیاز خودشان را از بازار داخلی تأمین کنند. ما با کمی تلاش بیشتر حتی در مواد اولیه هم می‌توانیم بی‌نیاز شویم و خودمان اقلام خود را تأمین کنیم. الان بخش قابل توجهی از آثاری که با اسم غیرایرانی عرضه می‌شود، کاملاً ایرانی است اما به دلیل عدم باور توان داخلی و شاید به دلیل تجربه‌های ناموفق گذشته و عدم اعتمادی که به واسطه کالاهای نامرغوب ایجاد شده است اگر با عنوان تولید داخلی عرضه شود از آن استقبال نمی‌شود. یکی از اقدامات این کارگروه اعطای نشان ایرانی بر روی تولیداتمان است. تلاش ما تبیین و جا انداختن این موضوع است که مصرف کننده اطمینان کند و تولیدکننده هم با نشان ایرانی محصول را ارائه کند. بسیاری از محصولاتی که ما فکر می‌کنیم غیرایرانی است، تولید داخل است و با ذائقه مردم هم همنشینی دارد ولی بنا بر مسائل فرهنگی که پیش از این رخ داده، تولیدکنندگان ابا دارند که با عنوان ایرانی آن را عرضه کنند. یکی از مأموریت‌های ما برای سال 95 این است که با همکاری اتاق اصناف، موضوع فرهنگ‌سازی مصرف کالای ایرانی را با همکاری رسانه‌ها و اهالی این حوزه تبیین کنیم و اقبال مردم و از همه مهم‌تر اعتماد مردم را با کمک طراحان و تولیدکنندگان بالا ببریم.

http://media.mehrnews.com/old/Original/1393/07/06/IMG14010884.PNG

در صحبت‌هایتان بر لزوم برخورد فرهنگی با این مقوله اشاراتی داشتید. فرهنگ‌سازی متکی به همکاری رسانه‌ها است و در این بین مسئولیت رسانه ملی به دلیل فراگیر بودن بیش از دیگرانی است که در این حوزه فعالیت می‌کنند. همکاری رسانه‌ها بخصوص عملکرد صداوسیما در چند سال اخیر را مثبت ارزیابی می‌کنید؟

کارگروه ساماندهی مد و لباس به عنوان یک نهاد ناظر و هماهنگ‌کننده مسئولیت برقراری انسجام و ارتباط اصولی بین دستگاه‌ها در جهت تحقق اهداف تعیین شده در قانون را به عهده دارد. در قانون هم پیش‌بینی شده تا نهادهای وابسته به وزارت تجارت، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم، صدا و سیما، نیروی انتظامی و... ملزم هستند در این حوزه همکاری کنند. موضوع رسانه و تبلیغ یکی از لوازم جدی معرفی همه فعالیت‌ها بویژه در بخش مد و لباس است. در دنیا استفاده از رسانه یکی از ارکان جدی پیشرفت مد است. در تمام دنیا از بازوان اجرایی توسعه مد رسانه است که صرفاً در تلویزیون خلاصه نمی‌شود و همه ابزارهای فرهنگی از جمله مجلات، نشریات، پایگاه‌های اطلاع‌رسانی را دربر می‌گیرد. در یکی دو سال اخیر شبکه‌مجازی نقش قابل توجه و مهمی را در معرفی مدهای جهان بر‌عهده دارد. اما در کشور ما چون مقوله تازه‌ای است و شاید هنوز به قدر کافی ابعاد آن تبیین نشده جا انداختن مسأله در این رسانه کمی زمان می‌برد. به نظر می‌رسد صدا و سیما تلاش‌های خوبی انجام داده است. سال گذشته بیلان کاری که صدا و سیما ارائه کرده است بیش از 1700 ساعت برنامه در کل شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی پخش شده است. نشست‌های متعدد و حتی گفت‌وگوهای خبری برای تبیین ضرورت‌های این قانون به همراه پوشش جشنواره‌ها و رویدادها، انتقال مطالب و اخبار و معرفی برگزیدگان از کارهایی بوده که صدا و سیما انجام داده است. ذکر این نکته ضروری است که همه این اقدامات از جمله پخش تیزرهای تبلیغاتی بدون پرداخت هزینه صورت گرفته است؛‌ اما اینکه آیا این مقدار کافی است و توانسته نقش تأثیرگذاری ایفا کند باید بگویم پاسخ منفی است، رسانه یک رکن جدی است و ما باید بتوانیم به شکل کاملاً حرفه‌ای و هدفمند و در قالب یک کمپین حرفه‌ای فعالیت‌های مد و لباس را دنبال کنیم. در دنیا از رسانه به عنوان یک ابزار جریان‌ساز استفاده می‌شود و علاوه بر اینکه به صورت مقطعی مسئولیت پوشش فعالیت‌های مد و لباس را بر‌عهده دارد باید به صورت فعالیت مستمر با اهداف بلند و برای تبیین این موضوع در جامعه مورد توجه قرار بگیرد. لازم است با ساخت برنامه‌های دائمی و البته هدفمند مسأله مد در جامعه، ضرورت‌های آن و نیازهای مردم تبیین شود. استقبال مردم از موضوع و دخالت نقطه نظرات مردم و بعد از آن دست‌اندرکاران و اهالی این حوزه که جامعه بسیار بزرگی را دربر می‌گیرد از تولید‌کنندگان نخ و پارچه و ملحقات و دانشگاهیان و طراحان گرفته تا تولید‌کنندگان و در نهایت مصرف‌کنندگان می‌تواند در یک مجموعه روتین مورد بررسی قرار بگیرد. باید شاهد شکل‌گیری یک جریان قابل توجه در مقوله مد و لباس ایرانی - اسلامی در کشور باشیم. ما تلاش کردیم در کنار صدا و سیما از همه ابزارهای دیداری و شنیداری از جمله خبرگزاری‌ها و رسانه‌های خبری استفاده کنیم. حجم اطلاعات و اخباری که در حال حاضر در شبکه‌های رسمی کشور منتشر می‌شود قابل اعتنا است. در کنار آن ایجاد هماهنگی و ارتباط در میان نشریات مد و لباس است. ما الان حدود 17 نشریه مد و لباس داریم که با همکاری معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بخش قابل توجهی از معرفی مدهای جدید یا الگوهای جدید بر‌اساس تلاش این نشریات و مجلات صورت گرفته است. همچنین امروز حدود 6 پایگاه رسمی اطلاع‌رسانی و سایت فعالیت می‌کنند که مشخصاً و صرفاً محدوده فعالیت‌شان مد و لباس است که اتفاقاً پربازدید‌ هستند و هر روز اطلاعات، اخبار و جریان‌سازی را در اندازه و سهم خودشان دارند. البته من معتقدم که در کنار همه اینها باید بتوانیم شبکه مجازی را در انواع مختلف موجود به کار بگیریم شبکه‌های مجازی یک فرصت است.

علاوه بر تلاش مستقیمی که برای آگاهی‌بخشی و اطلاع‌رسانی انجام می‌شود نکته مهم‌تر سلیقه‌سازی و انتقال این سلیقه به مخاطب است که لازمه آن کارهای اقناعی است که به نظر می‌رسد در این حوزه بخصوص در رسانه ملی کار چندان چشمگیری صورت نگرفته است. اگر در انتخاب روش‌های فرهنگی دقت نکنیم آن روش‌ها می‌توانند به یک ضد تبلیغ تبدیل شوند. جدا از رسانه‌ها یکی از ابزارهایی که در این حوزه می‌تواند به کمک متولیان مد و لباس بیاید مشارکت الگوهای مرجع از جمله هنرمندان و چهره‌های شناخته شده عرصه فرهنگ و هنر است. در این باره چه تدبیر و هماهنگی‌هایی انجام داده‌اید؟

طی دو هفته گذشته در جلسه مشترکی با حضور محمد حیدری دبیر جشنواره فیلم فجر و مهتاب کرامتی مشاور هنری جشنواره درباره نحوه همکاری و استفاده از ظرفیت‌های مد و لباس کشور توسط هنرمندان و اهالی سینما رایزنی‌هایی داشتیم. با توجه به ظرفیت‌های گسترده‌ای که در حوزه طراحی لباس وجود دارد و در دنیا طرح‌های برتر به واسطه بازیگران مطرح معرفی می‌شود امیدواریم نظر اهالی سینما را برای همکاری با جشنواره مد و لباس جلب کنیم. در این جلسه چند محور برای این همکاری مطرح شد که قرار است با تلاش خانم کرامتی همکاری‌های جدی بین این دو نهاد شکل بگیرد. اما در خصوص انتقال سلیقه و توجه به ذائقه مخاطب در دنیا یک روش استاندارد بین‌المللی وجود دارد که ما نمی‌توانیم مدعی آن باشیم و چنین ادعایی داشته باشیم که در کشور ما هم این ذائقه‌سازی به صورت حرفه‌ای انجام می‌شود. مسیر مد برخلاف تصور عامه از عرضه شروع نمی‌شود بلکه از ذائقه‌سنجی مخاطب است که مد شروع می‌شود و روش انتقال ذائقه مخاطب از مراحل قبل از عرضه شامل طراحی و تولید و مباحث دانشگاهی مفهوم‌شناسی و کانسپت شکل می‌گیرد. این گونه نیست که در دنیا یک مدی طراحی شود و بدون نظرسنجی از مردم وارد جامعه شود قطعاً نظرات تولیدکنندگان و طراحان نظریه محوری خواهد بود اما انتقال ذائقه مردم هم با ساز و کاری تعریف شده در آن دخیل است و قبل از اینکه محصول در جامعه وارد شود، حتماً به رؤیت گروه قابل توجه و صاحب تحلیل مصرف کننده می‌رسد. نظرات آنها دریافت و احیاناً اگر تجزیه و تحلیلی باشد، حتی قبل از تولید انبوه اصلاح می‌شود و در نهایت محصولی به بازار وارد می‌شود که تعداد قابل توجهی از مصرف‌کنندگان حرفه‌ای روی آن نظر داده‌اند. متأسفانه در کشور ما مسیر کاملاً برعکس است حتی تولیدکننده تا چند سال پیش به موضوع طراحی هم اهمیتی نمی‌داد. هم طراح و هم تولیدکننده لزوماً باید به نظرات مردم توجه کنند و نظرات آنها را اعمال کنند. بسیاری اوقات مشکلات و ابهامات بزرگ با نظرات مصرف کننده و مخاطب اصلاح شده و کار هم بخوبی مورد استقبال قرار می‌گیرد. هماهنگی بین نظر و سلیقه مصرف کننده با طراحی و تولید از نکات مهمی است که در اولویت کار قرار داده‌ایم. ساختار بین‌المللی این روند را بررسی کردیم و در حال تدوین سندی هستیم تا ببینیم چگونه می‌توان این ارتباط را به نحو احسنت برقرار کرد و آن را به عنوان مسیر کار به دست‌اندرکاران این مجموعه توصیه کنیم. براین اساس اهالی هنر و سینما به عنوان الگوهای مرجع می‌توانند جریان‌ساز باشند و آنها هم مبلغ این نظرات حرفه‌ای مردم باشند این بدان معنا نیست که این محصول صرفاً مطابق نظر آن هنرمند طراحی شده است بلکه با یک بررسی حرفه‌ای و نیازسنجی و مخاطب‌شناسی شده در یک گروه محدودی محک می‌خورد و در نهایت توسط هنرمندان مورد پیشنهاد و معرفی قرار می‌گیرد.

http://www.honaronline.ir/Image/News/2015/1/53494_635580360901783173_m.jpg

یکی از محورهای مورد تأکید وزارت ارشاد در دولت یازدهم تکیه بر اقتصاد خلاق در حوزه هنر است که در قلمرو فعالیت شما شامل طراحانی می‌شوند که برای انجام فعالیت خلاقانه نیازمند امنیت هستند آن هم در شرایطی که حقوق مالکیت هنری در کشور ما چندان از قانون حمایتی برخوردار نیست. کارگروه مد و لباس برای حمایت از فعالان این حوزه چه برنامه‌ای دارد؟

پیش و بیش از مطرح شدن مباحث حمایتی و تسهیلاتی ، نیاز به هویت‌سازی و باور و تأیید این مجموعه داشتیم که خوشبختانه این اتفاق بزرگ در این دوره رخ داده است و این هویت‌سازی که به نظر من بزرگ‌ترین حمایت است، شکل گرفته و اساساً مورد تأیید همه مسئولان، دست‌اندرکاران و نهادهای مرتبط قرار گرفته است. این اتفاق بسیار مهمی است. حتی پیش از انقلاب هم ما چنین ظرفیتی را برای شکل‌گیری و معرفی این هویت نداشتیم. پیش از انقلاب یک مجموعه کاملاً وابسته و مصرف کننده خلاقیت‌های دیگران بودیم ولی در دو سه سال اخیر این هویت مورد تأیید قرار گرفته و دست‌اندرکاران از طریق کانال کارگروه مد و لباس در حال معرفی و ارتباط‌گیری با چرخه و منظومه مد و لباس کشور هستند اما اینکه این گروه شناسایی شوند و مورد حمایت‌های خاص مالی و تسهیلاتی قرار بگیرند، باید بگویم چنین امکانی وجود ندارد. ما متأثر از سایر نهادها هستیم و تلاش می‌کنیم شرایط حضور این عزیزان در مجموعه کل کشور براحتی فراهم شود.

یعنی با این روند حتی یکی از موارد تشویقی جشنواره مد و لباس مبنی بر معرفی آثار برگزیده به اتحادیه پوشاک و ایجاد امکان برای به تولید انبوه رسیدن طرح‌های برگزیده هم ملغی است؟

نه به این تعبیر. ما سازوکار کلان‌تری را برای این منظور در نظر گرفته‌ایم و تولیدکنندگان با برداشت از طرح‌ها و با همکاری طراحان، مسیر تولید انبوه را فراهم کرده‌اند. طی دو سال گذشته حدود 4 هزار مدل که تعداد زیادی از آنها از محل آثار برگزیده بود، تولید و وارد جامعه شده است. این مسیر شکل گرفته و شاید بخش قابل توجهی از تولیدکنندگان که کمتر به تولید آثار طراحی شده اعتنا داشتند، افزایش یافته و خوشبختانه در مسیر تولید قرار گرفته‌اند. این دستاورد حاصل تلاش و ایجاد ارتباط منطقی بین دست‌اندرکاران این حوزه است و پذیرش و اعتنا به مقوله طراحی به نوعی ساماندهی شده است. در حالی که 4 سال پیش چنین نگاهی وجود نداشت. مهم‌ترین بحث در این حوزه ارتباط تشکیلاتی بین طراحان و تولیدکنندگان است که در سال 95 به دنبال آن هستیم تا این ارتباط منطقی را ایجاد کنیم به طوری که تمامی تولیدکنندگانی که به اصطلاح پارچه خرد می‌کنند، حتماً از ظرفیت طراحان کشور استفاده کنند و عنصر طراحی را حتماً دخالت بدهند. این موضوع مهم‌تر و کلان‌تر از حمایت از آثار برگزیدگان جشنواره است.

از اتفاقات پنجمین دوره جشنواره مد و لباس واگذاری جشنواره به اتاق اصناف ایران است. قرار است این تصدیگری فقط در حوزه اجرایی باشد یا اینکه این نهاد در بخش سیاستگذاری‌ها هم مشارکت دارد.

در ادامه سیاست‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مبنی بر همکاری و مشارکت نهادهای غیر دولتی و بخش خصوصی مقرر شد اجرای جشنواره به اتاق اصناف ایران و بنیاد فرهنگی اتاق اصناف واگذار شود، البته در سال‌های گذشته هم در امر برگزاری جشنواره مد و لباس با اتحادیه پوشاک همکاری‌هایی داشتیم که هر چند همه مسئولیت‌ها به صورت کامل به آنها واگذار نشده بود اما بخشی از این جشنواره را پوشش می‌داد. امسال تمامی مسئولیت بخش‌های اجرایی جشنواره به بنیاد فرهنگی اصناف واگذار شده است. اتفاق بسیار مهمی که در این تفاهمنامه به آن اشاره شده واگذاری صفر تا صد هزینه‌های این جشنواره به اتاق اصناف ایران است. همچنان رئیس شورای سیاستگذاری جشنواره آقای علی مرادخانی، معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است و تمامی اعضای شورای سیاستگذاری توسط ایشان منصوب می‌شود. در همین بخش هم تلاش کردیم چند نفر از اعضای بنیاد فرهنگی اتاق اصناف هم مشارکت بکنند. دبیرکارگروه ساماندهی مد و لباس به‌عنوان رئیس و مدیریت عالی جشنواره عهده‌دار این مسئولیت هستند. دبیر جشنواره تمامی مسئولیت‌های اجرایی، هماهنگی و برگزاری را برعهده دارد و سایر دبیران که شامل کمیته‌های هشت‌گانه، دبیر اجرایی و حوزه روابط‌عمومی و... است به پیشنهاد او و تصویب رئیس جشنواره منصوب می‌شوند. به‌نوعی دوستان هم در برنامه‌ریزی‌ها و هم در اجرا مشارکت دارند ولی اجرای کامل جشنواره بر عهده اتاق فرهنگی اصناف است. به نظر می‌رسد با این رویکرد بتوان گام بلندی در جهت کاربردی‌سازی آثار و تولید انبوه، مشارکت اصناف در حوزه مد و لباس، ایجاد زمینه‌های مصرف کالای ایرانی توسط مردم و به‌نوعی زمینه عملیاتی و اجرای ساماندهی قانون مد و لباس برداریم.

دریافت وجه ورودی برای بازدیدکنندگان، نامناسب بودن ساعت بازدید از جشنواره، در دسترس نبودن مکان برگزاری و همچنین زمان برگزاری جشنواره از انتقادات جدی به دوره‌های گذشته جشنواره مد و لباس است. در تعامل با اتاق اصناف که امسال مسئولیت اجرایی جشنواره را به عهده دارد چقدر تلاش کرده‌اید که این اشکالات را در پنجمین دوره جشنواره برطرف کنید؟

به نکات کاملاً درستی اشاره کردید اما متأسفانه فضاهای نمایشگاهی در کشور ما محدود و تابع یکسری مقررات و ضوابط خاص است که ما هم مجبوریم برای دسترسی به همین مراکز محدود همکاری قابل توجهی داشته باشیم و برنامه‌هایمان را بر این اساس هماهنگ کنیم. همانطور که اشاره کردید دریافت ورودی و هزینه پارکینگ و ساعت کار نمایشگاه یکی از مشکلاتی بود که سال گذشته داشتیم. همچنین ناکافی بودن اطلاع‌رسانی از دیگر مشکلات جدی است که طبیعتاً این موارد مورد توجه دوستان اجرایی خواهد بود اما میزان موفقیت ما در مرتفع کردن این مشکلات بستگی به هماهنگی و همکاری میزبان دارد. امیدواریم بعد از مشخص شدن مکان برگزاری نمایشگاه که ظرف یک یا دو هفته آینده نهایی خواهد شد بتوانیم این مشکلات را هم پیگیری کرده و در میان مذاکرات و رایزنی‌ها برای قطعی شدن محل برگزاری نمایشگاه، بخشی از آن را مرتفع کنیم. فهرستی از مشکلات سال‌های گذشته شناسایی شده و حتی موضوعات محتوایی مثل نحوه داوری‌ها، اطلاع‌رسانی و... در اختیار دوستان قرار گرفته است. ما اخیراً جلسه شورای دبیران را هم به‌صورت مقدماتی داشتیم. بعد از نهایی شدن اسامی دبیران و تصویب آنها این مسائل به آنها ابلاغ خواهد شد تا اشکالات را برطرف کنیم. امیدواریم این دوره ایرادات به حداقل برسد اما به‌دلیل اینکه در فضا و زمان و مقطع برگزاری کاملاً محدودیت وجود دارد خالی از اشکال نخواهیم بود.

http://newsmedia.tasnimnews.com/Tasnim/Uploaded/Image/139208051241343701414694.jpg

ارزیابی کلی خودتان از کارنامه چهارساله جشنواره چیست؟ خودتان چه ایرادها و ضعف‌هایی را وارد می‌دانید.

چه در دوره اول جشنواره که مسئولیتی نداشتم و چه در سه دوره جشنواره که عهده‌دار مسئولیت بودم، جشنواره مد و لباس فجر با همه کاستی‌ها و نواقصش در برگیرنده نقاط بسیار مثبتی است که از همه مهم‌تر تحقق هدف جریان‌سازی در لباس است. به اعتقاد من جشنواره با وجود نوپا بودن به‌اندازه خودش توانسته سهم قابل توجهی در تغییر نگاه‌ها و معطوف کردن توجه‌ها به حوزه مد و لباس ایجاد کند. خیلی از فاکتورهای ما ممکن است با نمونه بین‌المللی متفاوت باشد. با این مدل جشنواره مد و لباس فجر را عمومی کردیم و خودمان برگزار می‌کنیم و طبیعتاً ارزش‌ها و شاخص‌های خودمان هم باید حاکم باشد. اگر هم نواقصی داریم بدین معنا نیست که از چشم برنامه ‌ریزان پنهان مانده است. محل برگزاری دارای یکسری استانداردهایی است ولی اینکه چه مقدار از آن در دست برگزار کنندگان است امر دیگری است. همه چارچوب‌ها دراختیار برگزار کنندگان نیست ولی تلاش شده اهدافی که برای جشنواره پیش‌بینی شده محقق شود. به عنوان مثال یکی از نکات کاربری کردن آثار و پاسخ به افکار عمومی در جشنواره است که اعتقاد من در بین مخاطبان رخ داده است البته نه به شکل کامل و صددرصد بلکه در حد توقعات واقع‌بینانه درصد قابل قبولی است و در ارزیابی‌ها و نظرسنجی‌هایی که در سال گذشته توسط یک نهاد دانشگاهی صورت گرفت نمره قبولی گرفت اما نمی‌توانیم مدعی شویم که پاسخگوی نیاز و همه سلیقه‌ها بوده‌ایم. همچنین بخش علمی و دانشگاهی از جمله حوزه‌هایی است که توانسته سهم جدی در تولید محتوا ایجاد کند که قطعاً در دوره پنجم با قدرت بیشتری پیگیر این مبحث خواهیم بود. تولید محتوا به این عنوان که منابع کافی ملی و بومی در حوزه مد لباس ایرانی- اسلامی نداریم و جشنواره تلاش کرده است که در بخش مقالات و پایان‌نامه‌ها سیاستگذاری کرده و براساس آن کارکرد سالانه را جمع‌آوری کند. جشنواره در این حوزه به صورت جدی و کاملاً هدفمند مولد محتوا بوده و بعد از آن هم به شکل جدی پیگیر این هدف خواهد بود.

در مراسم اختتامیه چهارمین دوره جشنواره، معاونت هنری درباره اهمیت راه‌اندازی موزه تاریخ لباس ایران صحبت کردند. به عنوان آخرین سؤال از تکلیف و سرنوشت این وعده بگویید. بعد از گذشت یک سال از صحبت‌های علی مرادخانی، کار موزه ملی لباس به کجا رسیده است؟

اساسنامه در حال نهایی شدن است. اصول و پایه همه موزه‌های مهم دنیا پیش از هر چیز ترسیم ساختار اساسنامه است. ما هم اساسنامه را تدوین کردیم. در حال رایزنی‌ با نهادهای مختلف از جمله میراث فرهنگی و گردشگری و شهرداری تهران و نهادهای مختلف هستیم تا فضای مناسبی برای این امر اختصاص پیدا کند. نمایش و معرفی تاریخ لباس ایران در ادوار مختلف و پیشرفت هایی که حاصل شده و همچنین کمک به ارائه ایده و الگو و طرح به جامعه از جمله اهداف این موزه است. پیش‌بینی ما این است که علاوه بر به نمایش گذاشتن تاریخ لباس در دوره‌های مختلف ظرفیت آن را معرفی‌کنیم و بتوانیم به طراحان و هنرمندان کمک کنیم تا با دریافت ایده‌ها و خلاقیت‌ها نگاه کاربردی هم به موضوع داشته باشند. در نظر داریم مقوله بررسی تاریخ اقوام که پروژه جدی است را با موزه ملی لباس تلفیق کنیم تا محتوای لازم را تولید کرده و در موزه به نمایش گذاشته شود.

جام جم/میزگرد جام‌جم درباره نقش هنر و ادبیات انقلابی و متعهد در شکل‌گیری حماسه 9 دی

روشن کردن چراغ در خـاموشی

با فاصله گرفتن از آنچه در سال 88 گذشت و مرور آثار ادبی و هنری که در آن زمان خلق شد، بی‌تردید سهم ادبیات و شعر بیش از دیگر حوزه‌ها بود. اگرچه در سینما هم چهره‌هایی مانند ابوالقاسم طالبی به میدان آمدند و آثاری همچون قلاده‌های طلا ساختند، اما یکی از وجوه بارز و نتایج فتنه این بود که ما شاهد زایش‌های متعدد در حوزه هنر و ادب متعهد شدیم و همچون دهه 60، ‌خونی تازه به رگ‌های ادبیات و هنر انقلابی سرازیر شد؛ اتفاقی که در جبهه مخالف و جریان روشنفکری بازتاب داشت و آنها نیز به فراخور حال وارد میدان شده بودند و سعی داشتند با جبهه رسانه‌ای و به قول معروف «گوگوش تا سروش»‌شان به جنگی تمام عیار بیایند.

تصویر روشن کردن چراغ در خـاموشی

به بهانه سالگرد حماسه 9 دی و در میزگردی به بررسی جوانب مختلف رویکردهای ادبی و هنری در قضیه فتنه سال 88 پرداخته‌ایم.

در این میزگرد مرتضی امیری اسفندقه، شاعر سرشناس و توانمند روزگارمان، علی محمد مودب، مدیرعامل موسسه فرهنگی شهرستان ادب که کتاب «‌مساله 22 خرداد نبود، مساله 22 بهمن بود» به اهتمام او منتشر شد و علی داوودی،‌ مدیر دفتر شعر حوزه هنری حضور داشته‌اند.

یکی از رهنمودهای رهبر معظم انقلاب در دیدار با شاعران این بود که فرمودند، هنرمند و شاعر در دعوای حق و باطل نمی‌تواند بی‌طرف باشد.

امروز و در سالگرد حماسه 9 دی و خاموش شدن آتش فتنه سال 88،‌ وقتی هنر و به‌خصوص کارنامه ادبی آن زمان را مرور می‌کنیم، از یک طرف با آثاری مواجه می‌شویم که چهره‌هایی همچون دکتر قزوه، علی محمد مودب، دکتر ترکی، خود شما و دیگر بزرگان ادبیات انقلاب منتشر کرده‌اید یا فیلم‌هایی که در این باره در سینما تولید شد.

از طرفی جریان فرهنگی و هنری دیگری هم بوده که ادعایش همواره همراهی با مردم است. فکر می‌کنم تبیین آن رهنمود رهبری یعنی بی‌طرف نبودن در دعوای حق و باطل و این دم از مردم زدن جریانی خاص هم در عرصه سیاست و هم فرهنگ و هنر می‌تواند آغازگر خوبی برای بحث امروز ما باشد.

http://jamejamonline.ir/Media/Image/1394/10/07/635869191035576359.jpg

اسفندقه: سینا جان، البته خودت را جا انداختی، کارهای بسیار خوب داشتی در زمینه فتنه سال 88.

لطف شماست.

اسفندقه: نخست بایسته و شایسته است که ببینیم آن طرف دیگری که از بی‌طرفی یا مردم طرفی حرف می‌زند، اصلا کسی هست؟ جایگاهی دارد یا ندارد؟ این خیلی مهم است و دیگر آن که ببینیم تعریف هنر چیست؟ چون خیلی‌ها در حوزه هنر می‌آیند و می‌روند. منظورم کلیت هنر است. هنر روشن کردن چراغ در خاموشی است. هنر کنار زدن ظلمت است. هنر مه و غبار موجود در فضا را کنار می‌زند و طرف حقیقت است.

در نظر بگیرید، گروهی ناگهان تصور کردند هنرمندند. انتظار این است که به سمت حقیقت بروند و در فضای تیره و غبارگرفته پرده از حقیقت بردارند، اما چون حقیقت به مذاقشان خوش نیامد، بهانه‌ای به نام مردم برای خودشان تراشیدند‌. حالا این مردم که هستند؟ آیا آنها که فقط برای ما دست می‌زنند، مردم هستند یا آنها که ما را دست می‌اندازند هم مردم هستند؟ فکر می‌کنم همین دو پرسش نکته اصلی ماجراست یعنی نخست برویم ببینیم آیا هنرمند هستی یعنی چراغی روشن می‌کنی که دیگران نمی‌توانند روشن کنند و دیگر آن که اگر می‌گویی مردم، منظورت از مردم دقیقا کیست؟

اگر هنرمند هستی که عین مردم هستی و ما طرفدار مردم هستیم، دیگر فریبی نیست، چون خودت عین مردمی و اگر هنرمند نیستی، داری جامعه را تقسیم می‌کنی به مردم و غیر مردم و تقسیم می‌کنی به مردم و حکومت در حالی که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ما اصلا این تقسیم‌بندی‌ها را نداریم! چرا؟ چون استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی، یعنی دینی که ریشه در فرهنگ و فکر ما داشت، مبنای زندگی و قانون ما شده است. این که می‌گویم ریشه در فرهنگ دارد، به این مفهوم است که ما محبت به حضرت اباعبدالله الحسین(ع) را از داخل کتاب‌ها و سخنرانی‌ها پیدا نکردیم و به ما تحمیل نشده است. این شعور و شور و عشق از راه شیر مادر نسل به نسل منتقل شده و ما سر این سفره‌ها بزرگ شده‌ایم.

پس اینها که سال 1388 تصور کردند باید طرف یک گروهی را بگیرند که مثلا مردم هستند، نفهمیدند ذات انقلاب مردمی است و مردم یعنی انقلاب، انقلاب یعنی مردم و اتفاقا این تو هستی که تعریفت از مردم اشتباه است.

تعریف مردم از فیلتر پالایش یافته، خون هزاران هزار جوان گرامی است. هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت که هنرشان شهادت بود. چراغ اصلی را آنها روشن کردند. هنرمند واقعی آنها بودند. اگر آنها نبودند اصلا شما می‌توانستی بگویی من هنرمند مردمی هستم؟ حالا آنها را جزو مردم به حساب نمی‌آورند؟ اصل مردم آنها هستند. این که از شهدا مایه می‌گذارم واقعا کوچک‌‌تر از این حرف‌ها هستم، اما شاید لطفی که شامل حالم شده و نسبتی که با این عزیزان دارم باعث شد جرات کنم و این حرف‌ها را بزنم.

پس مردم مردمی که شنیدیم و الان هم هرچه به انتخابات نزدیک می‌شویم دوباره داریم می‌شنویم، باید تعریفش مشخص شود. آقای هنرمند و آقای سیاستمدار خاص، منظورت از مردم نباید کسانی باشند که به اصطلاح عامیانه‌اش توی کف تو هستند، چراکه دریا کف نیست، عمق و ژرف‌ساخت را شما نشناخته‌اید.

از صحبت‌های آقای مودب به گونه‌ای دیگر استفاده کنیم. در حماسه 9 دی طیف گسترده‌ای از شاعران و هنرمندان صریح به میدان آمدند و جبهه مقابل به نوعی غافلگیر شد‌. گروهی از روشنفکران سامان یافته دست به تخریب به اصطلاح فنی و توانایی این آثار زدند و مثلا گفتند و نوشتند که این آثار با زور حکومت و بودجه‌های دولتی تولید می‌شود و فروش می‌رود.

مودب: هنری که در حوزه‌های سیاسی و اجتماعی حرف می‌زند، هنر در صحنه است.نمی توانیم بگوییم شعری که در صحنه حادثه و در همان روز گفته می‌شود، متفاوت نیست با شعری که روی آن کار می‌شود. در همه جای دنیا همین است.

آن یک نوع شعر است و این نوعی دیگر، اما واقعیت عرصه شعر امروز این است که شاعران انقلاب و شاعرانی که به صحنه آمدند و در صحنه هستند، شاعران پرمخاطبی هستند. شعرخوان‌ها دنبال آثار همین بچه‌ها هستند، به خصوص جوان‌های زیر سی سال ما. بازار عطش دارد ببیند اینها چه می‌گویند.

http://www.8pic.ir/images/h8njyj2spn6pe15xpd1l.jpg

همیشه نگاه می‌کنم و می‌بینم بچه‌هایی که با آرمان و در دفاع از حقیقت شعر می‌گویند و به قول آقا مرتضی چراغی روشن می‌کنند، تنوع فرمی به مراتب بیشتری دارند. ما در جبهه انقلاب امروز غزل داریم، قصیده داریم، سپید و نیمایی و رباعی داریم، ولی آن طرف چنین تنوعی وجود ندارد و هرچه هست، رویکرد مدرن و گاه تهی از معناست.

مودب: همین تنوع که اشاره کردید، نشانه زندگی است. شعری که مدعی پیشرو بودن است، قاعدتا باید برگرفته از آموزه‌های نیما باشد. چه کسی امروز دارد نیمایی می‌گوید؟ ما می‌گوییم یا آنها که ما را متهم می‌کنند؟

فکر می‌کنم یکی از ویژگی‌هایی که شعرهای سروده شده در آن زمان مورد اقبال قرار گرفت، این بود که زبان بچه‌هایی که مسئولانه کار کردند، به زبان توده مردم نزدیک‌‌تر بود.

مودب: شما بهتر از من می‌دانید، امروز حلقه‌هایی از مدعیان شعر وجود دارند که رهبرشان در کانادا و آمریکاست. این چه نسبتی با جامعه امروز می‌تواند داشته باشد؟ یکی آن طرف نظریه‌پردازی می‌کند و این طرف دنبالش شعر می‌گویند یا فیلم می‌سازند!

مخاطب دنبال صدق است. می‌خواهد ببیند مجاهدت هنرمند که باید آیینه‌گی از روزگارش داشته باشد، در آثار چه کسی دیده می‌شود. وقتی آدمی اینجا ایستاده است و از درد او می‌نویسد، صدق این آدم بیش از کسی است که آن طرف دارد زندگی می‌کند و اصلا جهانش فرق می‌کند.

آقای داوودی شما در حوزه هنری تشریف دارید و خودتان یکی از شاهکارهای 9 دی را سرودید. برخی دایره مخاطب این آثار را محدود می‌دانند و می‌گویند پیامش در سطح جهانی شنیده نمی‌شود و در مقابل جریان روشنفکری همواره مدعی است که ما در رویدادهای جهانی هنری همواره مخاطب داریم و آثارمان ترجمه می‌شود و جوایز متعدد می‌گیریم و در داستان فتنه هم همین نگاهشان به خارج از مرزها آشکارا دیده می‌شود.

داوودی: چیزی که من مشاهده می‌کنم این است که اتفاقا آنها جهان بسته‌ای دارند و مخاطبان غیر جدی را دنبال آثار خودشان می‌کشانند. در آثاری که سال 88 نوشتند، اگر خوب دقت کنید، اگر حتی دین و حجاب را هم کنار بگذارید باز هم می‌بینید آنها معترضند و این اعتراض ناشی از صداقتشان نیست، ژست است. افکار، ایده‌ها، تصاویر و حتی اعتراض‌هایشان ترجمه‌ای است چون هویت‌شان وارداتی است. فکر می‌کنند چون آثارشان شبیه نمونه‌های غربی است و همان حرف‌ها را می‌زنند پس جهانی هستند در حالی که ترجمه، مبنایش گفتمان است، یعنی شما حرف خودت را بیاوری نه این که حرف آنها را به زبان خودت فقط تکرار کنی! حضرت امام یا گاندی چرا جهانی شدند؟ چون خودشان بودند! ادای کسی را نخواستند دربیاورند و حرف خودشان و مردم کشورشان را زدند.

اسفندقه: نکته‌ای را هم من اضافه کنم. شاعری که در فضای انقلابی نفس می‌کشد منطبق با فضای روز جهان ممکن است نگاهش عوض شود. این اشکالی ندارد، اما عوضی نمی‌شود. شاعر انقلاب اصلا دوست ندارد، جهانی شود بلکه برعکس دوست دارد جهان انقلابی شود.

انقلاب اصلا دنبال حکم هنری نیست، ایران انقلابی و اسلامی سرزمین حکمت و حکومت شعر است نه شعر حُکمی و حکومتی، ما نه جلوه می‌فروشیم و نه عشوه می‌خریم، چون جلوه آخر از آن حق است.

مودب: یک‌بار شاگرد یکی از همین بزرگان هنر روشنفکری به من گفت، فلانی می‌گوید تو شعرت خیلی خوب است، ولی حیف که برای حکومت می‌گویی. گفتم شما می‌دانی محمدعلی بردبار کیست؟ پسردایی من است.من چه کار دارم به این حرف‌ها.

مگر من می‌آیم بگویم که استاد و پدر تو، حسین حسین کوچه خودش را ندید، ولی رفت برای به صلیب رفتن مسیح شعر گفت!

http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1393/04/14/13930414223349909_PhotoL.jpg

این را هم فراموش نکنیم، ادبیاتی که به میدان آمد یک واکنش بود، نه کنش‌. این‌طور نبوده که شعر و شاعر متعهد ما دوره بیفتد و گیر بدهد. قیصر امین‌پور گفته است:

ما که این همه برای عشق

آه و ناله دروغ می‌کنیم

راستی چرا

در رثای بی‌شمار عاشقان

که بی‌دریغ...

خون خویش را نثار عشق می‌کنند

از نثار یک دریغ هم دریغ می‌کنیم؟

یا در «شعری برای جنگ»‌اش، اصلا کاری به کار کسی ندارد. او فقط آن سربند را می‌بیند یا وقتی استادم آقای اسفندقه می‌گوید خجالت می‌کشم از این که انسانم، کاری به روشنفکری و روزنامه‌های زنجیره‌ای ندارد، ولی می‌بینیم که آنها چقدر مزاحمت در راه انقلاب و هنر متعهد ایجاد می‌کنند. برای شاعری مثل امیری تجربه شاعری ایشان مشخص است. بالاخره قزوه، قزوه است. ساحت این نیست که بگوییم کار ایشان ارزش فنی دارد یا ندارد. بعد هم چه کسی دارد می‌گوید یک جوانک و بچه‌ای در روزنامه‌ای نشسته که تیراژش اندازه مردم یک ناحیه از یک منطقه تهران هم نیست. این مضحک است. یکی از همین‌ها که سال 88 به خود من تلفن زده بود، بچه‌ای بود که وقتی من بچه بودم دنبال من می‌دوید و حالا وارد حلقه‌هایی شده بود و وجه روشنفکری درست کرده و مقابل من نشسته بود و می‌پرید به من. من به او چه بگویم؟!

یعنی تو از منوچهر آتشی شاعرتری! از شفیعی کدکنی منتقدتر و ادیب‌تری! اینها این ادبیات و قوتش را تائید کرده‌اند.

آقای مودب گفتید، آنچه باعث شد هنرمندان و شاعران به میدان مقابله با فتنه بیایند یک واکنش بود، ‌نه کنش، دقیقا خودتان چه چیزی در وجودتان رخ داد که آنقدر صریح آمدید و نوشتید و کتاب چاپ کردید؟

مودب:گفت‌وگوی شاعر انقلاب با خدا و مردم و ولی و پدر و مادرش است. من خودم وقتی شروع کردم شعر فتنه را سرودن، احساس کردم آتشی است که در خانه خودم افتاده است. داشتم می‌دیدم اتفاقاتی را که در خیابان می‌افتاد و تهمت‌هایی که در فضای رسانه‌ای جهانی به مردم و کشورم زده می‌شد. اصلا معروف بود یک جبهه‌ای راه افتاده «از گوگوش تا سروش» و تولید محتوا می‌کرد. این جریان داشت کار می‌کرد. من به عنوان یک علی محمد مودب، یک آدم و یک بچه دهاتی می‌بینم این اتفاق‌ها دارد می‌افتد. شما وقتی دستتان آتش بگیرد ناخودآگاه جیغ می‌کشید. شعر ما هم این گونه است. یا زیبایی می‌بینیم به قول سهراب: «و دهان را بگشاییم اگر ماه درآمد» یا اگر زشتی و زخم ببینیم، متاثر می‌شویم.

آثار این بچه‌ها را که آمدند به میدان، بخوانید. این آدم سیاستمدار نیست. از منظر زیبایی و زشتی نگاه می‌کند. کمالی که هنرمند دنبال آن است،‌ چون شعرش جهانی است، مکاشفه‌اش در زبان نیست، بلکه در جهان است. امام آمده است و در جهان اتفاقاتی افتاده و جهان ذهن‌ها و جان‌های مردمان تغییر کرده است. امت امام هم این گونه است.سندش این همه قبر شهید، این همه مجروح و خانواده شهدا و جانبازان، یعنی اتفاقی در جهان‌ها و جان‌هایشان رخ داده است. شاعر انقلاب هم یکی از همین مردمان و امت امام است و دارد همین را روایت می‌کند و اصلا کاری به روشنفکری و بی‌بی‌سی ندارد. باور کنید حالا من کوچک ترین و شاگرد بزرگان شعر انقلاب هستم. مثلا ده بار گفتند دیشب بی‌بی‌سی این طوری شعرت را خواند یا صدای آمریکا این طور گفت درباره فتنه و شعر تو و...

جالب است که اینها خودشان در نبردهای استقلال‌شان متنی دارند که چرا انگلیس از آن طرف آب‌ها آمده است و به ما در آمریکا کار دارد. خب من در این طرف دنیا در تربت جام نشستم و برای حفظ مرزم، برای حفظ میهنم، دینم، امام و رهبرم دارم می‌نویسم. خب اصلا به توچه ارتباطی دارد که از آن طرف آب‌ها بیایی و در کانال تلویزیونی درباره من بگویی.

پس مشکل از توست. من که نیامدم درباره تو حرف بزنم. من درباره تو وقتی حرف می‌زنم که آمده‌ای و در جهان من مداخله می‌کنی. من هیچ‌وقت درباره این که خیابان‌های آمریکا این طوری است و این قدر وسعت دارد و آن قدر انرژی مصرف می‌کنند، حرفی نمی‌زنم. اصلا به من چه! کاری به آمریکاپرست‌ها هم ندارم. من دارم کشاورزی می‌کنم، دامداری می‌کنم، شعر می‌گویم، معلمی می‌کنم، ولی او سایه‌اش می‌آید در جهان من. آمریکا می‌آید در افغانستان پایگاه می‌زند، مداخله می‌کند، آوارگی و رنج افغانی را سبب می‌شود. خب افغانی کیست؟ رفیقان من هستند. هرات، تربت جام است. در جنوب هرات و تربت جام لهجه یکی است و هویت یکی است. در عراق نیز همین‌طور است. ممکن است الان خانه برادرمان برویم با زنش دعوا داشته باشد و تحویل‌مان نگیرد، ولی می‌رویم عراق، ببینید چه ارتباطی بین مردم برقرار می‌شود. همه چیزشان را برای ایرانی و زائر امام حسین می‌دهند چون هویتمان یکی است. ما یکی هستیم.

http://jahannews.com/images/docs/files/000301/nf00301428-3.jpg

من برای عراقی‌ها گریه کردم چون حسم این بود. من چه کار دارم به روشنفکری؟ کارم این است که وقتی می‌بینم خانه همسایه‌ام دارد در آتش فتنه و جنگ می‌سوزد، سکوت نکنم.

من رای دادم. کاری هم ندارم کی رای آورده و کی رای نیاورده. اینجا رای‌گیری شده. اینجا اتفاق افتاده و من فردا تلفن می‌زنم به این شهرستان و می‌گویند ما به فلانی رای دادیم و تلفن می‌زنم به آن یکی شهرستان، می‌گویند ما به فلانی رای دادیم. خبری از بهمانی نیست. بعد از آنها می‌پرسم چرا رای دادید و بعد می‌بینم گوگوش تا سروشی راه می‌افتد و رسانه هجمه‌ای به راه می‌اندازد و وجود ملتی را انکار می‌کنند. اصلا اگر مشکلی و دعوایی باشد، مربوط به ماست. خودمان حلش می‌کنیم و ربطی به آمریکا ندارد.

جام جم/دبیرکل مجمع تقریب مذاهب اسلامی:

آماده همکاری برای تبیین موسیقی حلال هستیم

دبیرکل مجمع تقریب مذاهب اسلامی در مراسم اختتامیه جشنواره موسیقی «پیامبر مهربانی» پرداختن به موضوع موسیقی حلال و حرام را یکی از عالی ترین ظرافت های فقه اسلامی توصیف کرد.

تصویر آماده همکاری برای تبیین موسیقی حلال هستیم

به گزارش جام جم آنلاین ، آیت الله محسن اراکی در مراسم اختتامیه جشنواره بین المللی موسیقی پیامبر مهربانی که دوشنبه شب هفتم دی ماه در تالار شهید آوینی فرهنگسرای بهمن تهران برگزار شد با اشاره به اینکه ارائه الگوهای مثبت یکی از برترین برنامه های تربیتی و نقش آفرین در فرهنگ عمومی است، توضیح داد: برگزاری جشنواره موسیقی «پیامبر مهربانی» یکی از الگوهایی است که می تواند در این حوزه مورد توجه قرار گیرد و من به برگزارکنندگان این جشنواره تبریک می گویم که باعث و بانی برپایی آن شدند.

نیایش های موسیقایی حضرت داود با پروردگار

وی ادامه داد: اینکه می گوییم موسیقی حلال و حرام داریم نشان دهنده دقت فقه اسلامی و ظرافت های فقهی است که باید در شکل درست آن کارهای بیشتری روی آن انجام داد. به اعتقاد من دانشمندان و متفکران موسیقی باید میزان صحیح موسیقی حلال را مشخص کنند و با استفاده از دانشی که دارند روی این موضوع کارهای بیشتری را انجام دهند. ما پیامبری به نام حضرت داود داریم که که مناجات هایش با خداوند موسیقایی بوده است از سوی دیگر فتوای فقهای ما در حوزه موسیقی مبنی بر حرام بودم در زمانی است که موسیقی متناسب با مجالس لهو و لهب باشد. یعنی موسیقی مناسب مجالس سالم و حلال هم است که به طور حتم تشخیص این موضوع به عهده دانشمندان موسیقی است.

افراد لاابالی با موسیقی ایرانی نسبتی ندارند

دبیرکل مجمع تقریب مذاهب اسلامی با تایید موسیقی مورد استفاده در جشنواره «پیامبر مهربانی» بیان کرد: به اعتقاد من آنچه از موسیقی این مجلسی که در آن هستیم برمی خیزد موسیقی خاصی است که از جنس هر نوع موسیقی نیست. از سوی دیگر اینکه می گوییم مجلس، تعریف خاص خود را دارد. یعنی آنچه در مجلس اتفاق می افتد نیز نشات گرفته از انگیزه های مثبت و منفی است و از نوع ارتباطی که برقرار می شود می توانیم تشخیص دهیم موسیقی که داریم متناسب با بستر سالم آن است. البته گاهی افرادی لاابالی در فضای موسیقی حضور دارند که با موسیقی ایرانی ما رابطه ای ندارند و تکلیف مشخصی دارند که بنده به آنها کاری ندارم.

http://jamejamonline.ir/Media/Image/1394/10/08/635869964556452782.jpg

آمادگی تبیین موسیقی حلال را داریم

آیت الله اراکی در ادامه صحبت های خود گفت: شما اگر بیایید و آواز خواننده ای چون عبدالحسین مختاباد را در کنار موسیقی بگذارید که مربوط به اهل فساد است خب معلوم است که این موسیقی اهل فساد را نمی پسندید. ضمن اینکه برای همین افراد اهل فساد هم اگر موسیقی و آواز مختاباد را بگذارید آنها نمی پذیرند. بنابراین مواردی که عرض کردم نکاتی است که باید توجه بیشتری به آن کرد. اتفاقا از عالی ترین ظرافت های فقه اسلامی ما موسیقی حلال است از این رو ما هم آمادگی همکاری با دانشمندان موسیقی را داریم که تعیین معیارهای مثبت موسیقی را مشخص کنند. البته در ابتدای ماجرا اختلافاتی وجود خواهد داشت اما همین موضوع می تواند محل بحثی برای تشخیص دادن موسیقی حلال و حرام باشد.

به گفته وی، موسیقی که متناسب با میلاد پیامبر باشد خود به خود موسیقی حلال است به شرطی که دل هنرمندان نیز با چنین مقوله ای همراه باشد. به هر ترتیب برگزاری چنین جشنواره ای با موضوع حضرت محمد (ص) جای تبریک دارد و من به همه دست اندرکاران برگزاری آن خسته نباشید می گویم.

لزوم آشنایی بیشتر با احادیث

وی بیان کرد: ما باید وجود نبی اکرم را بشناسیم و اگر نشناسیم درست هم از برکات پیامبر (ص) بهره مند نمی شویم. اصولا چقدر از جوانان ما از پیامبر اکرم (ص) حدیث به خاطر دارند؟ مطمئن باشید احادیث و فرموده های پیامبر اسلام یک دنیا سازندگی در بردارد، اما ما هنوز رسول را نشناختیم ، ما که می خواهیم از مکتب چنین پیامبری استفاده کنیم باید بدانیم چه ارزش هایی را گسترش دهیم و ثبت کنیم. ایشان پیغمبری است که از دامنشان امام حسن (ع) و امام حسین(ع) بر می خیزد.

دبیرکل مجمع تقریب مذاهب اسلامی در بخش پایانی صحبت های خود تاکید کرد: یکی از ارزش هایی که از دستاوردهای دین ماست، این است که جامعه باید یک دل باشد، ما باید بدانیم جامعه اسلامی جامعه یک دستی است و اگر چند پاره شد اصلا جامعه اسلامی نیست. بنابراین باید همه ما به سمتی برویم که این دیدگاه در نگاه همه ما وجود داشته باشد. ما ایرانیان افتخار می کنیم که ادبیات و فرهنگ ما برخاسته از تعالیم حضرت محمد (ص) است