عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد

ششمین حضور احمدی‌نژاد در مجمع عمومی سازمان ملل همانند پنج سفر قبلی ایشان با حاشیه‌هایی همراه بوده است. بی‌شک استفاده از فضای سازمان ملل به‌منظور قرار گرفتن در کانون توجه دولت‌ها و بخصوص ملت‌های مختلف جهان و رساندن پیام انقلاب اسلامی به جهانیان مهمترین دستاوردهای این سفرهاست.

تا سال 84 رؤسای جمهور ایران تنها دوبار میهمان این مجمع بوده‌اند که یکی از آنها در سال 1366 با حضور مقام معظم رهبری(دوران ریاست جمهوری معظم‌له) و دیگری سال 1377 و با حضور سیدمحمد خاتمی صورت گرفته بود.

سفرهای احمدی‌نژاد هم به لحاظ کمی بیشتر بوده و هم به لحاظ حساسیت‌های ایجاد شده توسط سران و رسانه‌های وابسته به غرب بسیار بیشتر از گذشته مورد توجه مردم دنیا قرار گرفته است. طی این شش سفر، ترک سالن همایش توسط نمایندگان امریکا و اسرائیل و ترغیب سایر کشورها برای انجام این کار، همواره یکی از حربه‌های مهم دشمنان ما بوده است.

سؤال اینجاست، آیا این «استراتژی تحقیر منتخب یک ملت»، از طرف کشورهایی که خود را مدعی دموکراسی و آزادی بیان می‌دانند، برای ایران یک فرصت است یا تهدید؟! طرح این سؤال ممکن است در ابتدا عجیب باشد، چرا که وقتی هجمه سنگین و تبلیغات وسیع رسانه‌های وابسته به غرب به منظور تحقیر ایران در جامعه بین‌المللی را مشاهده می‌کنیم، از این اتفاق ناخرسند می‌شویم، از طرفی در طول این سال‌ها اپوزیسیون داخلی نیز تلاش نموده تا در حد وسع خود برای تحقق این «پروژه تحقیر» به دشمنان خارجی به انحای مختلف کمک کرده یا خود را به نحوی منتفع نماید، به‌طور مثال سال گذشته فتنه‌گران، تلاش می‌نمودند با دستاویز قرار دادن این اتفاق(خالی شدن برخی صندلی‌های سازمان ملل هنگام سخنرانی احمدی‌نژاد) و بزرگنمایی آن در داخل کشور، آب بر آسیاب دشمنان نظام ریخته و در سطح داخلی خود را مطرح نمایند.

در سال جاری نیز سعی شد با حربه شعارگویی شبانه، همزمان با اولین شب حضور احمدی‌نژاد در نیویورک، خوراک تبلیغاتی خوبی برای رسانه‌های خارجی و مصاحبه‌کنندگان فرمایشی غرب فراهم کنند. غافل از آنکه خصوصیات ذاتی دکتر احمدی‌نژاد در مواجهه با رسانه‌های غربی که به تازگی با دستورالعمل‌های رسمی و دولتی نیز موظف به تخریب چهره ایشان شده‌اند، بسیاری از مردم جهان و امریکا را که شاید تا پیش از آن، نامی هم از ایران نشنیده بودند با آرمان‌های انقلاب آشنا نموده است. تنها با نگاهی گذرا به مهم‌ترین عناوین بخش‌های خبری شبکه‌های مهم جهان و با یک کلیک ساده بر روی آیکون «اخبار»(news) سایت‌های google یا yahoo می‌توان به میزان بازتاب و اهمیت سفر رئیس‌جمهوری ایران به نیویورک و اظهارات وی در مصاحبه با رسانه‌ها پی برد. مطمئناً اگر تبلیغات منفی رسانه‌های غربی نبود، این‌همه بازدید و دانلود از سخنان نماینده جمهوری اسلامی ایران اتفاق نمی‌افتاد، شاید بسیاری از مردم دنیا، تاکنون حتی یک‌بار هم انگیزه خاصی برای شنیدن سخنان رئیس جمهور کشورهایی مثل مالزی، اندونزی یا کشورهای شبیه به آنها که حساسیتی برای شنیدن سخنانشان نیست، نداشته‌اند.

اگر فضاسازی منفی و خروج از سالن همایش در هنگام سخنرانی احمدی‌نژاد اتفاق نمی‌افتاد، بی‌توجهی عمومی به سخنان نماینده ایران نیز محتمل بود، اما اکنون بسیاری از مردم دنیا دوست دارند صحبت‌های احمدی‌نژاد را به عنوان یک رئیس جمهور شجاع بشنوند، امروز سیاست‌های امریکا علیه ایران در خود این کشور و برای مردم آن نیز خریدار کمی داشته و دیالوگ تهاجمی ایران جای خود را حتی در رسانه‌های امریکایی باز کرده است. به این خبرها دقت کنید:«خبرگزاری آسوشیتدپرس روز دوشنبه در گزارشی از نیویورک نوشت: قدرت بیان احمدی‌نژاد رئیس جمهوری ایران در طول سال‌های گذشته بیشتر شده است. «پایگاه اطلاع‌رسانی حزب اسلامی مالزی (پاس)»: رئیس‌جمهوری ایران در دیدار با بان کی مون دبیرکل سازمان ملل متحد خواستار تغییر ساختار این سازمان برای تأمین شدن حقوق کشورها شد.

روزنامه «جاکارتا پست»: آینده از آن ایران است و امریکا باید بپذیرد که ایران نقش اساسی در تعیین قدرت جهان دارد. روزنامه «دامینیون پست نیوزیلند» به نقل از رئیس‌جمهوری اسلامی ایران در مورد تأثیرات تحریم علیه ایران نوشت:«اگر تحریم‌ها بر ایران تأثیر داشت من هم اکنون در نیویورک نبودم». همانطور که مشاهده می‌شود، امروز رسانه‌های شرق و غرب عالم خواسته و ناخواسته، با نگاه‌های منفی و مثبت، از روی دشمنی یا از سر دوستی، گفته‌های مردی را ترویج می‌کنند و بسیاری از ملت‌ها این جملات را می‌خوانند یا می‌بینند که شاید دولتمردانشان سالن همایش را به نشانه اعتراض به احمدی‌نژاد یا همراهی اجباری و ترس از امریکا و متحدانش، ترک کرده باشند.

از آنجایی که گفتمان این دولت همان گفتمان انقلاب(برخاسته از فرهنگ ناب اسلام) و مخاطب اصلی آن همواره ملت‌های عالم بوده‌اند، بی‌گمان بر قلب‌های ملت‌های عالم خواهد نشست؛ لذا می‌توان امید داشت که آرمان‌های انقلاب اسلامی ایران با کمک ناخواسته و از روی حماقت دشمنان خود، در حال صدور بوده و دور نیست روزی که مردم آزاده جهان دولت‌هایشان را نیز مجبور به پذیرش این گفتمان کنند. «عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد».