در قدم بعد آثار روزه در مراحل مختلف مطرح ميشود، خصوصاً اينكه در مرحله كمال روزه، آثار واقعي آن و بزرگي از آن نصيب روزه دار مي شود.
پس از آن، به كاربرد روزه در قوانين اجتماعي پرداخته شده و اينكه مثلاً دو مقوله كفاره و قصاص در برخي موارد با روزه سامان گرفته است.
اين پژوهش بر آن است تا به بررسي جايگاه، روزه در اسلام بپردازد. از اين رو با بررسي قرآن و احاديث سعي شده تا برداشت مفيدي از روزه ارائه گردد، بر خلاف ساير تحقيقات مشابه از بيان احكام و فضايل روزه، كه معروف همگان است تا حد امكان خودداري گرديده و به بيان ماهيت اصلي روزه پرداخته شده.
روزه، عملي عبادي است كه خداوند آنرا به همه اديان ابراهيمي قبل از اسلام و بعد از اسلام نيز نازل نمود. ازاين رو با پرداختن به ماهيت و شرايط عميق روزه ميتوان به هدف خداوند از روزه و جايگاه آن و سپس وظيفه اصلي روزه داراي پي برد.
تاريخ روزه، براي اولين بار در اسلام به سال 6 ه.ق ميرسد، زماني كه پيامبر صليالله عليه و آْله و سلم پس از صلح حديبيه، راهي مدينه شدند، ايشان در مدينه اعمال ماه رمضان و سپس شوال را بجا آوردند. اسلام جايگاه خاصي براي روزه قائل ميباشد، تا آنجا كه در حديثي از پيامبر صليالله عليه و آْله و سلم يكي از ستونهاي محكمي كه اسلام برآن استوار گرديده را، روزهداري در ماه رمضان ميشمردند. و در جايي ديگر يكي از سه ساحت بهرهبرداري از اسلام را روزه ميدانند.
روزه گرفتن تنها متعلق به دين اسلام نميباشد، در قرآن كريم آمده: « ... روزه بر شما واجب شده، همانطور كه بر اقوام قبل از شما واجب شده بود.» طبق اين آيه روشن ميشود كه روزه در همه اديان پيشين وجود داشته. خداوند براي شفاف نمودن بيشتر اين موضوع به ذكر نمونهاي از آن در قرآن ميپردازد، قرآن كريم به جريان تولد حضرت عيسي اشاره نموده و خطاب به حضرت مريم ميفرمايد: « .... اگر كسي از آدميان را ديدي، بگو براي خدا روزه نذر كردهام.» البته روزه ايشان مستحبي بود كه به واسطه نذر واجب ميگشت اما از ديگر سو، پيام ديگر آيه عنايت خاصي است كه خداوند به روزه دارد و آنرا به افراد برگزيده خود سفارش مينمايند.
روزه از جمله اعمال عبادي است كه خداوند به آن امر فرموده است كه در آن، انسان در طول مدت معين و ساعات خاصي از شبانه روز، از خوردن و آشاميدن و ... در برخي موارد، حتي صحبت كردن دست ميكشد.
