استراتژی مورینیو

نقل و انتقالاتی فوتبال جهان یعنی منچستریونایتد بودند اما انگار هیچ چیز نمی‌تواند جلوی دن ژوزه را بگیرد تا نخستین عنوان را از سال 2008 به این سو به برنابئو بیاورد. همین که مورینیو 3 جوان درخشان جام‌جهانی 2010 را به مادرید کشانده و در کنار 3 اسپانیایی کارکشته تیمش که فاتح جام‌جهانی بوده‌اند قرار داده گویای قدرتی است که رئال‌مادرید در این فصل از آن بهره‌مند خواهد شد. آنخل دی‌ماریا، سامی خدیرا و سرانجام مسعوت اوزیل بهترین سرمایه‌گذاری‌های ممکن توسط مرد پرتغالی بودند. این3 که با وجود سن اندکشان نقشی کلیدی در موفقیت آرژانتین و آلمان در آفریقا‌ی جنوبی داشتند اسکلت بخش هجومی تیم جدید مورینیو را تشکیل می‌دهند در حالی که بخش قدیمی‌تر دژ رئال شامل کاسیاس، راموس و آلونسو به‌عنوان قهرمانان جهان وظیفه دفاع از دروازه‌های شهر مادرید را برعهده دارند. به خریدهای جدید باید سرخیو کانالس و پدرو لئون 2 ستاره تیم‌های ملی زیر 19 سال و زیر 21 سال اسپانیا را هم افزود. مدت‌ها بود که برنابئو از هوای تازه‌ای که استعدادهای کم‌سن و سال بومی به ارمغان می‌آورند بی‌بهره بود. اما آقای خاص با استراتژی نقل و انتقالاتی‌اش در حقیقت اصول خاص خود در تیمسازی و تیمداری را هم نشان داد. او ثابت کرد مثل مربیان قبلی فقط به دنبال هدر دادن برگه‌های دسته چک رئال برای رسیدن به موفقیت مقطعی نیست بلکه می‌خواهد تیمی بسازد که چشم‌انداز یک دهه آینده فوتبال ققنوس‌ها را به خود اختصاص دهد. سامی خدیرا همان کسی است که جای بزرگ‌ترین بازیکن یک دهه گذشته آلمان را در قلب زمین پر کرد. او به جای میشائیل بالاک در پست هافبک دفاعی در تحمیل ریتم بازی تیم «لو» به دیگران نقشی کلیدی داشت. او دونده‌ترین عضو نشنال مانشافت هم بود و با همه اینها تنها 22 سال دارد و آنقدر خوب بوده که بازگشت به تیم ملی را برای بالاک تبدیل به یک رویا کرده است.

مسعوت اوزیل هم از دیگر چهره‌های درخشان جام 2010 بود. حضور او از آن جهت برای مورینیو حیاتی است که این هافبک ترک‌تبار می‌تواند به‌خوبی در هر 3 پست پشت سر مهاجم نوک در سیستم 1-3-2-4 ایده‌آل تکنیسین پرتغالی نقش‌آفرینی کند و علاوه بر این برعکس فانتزی‌بازهای عمدتا تنبل رئال در سال‌های اخیر اوزیل وفاداری بیشتری به شرح وظایف یک هافبک جنگنده دارد تا یک بازیکن آزاد هجومی. در حقیقت خرید اوزیل زنگ خطر را برای کاکای برزیلی به صدا درآورد. کاکا در شرایطی که هنوز با مصدومیت مزمن دست و پنجه نرم می‌کند باید با بازیکنی پرانرژی با فوتبالی شاداب رقابت کند که از هر نظر به ایده‌آل‌های مورینیو بویژه روی حملات سریع مستقیم از عمق زمین خودی به عمق زمین حریف نزدیک‌تر است.

ارزش آنخل‌دی ماریا هم درست در همین چارچوب تعریف می‌شود. او یکی از سریع‌ترین بازیکنان حال حاضر جهان چه در حرکت با توپ و چه بدون توپ است که می‌تواند در هر 2 سمت چپ و راست از لب خط برای خود یک شاهراه بسازد و علاوه بر این قابلیت مانورهای سریع در اطراف هجده قدم یا حتی کانال‌های میان زمین را دارد. بی‌دلیل نبود که مورینیو قبل از سایرین به سراغ این جوان 21 ساله آرژانتینی رفت چرا که فاکتور سرعت جابه‌جایی در استراتژی بازی حرف اول را می‌زند. از طرف دیگر آنخل‌ دی ماریا با آرژانتینی‌های سرشناس دیگر لالیگا مقایسه می‌شود. او می‌تواند در صورت قهرمانی رئال به بدل آرژانتینی مسی در برنابئو معروف شود و یا یک مثلث آرژانتینی همراه با گاگو و ایگوآین در رئال تشکیل دهد.

اما معمولی‌ترین خرید مورینیو از نگاه بسیاری کارشناسان شاید از نظر خود او کلیدی‌ترین خریدش باشد. ریکاردو کاروالیو که در پیرانه‌سری نزد استاد سابقش در پورتو و چلسی بازگشته بدون شک کلید بسیاری از موفقیت‌های دفاعی آقای خاص در 4 سال ابتدای کار سرمربیگری‌اش بوده است. کاروالیو شاید جنگنده‌ترین دفاع اروپا نباشد اما او یک مهندس خطوط دفاعی است که می‌تواند دیواری غیرقابل نفوذ را در اطراف خود شکل دهد. با اینکه فصل پیش او رفته‌رفته از ترکیب اصلی چلسی کنار رفت ولی در جام‌جهانی و در قلب دفاع تیم ملی پرتغال شاهد بودیم که حضور کاروالیو می‌تواند به معنای قفل زدن به همه درهای پیش روی مهاجمان باشد.

پرتغال با هدایت او در عقب زمین نفوذ‌ناپذیر بود و در مقابل بزرگ‌ترین مهاجمان و هافبک‌های جام از برزیل، ساحل عاج و اسپانیا تنها یک بار در 5 دقیقه پایان بازی با اسپانیا گل دریافت کرد. بنابراین نمی‌توان از تاثیری که کاروالیو بر دفاع همیشه متزلزل سپیدها خواهد گذاشت چشم پوشید. فراموش نکنیم که رئال آخرین قهرمانی‌اش در لیگ قهرمانان را مرهون تنها یک خط دفاع آهنین به رهبری فرناندو ایه‌رو (ایه‌رو در اسپانیولی به معنای آهنین است) بود و شاید کاروالیو همان آلیاژ فولادین گمشده برنابئو برای تبدیل سکه‌های یورو به طلای لالیگا و اروپا باشد.