وقتی که امام(ره) به شدت خندیدند
«حضرت امام (رحمة الله علیه) خطاب به حاج عیسی می گوید: 'یرحمکم الله' حاج عیسی هر چه فکر می کند، جمله ای را که در پاسخ گفته می شود، به یاد نمی آورد و صرفاً با تداعی برخی کلمات، بی اختیار می گوید: 'سمع الله لمن حمده' و امام از این پاسخ به شدت می خندد.»
شبکه ایران نوشت: شنیده ایم که انسان های بزرگ جامع اضداد هستند. امام بزرگوار ما نیز که به حق یکی از بزرگان تاریخ اسلام بودند، در عین صلابت و سرسختی در برابر دشمنان، در برابر دوستان برخوردی لطیف و چهره ای متبسم داشتند. جناب حجت الاسلام و المسلمین رحیمیان که سال های سال توفیق حضور در کنار امام را داشته اند، دو نمونه از مواردی که باعث خنده شدید حضرت امام شده بود را نقل نموده اند که با هم می خوانیم:
«روزی آقای حاج عیسی برای امام (رحمة الله علیه) چای می آورد و در محضر امام (رحمة الله علیه) حالت عطسه بر او عارض می شود و بی اختیار عطسه می کند. حضرت امام (رحمة الله علیه) خطاب به حاج عیسی می گوید: "یرحمکم الله" حاج عیسی هر چه فکر می کند، جمله ای را که در پاسخ گفته می شود، به یاد نمی آورد و صرفاً با تداعی برخی کلمات، بی اختیار می گوید: "سمع الله لمن حمده" و امام از این پاسخ به شدت می خندد. حاج عیسی دستپاچه می شود و می گوید: "آقا حرف بدی زدم؟" و امام (رحمة الله علیه) با مهربانی می فرمایند: "نه، زیاد هم بی تناسب نبود."
قضیه دیگری را نیز مرحوم حاج احمد آقا برایم نقل کرد که روزی آقای "ظهیر نژاد" رئیس وقت ستاد مشترک ارتش همراه با یکی از فرماندهان برای تقدیم گزارش خدمت امام (رحمة الله علیه) آمده بودند. فرمانده مزبور که می خواسته گزارش بدهد، بعد از "بسم الله" بدون توجه به محدود بودن وقت و وضعیت مخاطب، انگار که می خواهد سخنرانی کند، شروع می کند به خواندن خطبه و آیه "نرید أن نّمنّ ...". آقای ظهیر نژاد که به دلیل صراحت و بی ریایی اش مورد علاقه امام (رحمة الله علیه) بود، میان حرف او می پرد و با لهجه خاص خود می گوید: "آهای! اصل حرفت را بزن! خیال می کنی امام عوام است!" و امام به شدت می خندند.»
(در سایه آفتاب، نوشته حجت الاسلام و المسلمین رحیمیان، نشر شاهد، صفحه 251
شبکه ایران نوشت: شنیده ایم که انسان های بزرگ جامع اضداد هستند. امام بزرگوار ما نیز که به حق یکی از بزرگان تاریخ اسلام بودند، در عین صلابت و سرسختی در برابر دشمنان، در برابر دوستان برخوردی لطیف و چهره ای متبسم داشتند. جناب حجت الاسلام و المسلمین رحیمیان که سال های سال توفیق حضور در کنار امام را داشته اند، دو نمونه از مواردی که باعث خنده شدید حضرت امام شده بود را نقل نموده اند که با هم می خوانیم:
«روزی آقای حاج عیسی برای امام (رحمة الله علیه) چای می آورد و در محضر امام (رحمة الله علیه) حالت عطسه بر او عارض می شود و بی اختیار عطسه می کند. حضرت امام (رحمة الله علیه) خطاب به حاج عیسی می گوید: "یرحمکم الله" حاج عیسی هر چه فکر می کند، جمله ای را که در پاسخ گفته می شود، به یاد نمی آورد و صرفاً با تداعی برخی کلمات، بی اختیار می گوید: "سمع الله لمن حمده" و امام از این پاسخ به شدت می خندد. حاج عیسی دستپاچه می شود و می گوید: "آقا حرف بدی زدم؟" و امام (رحمة الله علیه) با مهربانی می فرمایند: "نه، زیاد هم بی تناسب نبود."
قضیه دیگری را نیز مرحوم حاج احمد آقا برایم نقل کرد که روزی آقای "ظهیر نژاد" رئیس وقت ستاد مشترک ارتش همراه با یکی از فرماندهان برای تقدیم گزارش خدمت امام (رحمة الله علیه) آمده بودند. فرمانده مزبور که می خواسته گزارش بدهد، بعد از "بسم الله" بدون توجه به محدود بودن وقت و وضعیت مخاطب، انگار که می خواهد سخنرانی کند، شروع می کند به خواندن خطبه و آیه "نرید أن نّمنّ ...". آقای ظهیر نژاد که به دلیل صراحت و بی ریایی اش مورد علاقه امام (رحمة الله علیه) بود، میان حرف او می پرد و با لهجه خاص خود می گوید: "آهای! اصل حرفت را بزن! خیال می کنی امام عوام است!" و امام به شدت می خندند.»
(در سایه آفتاب، نوشته حجت الاسلام و المسلمین رحیمیان، نشر شاهد، صفحه 251
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
