تصاویری از کنسرت «مجید خراطها»

جالبه!
طرف میاد به اسم هنرمند و خواننده مصیبت نامه های مکرراً تکراری رو با موسیقی نه چندان قابل تعریف و ترانه های بدتر می خونه و افراد رو یاد شکست ها و ناکامی ها و گرفتاری هاشون می ندازه و از این طریق کسب درآمد می کنه و مشهور میشه و به واسطه ی شهرت و گاهاً محبوبیت(!) راحت یه زندگی تشکیل میده (میزان پایداریش مورد بحث نیست) بعد باز هم به خوندن غم نامه هاش ادامه میده!
فضای موسیقی جامعه ی ما به دست چنین افرادی افتاده که یأس و دلمردگی رو ترویج میدن!

البته خواننده هایی مثل آقای اصفهانی و عصار و اخشابی ها که دارای سبک و سیاق خاصی هستند و کارهاشون هم ارزش شنیدن رو داره باید حمایت بشن تا ایران در عرصه ی موسیقی نوعاً پاپ به جایگاه خوبی برسه!

نظر خانم زهرا تقریبا درسته.منم از این فضای یاس و نا امیدی موسیقی کشور خوشم نمیاد و البته بد بارآروردن گوش ملت تقصیر خیلی هاست.
ولی چه میشه کرد که این نوع موسیقی هم طرفدار داره و این هم خوبه به نظر.

خدارو شکر الان خواننده های داخلی خوراک موسیقی ملت هست و این یک امتیاز خوب برای کشور هست

آخه این چه حرفیه که میزنین خب شما دلتون نمیخواد گوش ندین!!
من که عاشقشم

آخه این چه حرفیه که میزنین خب شما دلتون نمیخواد گوش ندین!!
من که عاشقشم