آب و آتش

سرزمین زیبا و عزیز ما ایران در تاریخ پرفراز و نشیب خود از گردنه‌های صعب و خطرناک فراوانی گذشته است و حافظه تاریخی ما، حوادث تلخ در این خاک پاک را فراوان به یاد دارد.

چه آن روز که اسکندر به کینه تاریخی خود آتش در پاسارگاد انداخت، چه آن روز که مغولان خانه‌ها سوختند و از سرها مناره ساختند، خواه آن روز که صدام با حمایت دشمنان این ملت بر خیال خام خود، آتش توپ‌هایش را بر شهرهایمان فرو ریخت و چه صد شاهد دیگر بر این مدعا اما این خانه محکم‌تر از همیشه بر بلندای تاریخ ایستاده.

و براستی چه رازی است بر استواری این بنای رفیع از پس این تاریخ پرفراز و نشیب؟ کدام آب بر این آتش‌های افروخته ریخته شد تا این هویت سربلند برای همه‌مان حفظ شده است؟

همبستگی، اتحاد، همدلی، تکیه بر نقاط مشترک، عفو و بخشش، سماحت و گذشت، بیرون کردن کینه‌ها و ...

رازهای ماندگاری این سرزمین بوده‌اند. امروز هم اگر بپذیریم شعله‌ای از اختلاف میان‌مان افروخته شده و آنها که چشم به ذلت ما دارند بر شعله آن می‌دمند باید به این سوال پاسخ بگوییم که چگونه باید بر این آتش آبی افکند؟ مصاحبه دو روز پیش من با خبرگزاری ایرنا هر چند به تعابیر نادرست تعبیر شد اما واقعیت آن است که آنچه به دنبال آن بودم نه اعلام آمادگی برای کار با دولت به معنای دنبال پست و مقام بودن که آمادگی برای یافتن راه‌حل‌هایی برای رسیدن به وفاق و دوستی در جامعه بود.

در زندگی شخصی و کاری خود همواره کوشیده‌ام پیرو اصول و بنیادهای اندیشه‌ای خود باشم و پیوندهایم را بر مبنای اصولم ساخته‌ام.

اگر امروز در اردوگاهی هستم به علت تطابق آن با آرمان‌ها و اصولی چون نظام، انقلاب، ایران و ملت و مردم و پاسداشت خون شداست. اما امروز که برای رسیدن به وضع مطلوب نیازمند گذشت و دلجویی هستیم و اختلافات اگر به صورت پیش رونده درآیند کیان ما را تهدید خواهند کرد. لازم است همه با هم و در کنار هم بکوشیم این کلام نه به معنای تغییر اندیشه و روش که به معنای گذشتن از خود برای اهداف عالیه این ملت است.

این کشور میراث تاریخی ماست و جمهوری اسلامی ثمره تلاش جمعی، ایثار و فداکاری همگانی و خون بهای عزیزان‌مان. این دست آوردها نه متعلق به گروهی است نه به فرد پس برای حفظ آن، دگر خواهی و میهن خواهی را جایگزین خودخواهی‌ها می‌کنیم.

گذشتن از خواست‌ها و امیال سخت است اما اگر با نگاهی به گذشته‌هایمان و گردنه‌هایی که با همدلی از آن گذشته‌ایم به پیش رو نگیریم، آن‌گاه می‌توانیم در کنار هم و با هم به پیش برویم.

امروز از خود گذشتگی، ذنب لایغفر نیست، لجاجت و عصبیت خطایی نابخشودنی برای امروزمان است و در هر جایی که هستیم چه کسانی که در دولت‌اند و چه در هر جایگاه دیگر باید برای این آرمان‌ بکوشند.

نیازی به جابه‌جایی نیست، هر جا که هستیم آنجا را پایگاهی برای دلجویی و همدلی کنیم.

انشاءالله