عکسهایی از آخرین سالهای حیات «رسول تُرک»
به گزارش خبرنگار «تکیه خبر» خبرگزاری فارس، رسول دادخواه خیابانی تبریزی معروف به حاج رسول تُرک، از عربدهکشهای تهران بود، اما عاشق امام حسین(ع) بود. در ایام عزاداری ماه محرم شب اول، بزرگان و صاحبان مجلس محترمانه بیرونش کردند و گفتند: تو عرقخوری و آبروی ما را میبری!
حاج رسول برگشت و داخل خانه رفت و خیلی گریه کرد و گفت: ناظم ترکها جوابم کرد، شما چه میگویی، شما هم میگویی نیا؟!
اول صبح در خانهاش را زدند، رفت در را باز کرد، دید، ناظم ترکهاست، روی پای حاج رسول ترک افتاد و اصرار کرد بیا بریم، گفت: کجا؟! گفت: بریم هیئت!
حاج رسول گفت: تو که من را بیرون کردی؟ گفت: اشتباه کردم، حاج رسول گفت: اگر نگویی نمی آیم!
ناظم گفت دیشب در عالم رؤیای صادقانه دیدم، در کربلا هستم، خیمهها برپاست، آمدم سراغ خیمه سید الشهدا(ع) بروم، دیدم یک سگ از خیمهها پاسداری میکند، هر چه تلاش کردم، نگذاشت نزدیک شوم، دیدم بدن سگ است، اما سر و کله حاج رسول است، معلوم میشود امام حسین(ع) تو را به قبول کرده است.
ناگهان حاج رسول شروع کرد به گریه کردن، آنقدر خودش را زد گفت: حالا که آقام من را قبول کرده است، دیگر گناه نمیکنم، توبه نصوح کرد، از اولیای خدا شد.
شبی عدهای از اهل دل جلسهای داشتند، آدرس را به او ندادند، ناگهان دیدند در میزنند، رفتند در را باز کردند، دیدند حاج رسول است! گفتند: از کجا فهمیدی کلی گریه کرد و گفت: بی بی آدرس را به من داده است، شب آخر عمرش بود و رو به قبله بود گفتند: چگونهای! گفت: عزرائیل آمده، او را میبینم، ولی منتظرم اربابم بیاید.
در ادامه گزارش تصویری از آخرین سالهای حیات «حاج رسول ترک» میآید:

از پایین ردیف دوم، اولین نفر از سمت راست




یکی از آگهیهای ترحیم مرحوم رسول ترک که از طرف اصناف بازار تهران و هئیتهای بزرگ تهران در روزنامه اطلاعات 14 دی ماه 1339 در صفحه 2 به چاپ رسیده است.

سوگواران گرامی، حسینیهها، تکایا، هیآت و دستههای عزاداری میتوانند از طریق ایمیل moharam@farsna.net اخبار و تصاویر خود را ارسال کنند تا خبرگزاری فارس در انعکاس آنها سهیم باشد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com



شاید معتادی دربه در را که حقیر میشماریم نزد خدا بسیار بالاتر وبهترازما باشد.
بیائید بیاموزیم که قضاوت نکنیم.
واگرناچارشدیم حکم صادرنکنیم.
دوستت داریم کلماتت را وخودت را که با روحی بلنددرپس این کلمان جای گرفته ای.