تیم کی‌روش هنوز یک تیم بین‌المللی نیست

تصور كنيد بعد از چند كشتي نفسگير به نيمه نهايي رسيدي و در اين مرحله هم حريف خود را با اقتدار از پيش رو برداشتي اما رفتار مربي، رفتاري است كه همه را شوكه مي‌كند و وادار مي‌كند تا زير لب حرف‌هايي بزني، حرف‌هايي از اين جنس؛ «اين چه نوع برخورد با كشتي‌گيري است كه به مرحله نهايي المپيك رسيده است، چرا اينقدر خشن، چرا اينقدر بي‌رحم، واقعا اگر سوريان در نيمه نهايي مي‌باخت، تو چه كار مي‌كردي؟»

 

شايد خود بنا مي‌دانست كساني زير لب اين جملات را نجوا خواهند كرد اما چون به كار خود ايمان داشت اما چون مي‌دانست، شاگردش نياز به تنبيه دارد اما چون مي‌دانست حق سوريان فقط طلاي المپيك است، با او اينچنين برخورد مي‌كرد. او داشت سوريان را براي بازي نهايي آماده مي‌كرد. او به سوريان سيلي مي‌زد تا به حقش برسد و حالا ما نيز بايد حتي بعد از بردن كره در آزادي به ملي‌پوشان سيلي بزنيم، به آنها نهيب بزنيم و بگوييم دست مريزاد كه كره را برديد و دل مردم را شاد كرديد اما راه طولاني داريد و عاري از اشكال نيستيد.

 

اين چند خط را بخوانيد و براي روزهاي آينده براي اينكه حتي براي يك بار هم شده بدون اما و اگر و استرس به جام جهاني برسيم، خود را آماده كنيد. بازي با كره ما را به برخي از اهداف نزديك كرد، اما برخي انتقادها همچنان پابرجاست، برخي رفتارها، رفتار حرفه‌اي نبود و در آينده مي‌تواند آسيب‌ جدي به اهداف مدنظر فوتبال ملي وارد كند.

 

اشاره‌‌اي به نقاط ضعف بازي 100 دقيقه‌اي با كره خواهيم داشت، اما اين به معناي نداشتن نقاط قوت نيست، بلكه در چنين شرايطي همه از نقاط قوت حرف مي‌زنند اما نقاط ضعف در پس پيروزي رنگ مي‌بازد. 

 

 

در طول تمام دقايق بازي، تفاوت بازي دژاگه كاملا مشهود بود. اگر بخواهيم واقعيت را بگوييم دژاگه حتي از بازيكنان كره هم يك سر و گردن بالاتر بود، اما بازي رو به جلوي او و در حقيقت حركت در طول زمين دژاگه بارها با بازي عرضي بازيكنان ملي‌پوش متوقف شد و دژاگه براي دريافت توپ چند متري خود را از جايي كه بود به عقب مي‌كشيد تا بتواند توپ ارسالي بازيكنان را دريافت كند. اين قضيه بارها و بارها رخ داد تا نشان داد ملي‌پوشان شاغل در ليگ برتر ايران، همچنان در عرض بازي مي‌كنند و اين تفاوت بازي دژاگه با سايرين بود تا بهترين بازيكن زمين باشد. حالا از اين بگذريم كه دژاگه بارها خودش توپ را از زمين ايران به جلو پيش برد. 

 

 

كی‌روش در طول روزهاي گذشته اعلام مي‌كرد كه تيم كاملش را در اختيار دارد و تيم ملي با اختيار داشتن تمام مهره‌هايش به مصاف كره مي‌رود و اين در حالي بود كه تيم ملي بازيكناني چون رضا حقيقي، مجتبي جباري، هادي عقيلي و... را در اختيار نداشت و قطعا حضور اين بازيكنان مي‌توانست كمك حال تيم ملي باشد. حضور جباري و حقيقي از ايجاد فضاهاي خالي كه بارها و بارها براي كره‌اي‌ها به وجود آمد جلوگيري مي‌كرد و موقعيت‌هاي آنها را به حداقل مي‌رساند. 

 

 

حالا كه نكونام تنها گل بازي را به ثمر رساند، حرف زدن از ضعف‌هاي او در طول بازي سخت خواهد بود، اما براي كسي كه ثانيه به ثانيه بازي او را زير نظر داشت، حتي اين گل هم نمي‌تواند باعث فراموش كردن نوع بازي نكونام شود، مخصوصا اينكه شما توجه داشته باشيد گل نكونام حاصل زحمات بازيكناني همچون دژاگه، قوچان‌نژاد، پولادي و... بود، ارسال‌هايي كه دژاگه بارها و بارها روي محوطه جريمه و حتي شش قدم كره كرد، اگر بازيكناني مثل نكونام سرحال بودند و روز خوبي داشتند مي‌توانستيم براي چند بار دروازه كره را باز كنيم. 

 

 

فارغ از بازي نه چندان دلچسب شجاعي، رفتار او نيز در اين بازي كاملا آماتور بود. فكرش را بكنيد كه خطاهايي كه منجر به اخراج شجاعي شد در محوطه جريمه ايران بود يا حتي نزديك دروازه هيچ كس به او ايراد نمي‌گرفت اما خطاي آنچناني در وسط زمين، رفتار يك بازيكن حرفه‌اي بود؟ از كارت زرد اول هم بگذريم آيا هر بازيكني كه يك كارت زرد دارد روي پاي بازيكن حريف در وسط زمين اينطور تكل مي‌رود؟ اين قضيه ممكن است براي ساير بازيكنان نيز اتفاق بيفتد و تيم ملي را دچار مشكل كند. 

 

 

حالا كه سرمست از برد كره هستيم نبايد فراموش كنيم كه برد ما بردي شبيه برد لبنان مقابل تيم ملي كشورمان بود. همانقدر كه در طول روزهاي گذشته حتي با وجود برد لبنان، آنها را تحقير كرديم و عنوان كرديم كه فوتبال آنها در سطح فوتبال ايران نبوده آيا اين احساس را كره‌اي‌ها ندارند؟ اگر منصفانه نگاه كنيم، حالا ما جاي لبنان هستيم كه روي يك اتفاق كره را برديم و بايد بپذيريم كه كره‌اي‌ها نيز احساسي شبيه احساس ما را دارند و نبايد امروز فوتبال ما به اينجا برسد. 

 

 

دقايق پاياني بازي توپ بازيكن كره‌اي فاصله زيادي با كرنر شدن نداشت اما او خود را به سرعت به توپ رساند تا اين موقعيت را از ايران بگيرد و اتفاقا موفق هم شد اما در قبال اين تلاش بازيكنان كره، ما بارها و بارها موقعيت خطرناك تقديم آنها كرديم تا دروازه رحمتي به شدت تهديد شود. 

 

 

اگر حتي يكي از توپ‌هايي كه به تيرك دروازه رحمتي خورد كمي پايين‌تر بود و وارد دروازه مي‌شد، حالا شايد ما در چنين شرايطي نبوديم. اين قضيه يكي بار دو بار هم نبود و سه بار تيرك دروازه تيم ملي را لرزاند، پس بايد دنبال راه و چاره‌اي بود تا ديگر اين اتفاق رخ ندهد و اگر اين قضيه را در پس پيروزي به دست آمده فراموش كنيم، اين بار براي ما مشكل‌ساز خواهد بود.