تحریم اقتصادی ایران، نسخه قرون وسطایی است/ اقتصاد ایران همچنان در حال رشد است

به گزارش بولتن، در همین زمینه چند روز پیش «تیری کوویل» در مطلبی در اکسپرس، اقدام غرب در مورد تحریم های ایران را اقدامی شبیه اقدامات قرون وسطایی نام نهاده و عنوان کرد که اساسا این تحریم ها در نهایت به نفع ایران تمام خواهد شد.

وی در ابتدای این مطلب نوشت:

«اخبار اخیر مربوط به بحران پول رایج ایران باعث شده تا وزارت خارجه آمریکا اعلام کند که "تحریم ها کم کم دارد به نتیجه مورد نظر می رسد". درحقیقت، کشورهای دو طرف اقیانوس اطلس با اعمال تحریم های دوجانبه براین باورند که هزینه اقتصادی این رویکردها برای سران جمهوری اسلامی تا حدی است که در رابطه با برنامه هسته ای "تسلیم خواسته های کشورهای غربی خواهند شد". درحالی که با بررسی مسایل به راحتی می توان دریافت که این سیاست بیشتر مانند تجویز اطبای قرون وسطی است که وقتی دارویی اثر نمی کرد، دوز آن را افزایش می دادند.»

وی در ادامه می نویسد:

«به لحاظ تاریخی، موردی را نمی توان یافت که اعمال تحریم در آن نتیجه بخش بوده باشد. به عنوان مثال، برخی به مورد آفریقای جنوبی یا برمه اشاره می کنند که تحریم ها باعث پایان یافتن آپارتاید و برقراری دموکراسی گردید. ولی در این رابطه نباید نقش مهم "نلسون ماندلا" و "انگ سان سو چی" و همچنین همت مردم این کشورها را نادیده گرفت.

آیا این تحریم ها می توانند اقتصاد ایران را به زانو درآورند؟ فشار بی سابقه تحریم های اروپایی و آمریکایی علیه ایران یک بهایی دارد. اتحادیه اروپا که خریدار ۲۰ درصد از محصولات نفتی ایران است، از ژوئیه ۲۰۱۲ خرید خود را قطع کرده. در آمریکا نیز در زمستان ۲۰۱۱ تحریم هایی وضع شدند که براساس آنها هیچ کشوری حق انجام امور بازرگانی با بانک مرکزی ایران را ندارد. این تحریم ها به تحریم های مالی دیگری نیز افزوده شده که براساسا آنها مبادله با ایران برای بانک های تمامی کشورها ممنوع اعلام شده. در چنین شرایطی، مشکلات حکومت جمهوری اسلامی در یافتن خریداری که حاضر شود نفت ایران را خریداری کند، روز به روز افزایش می یابد. و این درحالی است که فروش نفت ۸۰ درصد از صادرات این کشور را تشکیل می دهد.»

کوویل معتقد است که اساسا اقتصاد ایران به رغم تحریم ها همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد:

«با این حال، اقتصاد ایران به زانو درنیامده. ذخیره های ارزی ایران در اواخر سال ۲۰۱۱ به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار می رسید و این میزان یعنی حدود ۱۷ ماه واردات. ازطرف دیگر، ایران همیشه برای نفت خود خریدار پیدا می کند، به ویژه اگر قیمت آن را کاهش دهد. صادرات غیرنفتی ایران، به ویژه به کشورهای همسایه نیز به نوبه خود منابع ارزی تأمین خواهد کرد. در چنین شرایطی، بانک مرکزی ایران همچنان برای واردات کالاهای ضروری دلار با نرخ دولتی تأمین می کند و درتلاش است تا نرخ بازار سیاه افزایش نیابد. بدین ترتیب می توان انتظار داشت که ارزش ریال روز به روز در بازار سیاه کاهش یابد. ولی ایران باز هم می تواند آنچه را که نیاز دارد وارد کند. »

در نهایت وی نتیجه می گیرد:

«هدف کشورهای غربی چیست؟ چیز زیادی در این زمینه نمی دانیم. در توافق ماه می ۲۰۱۰ بین ایران، برزیل و ترکیه پیش بینی شده بود که ایران ذخیره اورانیوم خود را که به میزان ضعیف غنی شده به کشور ثالثی خواهد داد تا آن را به میزان ۲۰ درصد غنی کند و به ایران بازگرداند. این توافق ازسوی کشورهای غربی نادیده گرفته شد. به نظر می رسید که حکومت تهران قبل از تابستان ۲۰۱۲ حاضر بود تا به میز مذاکره بازگردد و به این شرط که حق غنی سازی اش مورد رسمیت شناخته شود، امتیازاتی نیز به کشورهای غربی بدهد. ولی به نظر می رسید ایالات متحده چندان برای مذاکره آمادگی ندارد [که احتمالاً دلیل آن نزدیک بودن انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بوده است].

این بلاتکلیفی ها در نزد حاکمان جمهوری اسلامی بدین صورت تعبیر شد که غربی ها سیاست تغییر حکومت را دنبال می کنند. ایجاد چنین احساسی بی شک به توافق و مصالحه ختم نمی شود و می تواند منجر به بنیادگرایی بیشتر حکومت جمهوری اسلامی بر سر پرونده هسته ای شود.