اعتراضات در بیش از ۶۵ شهر آمریکا که در آن مردم برای اعتراض به تجاوز نظامی علیه ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور این کشور به خیابان‌ها آمدند.

در ساعات اولیه سپیده‌دم شنبه، ۳ ژانویه ۲۰۲۶، جهان با صدای انفجارهای مهیبی در کاراکاس بیدار شد که نه تنها لرزه بر اندام پایتخت ونزوئلا انداخت، بلکه ستون‌های حقوق بین‌الملل را نیز جابه‌جا کرد.

این اعتراضات نشانه‌ بیدارشدن افکارعمومی جهانی‌ست که سالها برایش افسانه حقوق بشر و دموکراسی آمریکایی خوانده بودند.

دولت ترامپ برای پایان دادن به مداخله در ونزوئلا یا بازگرداندن نیروها، هیچ طرح مشخصی ارائه نکرده و این مساله می‌تواند آمریکا را درگیر بحرانی طولانی و پرهزینه کند.

رئیس‌جمهور آمریکا در گفت‌وگو با روزنامه «نیویورک پست»:واشنگتن در صورتی که معاون رئیس جمهور ونزوئلا مطابق خواسته‌های آمریکا عمل کند، نیازی به اعزام نیروهای نظامی به این کشور نخواهد داشت.

در پی تشدید تنش‌ها میان کاراکاس و واشنگتن، وزیر امور خارجه ونزوئلا از گفت‌وگو با همتای ایرانی خود و دریافت حمایت تهران در برابر نقض آشکار حقوق بین‌الملل، خبر داد.

دیوان عالی قانون اساسی ونزوئلا دستور داد که دلسی رودریگز، معاون رئیس جمهور، در غیاب نیکولاس مادورو که صبح شنبه در عملیاتی توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد، نقش سرپرست و رئیس جمهور موقت دولت کاراکاس را بر عهده بگیرد.

قدرت وقتی در جهت تحقیر ملتی بکار گرفته میشود میرسد به جایی که دیگر حتی دنبال اقناع افکار عمومی هم نیست دنبال نمایش‌ست.

رودریگز گفت: «ونزوئلا تنها یک رئیس جمهور دارد و نام وی، نیکولاس مادورو است.»

در حالی که اقدام غیرقانونی دولت ترامپ در حمله مستقیم و ربایش رهبر یک کشور مستقل با موجی از محکومیت‌های بین‌المللی روبه‌رو شده است، دامنه این اعتراض‌ها به داخل ایالات متحده نیز کشیده شده و با واکنش صریح برخی مقامات داخلی آمریکا همراه بوده است.