حجت‌الاسلام توحیدلو: مهم‌ترین پیام تربیتی عاشورا ظلم نکردن، ظلم نپذیرفتن و تربیت فرزند بر پایه صداقت است

سلام صفر تا صد مطالب تون را بدقت گوش کردم به نظر من دوستان عزیز و خانواده های محترم ؛ کسانی که تربیت فرزندان شون برایشون مهمه ، باید گفتگوی مجری آقای فرخی با کارشناس مذهبی و تربیتی حاج آقای توحیدلو را وقت بگذارند و چندین بار گوش کنید؟!!! چون داخل این بحث به نکات قابل توجه خوبی می رسید؟!!! چرا که واقعا لقمه حرام خیلی تاثیر دو چندانی روی تربیت فرزندان دارد یعنی لقمه حرام اساس و مو ضوع اصلی تربیت فرزندان و شکلی فرزندان در آینده خواهد داشت
پس موضوع لقمه حرام شوخی یا طنز نیست که به یک لبخند یا با یک پوزخند از کنارش بگذاریم چون من معتقد هستم اگر در کودک لقمه حرام بیاریم سر سفره و زن و‌بچه از اون لقمه حرام استفاده کنند قطعا و یقینا این بچه ها فردا و در آینده اول دشمن خود پدر و مادر حرام خور میشوند بعد دشمن خودشون و در آخر هم دشمن مردم
کسی که لقمه حرام به بچه هایش میده
در آینده انتظار نداشته باشد که فرزندانش پسر پیغمبر باشن یاحق

عاقبت تربیت فرزندی که پدر و مادرش با مال دیگران بزرگ شون کرده... اینه

عاقبت گرگ زاده گرگ شود
گرچه با آدمی بزرگ شود

طایفه دزدان عرب بر سر کوهی نشسته بودند و منفذ کاروان بسته و رعیت بلدان از مکاید ایشان مرعوب و لشکر سلطان مغلوب به حکم آنکه ملاذی منیع از قلّه کوهی گرفته بودند و ملجأ و مأوای خود ساخته. مدبران ممالک آن طرف در دفع مضرّت ایشان مشاورت همی‌کردند که اگر این طایفه هم بر این نسق، روزگاری مداومت نمایند مقاومت ممتنع گردد.


درختی که اکنون گرفته‌ است پای

به نیروی شخصی برآید ز جای

و گر همچنان روزگاری هلی

به گردونَش از بیخ بر نگسلی

سرِ چشمه شاید گرفتن به بیل

چو پر شد نشاید گذشتن به پیل

سخن بر این مقرر شد که یکی به تجسس ایشان بر‌گماشتند و فرصت، نگاه می‌داشتند. تا وقتی که بر سر قومی رانده بودند و مقام، خالی مانده، تنی چند مردانِ واقعه دیدۀ جنگ آزموده را بفرستادند تا در شعب جبل پنهان شدند. شبانگاهی که دزدان باز آمدند، سفر کرده و غارت آورده، سلاح از تن بگشادند و رخت و غنیمت بنهادند. نخستین دشمنی که بر سر ایشان، تاختن آورد خواب بود. چندان که پاسی از شب در گذشت،

قرص خورشید، در سیاهی شد

یونس اندر دهان ماهی شد

مردان دلاور از کمین به در جَستند و دست یکان‌یکان بر کتف بستند و بامدادان به درگاه ملک حاضر آوردند. همه را به کشتن اشارت فرمود. اتفاقاً در آن میان جوانی بود میوۀ عنفوان شبابش نو رسیده و سبزۀ گلستان عذارش* نو دمیده. یکی از وزرا پای تخت ملک را بوسه داد و روی شفاعت بر زمین نهاد و گفت: این پسر هنوز از باغ زندگانی بر نخورده و از ریعان جوانی تمتع نیافته. توقّع به کرم و اخلاق خداوند است که به بخشیدن خون او بر بنده منت نهد. ملک روی از این سخن در هم کشید و موافق رای بلندش نیامد و گفت:

پرتو نیکان نگیرد هر که بنیادش بد است

تربیت نا‌اهل را چون گردکان بر گنبد است

نسل فساد اینان منقطع کردن اولی‌تر است و بیخ تبار ایشان بر‌آوردن که آتش نشاندن و اخگر گذاشتن. و افعی کشتن و بچه نگه داشتن، کار خردمندان نیست.

ابر اگر آب زندگی بارد

هرگز از شاخ بید بر‌نخوری

با فرومایه روزگار مبر

که از نیِ بوریا شکر نخوری

وزیر این سخن بشنید. طوعاً و کرهاً** بپسندید و بر حسن رای ملک آفرین خواند و گفت: آنچه خداوند دام ملکه فرمود عین حقیقت است که اگر در صحبت آن بدان تربیت یافتی طبیعت ایشان گرفتی و یکی از ایشان شدی. امّا بنده امیدوار است که در صحبت صالحان تربیت پذیرد و خوی خردمندان گیرد که هنوز طفل است و سیرت بغی و عناد در نهاد او متمکن نشده و در خبر است: کلُّ مولود یولدُ علی الفطرةِ فَاَبواهُ یهوّدانَه وَ یُنصرانه و یُمجّسانِه

با بدان یار گشت همسر لوط

خاندان نبوّتش گم شد

سگ اصحاب کهف روزی چند

پی نیکان گرفت و مردم شد

این بگفت و طایفه ای از ندمای ملک با وی به شفاعت یار شدند تا ملک از سر خون او در گذشت و گفت: بخشیدم اگر چه مصلحت ندیدم.

دانی که چه گفت زال با رستم گرد

دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد

دیدیم بسی که آب سرچشمۀ خُرد

چون بیشتر آمد شتر و بار ببرد

فی‌الجمله پسر را به ناز و نعمت بر‌آوردند و استادان به تربیت او نصب کردند تا حُسن خطاب و ردّ جواب و آداب خدمت ملوکش در آموختند و در نظر همگان پسندیده آمد.

باری وزیر از شمایل او در حضرت ملک شمّه‌ای می‌گفت که تربیت عاقلان در او اثر کرده است و جهل قدیم از جِبِلّت او به در برده. ملک را تبسم آمد و گفت:

عاقبت گرگ زاده گرگ شود

گرچه با آدمی بزرگ شود

سالی دو بر این بر آمد. طایفۀ اوباش محلت بدو پیوستند و عقد موافقت بستند تا به وقت فرصت، وزیر و هر دو پسرش را بکشت و نعمت بی‌قیاس برداشت و در مغاره دزدان به جای پدر بنشست و عاصی شد. ملک، دست تحسر به دندان گزیدن گرفت و گفت:

شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی؟

ناکس به تربیت نشود ای حکیم، کس

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست

در باغ، لاله روید و در شوره‌بوم، خس

زمین شوره سنبل بر نیارد

در او تخم و عمل ضایع مگردان

نکویی با بدان کردن چنان است

که بد کردن به جای نیک مردان

فداکاری بی مانند سیدالشهدا علیه السلام از هر جهت موافق و مساعد با هدف و مقصد آن حضرت شد، و امام علیه السلام در این فداکاری و معامله ‎ای که با خدا کرد، نه فقط خسارت و زیان نکرد بلکه آن قدر سود و فایده برد که غیر از خدا کسی حساب و مقدارش را نمی‎داند.

این هم یک امر بدیهی و فطری است که در مبارزاتی که بین اهل حقّ و باطل واقع می‎شود، هرکسی اهل حقّ را برنده می‎داند و هرکس دلش می‎خواهد در صف اهل حقّ و جبهه حق پرستان نامش برده شود.

از وقتی حادثه جانسوز کربلا واقع شد، تا حال کسی پیدا نشده که مایل باشد همکار شمر و حرمله باشد، یا از اعمال آنها متنفّر نباشد، در مقابل در هر عصر و زمان میلیون ها مردم آرزومند بوده و هستند که از یاران حسین علیه السلام شمرده شوند.

ما با یک مقایسه و نشان دادن یک مثال ثابت می‎کنیم که حسین علیه السلام این مبارزه را بُرد، و یزید و اهل باطل مغلوب و شکست خوردند.

دو نفر را مثال می‎آوریم که هر دو به صورت، دارای یک سابقه بودند، هر دو از سپاه ابن زیاد بودند، هر دو در شمار لشکری بودند که برای کشتن حسین علیه السلام اعزام شده بودند. یکی از آنها در نیمه راه، ریاست و فرماندهی و جایزه و تمام امتیازات را ترک کرد، و به دنیا و مال و ثروت و آنچه داشت پشت پا زد و خود را به خدا فروخت و آن دیگری از ستم و دشمنی با خاندان رسالت و خدمت به دودمان ابی سفیان و قساوت و بی رحمی چیزی فروگذار نکرد.

نام نامی شخص اول حرّ بن یزید ریاحی و نام منفور دومی، شمر بن ذی الجوشن بود.

حرّ اگر در جنگ با پسر پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم اصرار می ورزید و با سپاه بنی امیه همکاری می‎کرد و به طمع جایزه و ترفیع رتبه و مقام، در صف اول سپاه کوفه قرار می‎گرفت و هرچه می‎توانست ظلم و ستم می‎کرد و فرضاً ـ العیاذ بالله ـ اگر روز عاشورا چند ساعت دیگر با عمر بن سعد مانده بود و اعمال شمر و سنان و حرمله و بیشتر از آن را هم مرتکب شده بود، سرانجام از این اصرار جز اینکه نامش در تاریخ در ردیف شمر و حرمله ذکر می‎شد، چه سودی می‎برد؟

ولی حرّ، هم قطار سپاه عمر سعد نبود، جسمش اگر چه چند صباحی در لشکر کوفه بود اما با روح و فکر و علوّ همّتش در اصحاب حسین علیه السلام بود.

او به تمام امور مادّی پشت پا زد و با یک جهش و پرواز تاریخی از دنیا به سوی آخرت و از ظلمت به سوی نور و از باطل به سوی حقّ و از کفر به سوی اسلام شتافت، و خود را به سعادت جاودانی رسانید، کاری کرد که تاریخ نام او را در ردیف زهیر و حبیب و مسلم بن عوسجه ثبت کرد.

حرّ اگر به سوی امام حسین علیه السلام باز نمی‎گشت، جز آنکه ابن زیاد جایزه به او می‎داد و درجه او را بالا می‎برد و حقوقش را زیاد می‎کرد چه سودی می‎برد؟

ولی امروز از هرکس بپرسید که حرّ و شمر کدام یک بردند و کدام باختند، همه پاسخ می‎دهند: حرّ برنده شد، حر سربلند شد، حرّ افتخار یافت؛ شمر سرنگون شد، شمر پست و خوار شد، شمر به لعن ابد گرفتار شد.

به همین قیاس هرکدام از اصحاب ابی عبدالله علیه السلام را با سران لشکر کوفه مقایسه کنیم، می‎بینیم که فتح و پیروزی نصیب اصحاب آن حضرت است.

مسلم بن عوسجه را با شبث بن ربعی، حبیب بن مظاهر را با عمرو بن حجاج، عمرو بن قرظه انصاری را با برادرش که در لشکر ابن سعد بود، مقایسه کنید.

امروز نام مسلم و حبیب و عمرو بن قرظه محبوب دل هاست و نام آن ملعونان در شمار کفار و اشقیاست.

پس در نتیجه فداکاری های مردان خدا و توفیق و مظفّریت آنها شکی نیست، و این حکم فطری و عقلی و شرعی است که اعمال مصلحین مثمر ثمر و نتیجه بخش است، و در دنیا و آخرت فداکاری آنها مأجور و مشکور است:

﴿إِنَّ اللّٰهَ لَا یضِیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِینَ﴾؛
«به راستی که خداوند پاداش نیکوکاران را تباه نمی‎کند».

اگرچه دین من مانده سلامت در این حصن سلام الله ماندم السلام علیک یا اهل بیت نبوه و معدن رساله جمیعا و رحمت الله و برکاته السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین ع یا روز اول که آمدم تربت حسین ع به کامم ریختن من که در دنیا ندیدم نه چهره و حرمت رو سوی قبر خویش با شوق وصالی می،روم خدایا این عشق ارادت رو از ما نگیر از شیر مادر نان حلال پدر گرفتیم از کودکی عشق تو را یا حسین ع التماس دعا حاج اقا

نماز نماز حسین بن علی
نماز، یکی از زیباترین حالات بنده در برابر خدای متعال است و این فریضه دینی جایگاه ویژه ای در سیره زندگی ائمه هدی(ع) دارد، چنانکه در زندگی امام حسین(ع) نیز توجه به اقامه نماز بسیار پررنگ و مشهود است. البته این امام همام تربیت یافته مکتب وحی هستند و پدر ارجمندشان مولی الموحدین(ع) در محراب عبادت و در حال نماز به شهادت رسیدند. از این روی می بینیم که در تمام زوایای عمر شریف سیدالشهدا(ع)، جلوه‌های بندگی و عبادت خدا به چشم می‌خورد و مواعظ و ارشادهای فراوان آن حضرت در منابع روایی بویژه در نصیحت اعرابی آمده است که همواره توصیه به بندگی خدا و ترک گناه داشتند. نماز، در سیره امام حسین(ع) حقیقتی است که انسان را تا خدا اوج می دهد و مهر قبولی سایر اعمال انسان در گرو توجه به نمازاست. امام حتی در سخت ترین شرایط کربلا باز هم نماز اول وقت را بر ادامه جنگ در راه خدا ترجیح داد، چنانکه در فصلی از زیارتنامه آن حضرت می‌خوانیم: «اَشهَدُ اَنَّکَ قَد اَقَمتَ الصَلوهَ وَ آتَیتَ الزَکواهَ... ، شهادت می‌دهم که تو اقامه کننده نماز بودی.»

درود بر شرافتت حاج آقا توحیدلو ، راست گفتی وقتی شکم از حرام پر شود گوش دیگر شنوایی ندارد همین یک کلمه اگر در زندگی مون بکار ببریم متوجه میشویم راه درست رو از راه نادرست تشخیص می دهیم یعنی با شکم حرام خورد گوش شنوایی ندارد یعنی آدم درستکار رو از آدم نادرست می تونی تشخیص بدی
دست مریزا خیلی لذت بردم و داستان مجلسی اول و مجلسی دوم تون بی نظیر بود دم شما گرم

بسیار عالی و جذاب برای نسل جوان .

درود بر همه دوستان
موضوعات خیلی خوبی بود
مخصوصا بحث لقمه حلال

خدا کنه این حرفا در مورد لقمه حلال در مجالس امام حسین زیاد گفته شه جوانان الان میخوان ره صد ساله را یک شبه طی کنن همین دور اطراف ما اکثرا یا دلال شدن
یا املاکی
نمیگم کار نیست ولی در شهرکهای صنعتی وقتی به جونا پیشنهاد میدیم میگن حقوقش کمه
در صورتیکه نمیگن کم اما حلال وار رضایت پشتشه
من الان با این حقوق بازنشستگی خیلی کم خودم و خانمم امورات میگذرونیم شاید هنوز میوه بجز هندونه خونمون خرید نشده
ولی دلمون خوشه با آرامش شب میخوابیم

واقعا عالی
مطالب مفید بود
از ایشون بیشتر استفاده شه

اگر ای دوست تو را عقده ی عالم به گلوست

داستان تو و غم صحبت سنگ است و سبوست

آستان بوس حرم باش و بپرس از در دوست

این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست

این چه شمعی است که جان ها همه پروانه ی اوست

دل هر کس که حسینی ست ز خود بی خبر است

کشته ی عشق حسین از همه کس زنده تر است

بس که آن جلوه ی توحید مرا در نظر است

هر کجا می نگرم نور رخش جلوه گر است

هر کجا می گذرم جلوه ی مستانه ی اوست

هر خدا جوی تمسک به ولایش دارد

هر گرفتار غمی سر به هوایش دارد

هر سری آرزوی بوسه پایش دارد

هر دلی میل سوی کرب و بلایش دارد

تعداد بسیاری از مردم کوفه زمان امام حسین (ع) ، هنوز دوران حکومت عدل حضرت علی(ع) در این شهر را به خاطر داشتند و در مقایسه آن با حکومت ظلم، جور، فشار و اختناق 20 ساله امویان، به خوبی جایگاه والای آن حکومت را درک می‌کردند و از این رو، درصدد پیدا کردن کوچک‌ترین فرصت برای اعاده آن حکومت بودند که مظهر آن را در رهبری امام حسین(ع) جست‌وجو می‌کردند.

عرض بنده این است بطلان این مطلب مشهور است ولو اینکه بیان آن مجال وسیع می‌طلبد. اما این بحث خیلی مهم است و عاشوراییان باید به نقش عقل که یکی از رموز عاشوراست توجه کنند. در قرآن کریم مکرّر خدای تبارک و تعالی آیات و نشانه‌های خود را بیان می‌کند و بعد می‌فرماید: «أَفَلَا تَعْقِلُونَ»، اشخاص را مذمت می‌کند چرا تعقّل نمی‌کنید؟! واقعاً عجیب است. افرادی به دنیا می‌آیند و از دنیا می‌روند اما یک آن به این نعمت بزرگی که خدا به بشر داده، یعنی «عقل»، توجه نمی‌کنند و انسانی که غافل از این نعمت بزرگ باشد اصلاً حیات انسانی را درک نکرده و مفهوم اصلی زندگی را نمی‌فهمد. لذا کسی که عقل ندارد یعنی شعور ندارد و کسی که شعور ندارد ظلم می‌کند و کسی که ظلم می‌کند یعنی ظالم است و کسی که ظالم است یعنی حتی قطره ای از شعور را ندارد…

کاشکی مسئولین هم جرءت عذرخواهی رو داشتن
همش مردم رو از بالا به پایین نگاه میکنن
مخصوصا الان

سلام و درود بهره وافی و کافی را از بیانات ۱۸ دقیقه شما بردم و استفاده کردم هر دقیقه اش داری نکات ارزشمندی بود

عاشورا و وقایع پیش‌آمده در آن از اهمیت ویژه‌ای در تاریخ تشیع و اسلام برخوردار است. این واقعه صرفاً اتفاقی حزن‌آور و مصیبت‌بار نیست، چرا که در طول تاریخ وقایعی از این دست رخ داده است. شهادت حسین بن علی حماسه‌‌ی بزرگ اسلامی و الهی بود؛ از این جهت که این داستان فقط مصیبت و جنایت و ستمگری نیست، بلکه قهرمانی بزرگ دارد که این جنایت‌ها بر او وارد شد. از نظر مرتضی مطهری واقعه‌ی عاشورا دو بعد سیاه و سفید دارد؛ سیاهِ آن جنایت‌ها و نابکاری‌ها و قتل و غارت‌هایی است که دشمنان سیدالشهدا علیه‌السلام روا داشتند و «سفیدِ آن حماسه است، افتخار و نورانیت است، تجلی حقیقت و انسانیت است، تجلی حق‌پرستی است». امام حسین علیه‌السلام چراغ حقیقت مقدّس الهی است و همواره در مسیر هدایت بشر گام برداشته است؛ چه در زمان حیات و چه در زمان ممات.

حضرت اباعبدالله الحسین«سلام‌الله‌علیه» در روز عاشورا و موقعی که همۀ اصحاب و یاران به شهادت رسیده بوده‌اند، یعنی در آن موقعیت حساس، که لازم است مهم‌ترین و حساس‌ترین مطالب بیان شود، آخرین وصیت خود به فرزند برومندشان که در حقیقت آخرین وصیت ایشان به شیعیان و بلکه بشریت است را چنین بیان می فرمایند:

«یا بُنَیَّ إِیَّاکَ وَ ظُلْمَ مَنْ لَا یَجِدُ عَلَیْکَ نَاصِراً إِلَّا اللَّهَ»

ای فرزندم، از ظلم به کسی که در برابر تو ، هیچ یاری کننده‌ای به جز خداوند ندارد، بر حذر باش.

بارزترین مصداق مظلوم، حضرت اباعبداالله الحسین«سلام الله علیه» و یاران با وفای ایشان هستند. افراد شروری به آنان ظلم کردند و ایشان را با آن وضعیت به شهادت رسانیدند و پس از شهادت مردان، زنان و کودکان را به اسارت بردند. یعنی به کسانی که در آن بیابان و در اوج تشنگی، هیچ یاوری به جز خداوند متعال نداشتند، ظلم کردند.

واقعا درسی عالی و آموزنده از سخنان حاجاقا توحیدلو گرفتیم که لقمه حرام با بچه ها و زندگیمان چیکارها که می کند و حتما باید مراقب این باشیم که از چه راهی و با چه مالی به فرزندانمان نان و غذا می دهیم به نکته خیلی حساسی اشاره کردید خدا به شما طول عمر با عزت بدهد ممنون از بیانات جنابعالی

حاج آقا الرون آقری ماسین.... چوخ ممنون....

باخ آلیشان دملره
جوشه گلن غملره
شاهیمیزین بیر توکون
وئرمروخ عالملره
عشقیلن حسین - بیز آتاروخ قدملری
قویماروخ یاتا - کرب وبلا علملری
یابن زهرا


یئرلر حسینه قربان
گویلر حسینه قربان
ذکر ائلین او آدی
دیللر حسینه قربان
غمده یادیم حسین دی
دیلده آدیم حسین دی
چاتماقا اوج عشقه
قول قانادیم حسین دی
ماهِ بدر - کرب و بلادی طلعتی
تا قیامت - دیلده قالاندی صحبتی
یابن زهرا


فخر جهان حسین دی
شوق جنان حسین دی
شــیعه لرین قلبینی
شوره سالان حسیندی
دشت منا قتیلی
کرب و بلا خلیلی
آغلادان ئوز غمینده
دیده ی جــبرئیلی
بیله عشقین - یوخدی جهاندا قیمتی
احسن احسن - واردی اونون حقیقتی
یابن زهرا


تالی حُکم قرآن
قانه باتان لب عطشان
ایله دی کربلاده
درس وفانی اعلان
بیشه لرین شیری دی
شیعه لرین میری دی
دشت بلا نشئه ی
صیحه‌ی تکبیری دی
موج ائدوبدی - بحر بلاده غیرتی
ثبت اولوبدی - سینه لره محبتی
یابن زهرا


کنز عطادی آقام
قلبه صفادی آقام
قورخمارام هئچ دردیدن
درده دوادی آقام
مقتلی طور ایلین
مطـلع نـور ایلین
توپراقـینی لؤلؤ
دیدۀ حور ایلین
خطّ بطلان - کفره چکن دی نهضتی
قویمیوبدی - لطمه گوره شرافتی
یابن زهرا


کوکب صبح ازل
آینه ی لـم یزل
کرب و بلاده اولان
صحن و سراسی گوزل
محـفل طاعاتیدی
رونـق مـیقاتیدی
صبح ازلدن او یئر
بـزم مـناجـاتیدی
شامل اولسا - هرکیمه گر زیارتی
غافل اولماز - درده دوادی تربتی
یابن زهرا

سلام ، من هم از همه دوستان تشکر می کنم
مخصوصا آقای محترمی که اشعار ترکی محبت فرمودند ، از بولتن هم بی نهایت بابت ترجمه اشعار ترکی سپاسگزارم
و از صحبت های کارشناس رادیو جوان هم استفاده کردیم ، واقعا ممنونم ، شب تاسوعای حسینی حال دلم ما را خوب کردید
ان شاء الله امام حسین و ابوالفضل العباس علیهم السلام امشب حال شما و خانواده هایتان و همکاران محترم تان را به احسن الحال تبدیل کند.

⚫﷽⚫
🚩 اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ 🚩
کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا و کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلاء
"تاسوعا" جلوه گاه ادب و ولایت مداری و " عاشورا " اقیانوس بیکران عشق و دلدادگی به خداوند حکیم را به پیشگاه با عظمت منتقم کربلا ، حضرت ولی عصر ( عج) و ساکنان کشتی نجات اهل بیت ، عاشقان و شیفتگان حضرت ابا عبدالله الحسین ( ع) تسلیت و تعزیت عرض می نمایم .
(اللهم ارزقنا شفاعة الحسین یوم الورود)
ملتمس دعا هستم از همه بزرگواران.

*اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.*
*سلام و درود به شما که وفاداری خصیصه ممتازتان است، وفاداری، دل ها را زنده، نامها را ماندگار، عشق را پایدار، امیدها را زنده و دوستی ها را دوام می‌بخشد.*
*روزتان سرشار از اهداف متعالی، تلاش در راه اهداف، وفای به عهد و پیمان ،امید به خدا و آرامش قلب باد.*
*الســـــــــــــلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیه السلام*

تا قیامت قطع استبداد کرد
موج خون او چمن ایجاد کرد
خون او تفسیر این اسرار کرد
ملت خوابیده را بیدار کرد
سلام علیکم
تاسوعا و عاشورا حسینی علیه السلام را تسلیت و تعزیت عرض می‌کنم.
التماس دعا 🤲

حسین بن علی (ع) با ایستادگی در برابر ظلم، درس بزرگی، آزادگی و آزاد زیستن را نه تنها برای مسلمانان بلکه برای تمام بشریت داد و این درس بزرگ همواره زنده، جاوید، حیات بخش و حرکت آفرین خواهد بود چنانچه امروز نیز اگر بیداری اسلامی، کشور‌های اسلامی را فرا گرفته است به برکت ایستادگی آن یگانه دوران بوده است که با ایثارگری و از خودگذشتگی درس پایداری در برابر ظلم و ظالمان را به بشریت آموخت.

بلبلی نازک دِلی بهرِ گلی باچشم خون بار 
می کَشیدی تیرِ خَصمی از گلو می زد همی زار
آتشی در خَرمَنِ  دل؛  شعله می زد پیکَرو جان
نور  تاریک گشت  و  شد خاموش آن شمعِ فروزان
سربریدن لاله هارا شد خزان آن باغِ گلشَن
گشت پر پر مرغِ عِشقَش  با جفا؛  ای وای برمَن
شد قمر تابان سَرش بر زین شتابان سوی میدان
بی عِلَم؛ بازو قِلَم؛ مَشکِی به دندان چشمِ گریان
چشم سوی خیمه دل در پیشِ میدان؛داد بی داد
ناگهان نقشِ زمین شدسرو ما آن شاخ شمشاد
بس که سَر چون گوی در چوگانِ دشمن دید بی نعش 
شد سراسَرخشم دل آتشفشان و سینه آتش
آن لَعینان  می کشیدن کودکان چون مرغ برسیخ
ترکهَ بر دندان و سر بر نیزه؛ گردن از دَمِ تیغ 
گاه اَشک وخون به بارَم  گاه غم؛   از دل  بَرارَم
چون برادر سَر نَدارد من دِلِ رفتن نَدارَم
ای حسین جان شد قِیامَت در جهان؛ بعداز قِیامت
جان فدایِ آن شجاعت هم قیام و هم مُقامَت

امام حسين (ع) فرمود: «پروردگارا! آن كه تو را نيافت، چه يافت و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟».

*تاملی بر افق‌های بی‌کران وفا و استواری در سیمای سقای دشت کربلا*
*به قلم : جعفر هردانی*
و حالا در این شب‌های سوگوار که ماه‌های غم بر طاق آسمان اردو زده‌اند و نبض زمان با ضربان دل‌های شکسته هماهنگ شده است ، دلم می‌خواهد باز هم از آن یگانه‌ای بگویم که واژه‌ها در وصفش نه تنها نارسا که سرگردانند و قلم‌ها پیش از آنکه به سطرهای نخست برسند از شرم می‌شکنند ، از او می‌گویم که نامش خودش تمامی فصل‌های مردانگی را یکجا جمع کرده و قامتش تا ابد محک‌زن هر بلندی و افتخاری خواهد بود ، از آن چهره‌ای که نه در میان کاروانیان کربلا که در میان تمامی جهانیان تا همیشه روزگار ، یکتا و بی‌همتاست و هر که او را بشناسد دیگر هرگز طعم ترس و تردید را نخواهد چشید ، آری سخن از ابوالفضل عباس علیه السلام است و این سخن هرگز کهنه نمی‌شود و این قصیده هر شب آغازی تازه دارد برای آنانی که هنوز چشمه‌های معرفت را در کویر دلشان می‌جویند و او را چونان باران مهربانی در انتظار ایستاده‌اند ، عباس آن بنده‌ای که خداوند او را نه برای جنگ که برای نشان دادن معنای حقیقی یاوری آفرید و نه برای پیروزی که برای تجلی کامل عشق و فداکاری در میان خاکیان برگزید ، او خود کتابی بود که هر صفحه‌اش با خون دیده‌ها نوشته شد و هر سطرش چونان شمشیری برهنه ، پرده‌های غفلت را از برابر چشم‌های حقیقت‌جو درید ، چه زیبا و چه عمیق است آنجا که می‌گوییم ابوالفضل عباس قصیده‌ای بود که خداوند بر صفحه تاریخ سرود اما راستی چه کسی می‌تواند این قصیده را تا پایان بخواند بی‌آنکه قطره‌ای از وجودش بر روی کاغذ بیفتد و چه کسی می‌تواند به تماشای این شعر بی‌نهایت بنشیند و دلش از شوق و اندوه به هم نریزد ، او در میان آن همه شمشیر و نیزه و خنجر ، تنها با سلاح وفای خود وارد میدان شد و دشمنان را نه با تیغ که با بزرگی روح خویش به زانو درآورد ، آنان که تاب دیدن قامت استوارش را نداشتند چگونه می‌توانستند تاب شنیدن نامش را بیاورند و این است رمز ماندگاری او که نه با تن که با عهد و پیمانش در خاطره‌ها جای گرفت و نه با قدرت شمشیر که با قدرت محبتش بر دلها حک شد ، اگر کوهها را استواری است او خود استواری را از نو معنا کرد و به کوهها آموخت که استقامت تنها در ماندن نیست بلکه در رفتن به هنگامی که همه می‌مانند و فریاد زدن وقتی که همه خاموشند و تشنه بودن برای دیگران آنگاه که خود از همه سیراب‌ترند ، و اگر آب‌ها را زلالی است او چنان با طراوت و پاکی زیست که زلالی نیز از او شرمنده شد و دریغا که او تشنه به خاک افتاد در حالی که آب‌ها بر کرانه فرات همچنان جاری بودند و به امانتداران خود خیره شده بودند که چرا برای رهایی دادن یک دست از تن و رها کردن یک مشک از دوش چنین به استقبال مرگ می‌شتابی و اینجا بود که وفای عباس نه حد و مرزی که بی‌کرانگی را به رخ جهانیان کشید و ثابت کرد که عشق راستین هرگز از کسی باز نمی‌ماند و هرگز در میان نخل‌های خشکیده خاموش نمی‌شود ، او می‌دانست که آب در ظرف مشک و مشک بر دوش او چیزی نیست جز امانتی از برادر و عهدی که با بانوی آب‌داران بسته بود و به همین سادگی و عاشقانه از آن گذشت تا دیگران سیراب شوند و خود تشنه‌تر از همه ماند تا معنا دهد به آن ضرب‌المثل قدیمی که دوستی یعنی دلی که با دل دیگر می‌تپد و عشق یعنی دستی که برای برآوردن آرزوی دیگری از تن جدا می‌شود و آنگاه با دو دست بریده باز هم پیش می‌رود تا مبادا آن یک آرزوی برآورده‌نشده در دلش بماند و او را تا ابد معذب سازد ، عباس در روز عاشورا نه برای فتح بر سرزمینی که برای فتح بر دل‌ها شتافت و همین پیروزی بزرگترین پیروزی ممکن در میان تمامی اعصار و قرون باقی ماند ، او نشان داد که حقیقت در شمارش نفس‌ها نیست که در شمارش لحظه‌های عاشقانه است و بزرگی در داشتن دست‌های بسیار نیست که در بذل دست‌ها در راه معشوق است ، و اینک ما در این فرارسیدن ایام سوگ و ماتم که سقای عطشان کربلا را با چشمانی پر از اشک و دل‌هایی پر از حسرت به یاد می‌آوریم ، و بر خود می‌لرزیم که آیا ما نیز می‌توانیم چون او در راه عهدی که بسته‌ایم اندکی از جان خویش بگذریم و دستی از دوستی به سوی کسی دراز کنیم بی‌آنکه چشم انتظار پاسخی باشیم و آبی به کام تشنه‌ای برسانیم بی‌آنکه به سختی راه بیندیشیم ، ابوالفضل عباس در میان ما نیست اما قامت بلندش بر فراز قلوب ما همچنان خودنمایی می‌کند و نگاه مهربانش بر تمامی راه‌هایی که به سوی نیکی می‌روند می‌تابد ، بیایید در این شب‌ها بیش از هر زمان دیگر به خود بیاییم و از او بیاموزیم که وفا نه یک کلمه که یک راه است و عشق نه یک حس که یک انتخاب و جوانمردی نه یک صفت که یک زندگی است ، بیایید به یاد او دست‌های بسته خود را از قفس تنگی‌ها بیرون بیاوریم و اجازه دهیم که محبت چون فراتی دوباره در وجودمان جاری شود ، شاید ما نیز بتوانیم سطرهایی از آن قصیده بلند را در صفحه روزگار خویش ثبت کنیم و اگر نه همچون ابوالفضل عباس ، دست‌کم چونان قطره‌ای از دریای بیکران وجودش باشیم که می‌چکد ، می‌درخشد و سپس در دل خاک ، راهی به سوی رستاخیز معرفت می‌گشاید ، سلام بر تو ای ابوالفضل عباس که نامت آرامش دلهاست و یادت روشنایی شبهای تاریک و راهت سراسر درس عشق و ایثار و برادری و بزرگمنشی است ، و درود بر تو در هر لحظه از این دنیای پرغبار که هنوز چراغ امیدی به دستان باوفای تو روشن مانده است و درود بر سقای دشت عطشان که عشق را سیراب کرد و خود تشنه به لقای حضرت دوست شتافت .

محرّم دیده ی بیدار عشق است…

محرّم لحظه ی دیدار عشق است…

محرّم ماه سرهای به نیزه…

حسین(ع) بی سرش سردار عشق است…

چرا امام حسین را دوست داریم؟
اگر دینداری همراه با محبت نباشد به عاقبت حرمله تبدیل خواهد شد

عشق و محبت ما به امام حسین برای امروز و دیروز نیست‌. سطحی و صوری و صرفا احساسی نیست . اشک ما برای او محصول سوز صدای روضه خوان نیست .

ناشی از درک و فهم مظلومیت تاریخی اوست اینکه هر روز کربلا و عاشورا ست و حسین هر روز شهید می شود اما هنوز پیام کربلا به گوش همگان نرسیده است .مهر او به تدریج و در فراز و نشیب روزگاران در جان ما نشسته است در روزهای سختی و بلا و مصیبت. حسین حجت مطلق ما برای تشخیص حق از باطل در همه میدان هاست.
حسین به ما زندگی کردن آموخت:
اینکه دینداری اگر به ازادگی در فکر و سخن و‌عمل تبدیل نشود تحجر است و جمود و تقلید

اینکه دینداری اگر با شناخت و تفکر و تعقل نباشد می تواند به عاقبت شوم شمر و ابن سعد تبدیل شود
اینکه اگر دینداری همراه با مهر و عاطفه و محبت نباشد می تواند به عاقبت حرمله تبدیل شود و در زمانه خودمان دیندار حرمله صفت کم ندیدیم ‌‌که به نام دین از هیچ جنایتی دریغ نکردند.

اینکه گول و فریب دین فروشان را نخوریم و ظاهر الصلاح بودن و عامل به فرایض بودن لزوما هیچ ربطی به رستگاری و سعادت مندی ندارد ..قاتلین حسین نماز شب می خواندند
اینکه فقط حرامیان به سر و صورت زنان و دختران و نوامیس مردم می زنند بدین خاطر که با انها مخالف هستند و عقاید انها را باور ندارد.. حتی یکبار چنین رفتارهایی حتی از وابستگان اهل بیت با مخالفانشان سر نزده بلکه مخالفین اهل بیت بودند و هستند که چنین رفتارهای شرم اوری انجام داده و می دهند.

اینکه محال است از نان حرام عاقبت به خیری حاصل شود. امام درخطبه اخر قبل از شهادت این حقیقت را فریاد زد. وقتی حرامیان با هلهله مانع شنیده شدن سخن او شدند. بنابراین از لقمه ناپاک با هزار پوشش و کلاه شرعی عمل پاک در نمی اید.
🍃اینکه ایستادگی بر سر حق و ستم ستیزی انقدر شرافت دارد که امام زمان جان خود و اهل بیت خویش را بر سر آن می نهد و عزت را تفسیر می کند.
اینکه معارف قران و اهل بیت را بیشتر از آنکه در دعای عرفه بیاموزیم در عمل و کردار حسین در کربلا آموختیم….مهر و شجاعت و گذشت و سخاوت و صبر و ….

اینکه جریان تحریف دین همیشه قوی تر از جریان تبیین دین است و عوام الناس و به تعبیر علی همج الرعاع ناخواسته پشتیبان و عقبه اجتماعی جریان تحریف دین است و کار به جایی می رسد که حسین یعنی امام زمان را خارج شده از دین معرفی می کنند و شقی ترین و مکارترین انسان یعنی یزید می شود امام و رهبر جامعه اسلامیو اگر روشنگری زینب نبود خدا می داند ترکیب دستگاه فریب و دروغ امویان و ساده لوحی و بی خبری عوام الناس چه روایتی از شهادت حسین می ساخت
اینکه حسین حکومت فاسد و ستمگر مانند دستگاه ابن زیاد و فقهای دنیا زده و فریبکار مثل شریح قاضی را ام الفساد و منکر بزرگ زمانه می داند و به خفت سازش با انها تن نمی دهد و افشای ماهیت انها را با قلم و زبان و عمل بالاترین امر به معروف می داند.

می شود چنین چراغ هدایتی را دید و عاشقش نشد این خصلتهاست که ما را عاشق و واله حسین کرده و در میان همهمه های حسین حسین می گردیم تا حقیقت حسین را پیدا کنیم تا مبادا در غوغای علم و کتل و طبل و سنج و مدح و گریه و ضجه و قیمه و تبلیغ ، حقیقت زندگی بخش حسین گم شود .

من سالهاست نگران این هلهله ها هستم که مبادا پژواک هلهله سپاه ابن سعد در تاریخ باشد تا صدا و پیام و حقیقت حسین به گوش دوستداران حقیقی او نرسد .
🫆اگر پیام حسین درست و صحیح و دقیق و بدون تحریف به امروز منتقل شده بود هیچ مسلمانی جرات دروغ گفتن و ستمگری و ریاکاری و دین فروشی و حرام خواری و سکوت دربرابر ظلم و همراهی در تحریف حقیقت را نداشت و جوامع اسلامی تا این حد در جهل و فقر و خشونت غرق نبودند.
پس بیعت واقعی با حسین اشک و ناله نیست اگر منجر به جستجوی پیام حسین در دالان تاریخ و بکارگیری آن بر زندگی ازاده و عزت مند نشود

عاشورا، زوایای آشکار و پنهان زیادی دارد
نگاه حاج آقا توحیدلو، در این باب بسیار حائز اهمیت است
رفتار شناسی ابا عبدالله الحسین علیه السلام در این ایام، نیز گویا این گفتمان بوده است