درس کشتی به غرب‌گراها: تهدید ویزا، بهانه تسلیم نیست

گروه ورزشی: در سال‌هایی که برخی زبان‌ها در ورزش، به جای زبان قدرت و عزت، زبان عقب‌نشینی و سازش شده بود، دو روایت متفاوت از یک میدان مشترک باقی ماند؛ روایتی که می‌گفت برای نتیجه‌گرفتن در کشتی باید در برابر خواسته‌های غرب کوتاه آمد، و روایتی که گفت اگر آمریکا به یک نفر ویزا ندهد، کل تیم اعزام نمی‌شود. اما نتیجه، نه تسلیم بود و نه انصراف؛ اعزام کامل و قهرمانی جهان.

به گزارش بولتن نیوز، روزگاری در فضای ورزش ایران، این جمله تلویحاً تکرار می‌شد که اگر می‌خواهیم در کشتی نتیجه بگیریم، باید اسرائیل را به رسمیت بشناسیم؛ وگرنه عواقب بدی برای کشتی ما خواهد داشت. این سخن، در ظاهر درباره ورزش بود، اما در باطن، یک نسخه سیاسی می‌داد: عقب‌نشینی در برابر فشار غرب، به عنوان «واقع‌گرایی» و «ضرورت نتیجه‌گیری» باز packaging می‌شد.

در سوی دیگر این روایت، علیرضا دبیر ایستاد و گفت: «اگر آمریکا به یک نفر ویزا ندهد، کل تیم اعزام نمی‌شود.» این جمله کوتاه، یک اصل را برجسته کرد: تیم ملی، نه گروگان ویزا و نه ابزار باج‌خواهی سیاسی نیست. اما مهم‌تر از جمله، نتیجه عمل بود؛ نه تنها تمام بچه‌ها به آمریکا اعزام شدند، بلکه قهرمانی جهان هم به دست آمد. یعنی همان‌جا که قرار بود «عواقب بد» رقم بخورد، عزت ورزشی و نتیجه میدانی به هم گره خورد.

این مقایسه، یک درس روشن دارد: غرب‌گرا جماعت، تحریم و مشکلات را بهانه‌ای می‌کند برای تسلیم شدن در برابر غرب. هر وقت پای ایستادگی و مطالبه حق به میان می‌آید، زبان به «واقع‌بینی» و «نتیجه‌گیری» باز می‌کنند؛ اما وقتی تیم ملی با ایستادگی، اعزام کامل و قهرمانی جهان، معادله را به هم می‌زند، سکوت می‌کنند یا آن را به حاشیه می‌برند.

کشتی، فقط ورزش نیست؛ آینه تصمیم‌گیری ملی است. اگر در میدان کشتی می‌توان با ایستادگی بر حق، ویزا و تهدید را دور زد و جام گرفت، در میدان بزرگ‌تر سیاست هم همین منطق کارساز است. درس دبیر و بچه‌های کشتی این بود: تسلیم، راه نتیجه‌گیری نیست؛ ایستادگی، راهِ عزت است.