مهار ماشه جنگ؛ چرا باید کلید تقابل با ایران را از دست نتانیاهو خارج کرد؟ آیا در سرزمین دزدها، عاقلی

گروه بین الملل: هرچه عقربه‌های ساعت به موعد برگزاری انتخابات پارلمانی اسرائیل نزدیک‌تر می‌شوند، سایه یک سناریوی نگران‌کننده بر فضای سیاسی و امنیتی تل‌آویو سنگین‌تر می‌شود: آیا بنیامین نتانیاهو برای فرار از شکست حتمی در پای صندوق‌های رأی، بار دیگر به سراغ میز جنگ خواهد رفت؟ وقتی میانگین نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که ائتلاف حاکم از کسب اکثریت ۶۱ کرسی بازمانده و رقبای میانه‌رو آماده پایان دادن به دوران طولانی زمامداری نتانیاهو هستند، وسوسه استفاده از «کارت وضعیت فوق‌العاده» بیش از هر زمان دیگری جدی به نظر می‌رسد.

به گزارش بولتن نیوز، در ساختار حقوقی و سیاسی اسرائیل، وقوع یک جنگ تمام‌عیار می‌تواند به ابزاری قانونی برای اعلام شرایط اضطراری و به تعویق انداختن انتخابات تبدیل شود. برای سیاستمداری که بقای سیاسی‌اش نه فقط به معنای حفظ قدرت، بلکه سپری در برابر پرونده‌های قضایی است، کلید زدن یک رویارویی نظامی جدید با ایران می‌تواند آخرین راه فرار از بن‌بست کنونی تلقی شود. به بیان دیگر، این نگرانی وجود دارد که نتانیاهو برای جلوگیری از سقوط دولت خود، بحرانی در ابعاد منطقه‌ای خلق کند تا آرایش سیاسی داخل اسرائیل را به نفع خود تغییر دهد یا دست‌کم، روز داوری رای‌دهندگان را به تاخیر بیندازد.

اما این معادله در میدان واقعیت‌های ژئوپلیتیک با یک مانع بزرگ روبه‌روست: اسرائیل توانایی پیشبرد یک جنگ فرسایشی و تمام‌عیار علیه ایران را به تنهایی ندارد. هرگونه تقابل مستقیم و گسترده با تهران، نیازمند چتر حمایتی، تسلیحاتی و عملیاتی ایالات متحده است. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که محاسبات شخصی نتانیاهو با منافع واشنگتن تصادم پیدا می‌کند. آمریکا که خود درگیر ملاحظات حساس انتخاباتی و چالش‌های اقتصادی داخلی است، هیچ تمایلی ندارد به بهای نجات سیاسی نتانیاهو، پای ارتش و اقتصاد خود را به یک جنگ پرهزینه و غیرقابل‌پیش‌بینی در خاورمیانه باز کند. کاخ سفید به خوبی می‌داند که ورود به یک جنگ جدید، برگ برنده را در داخل آمریکا به دست رقبای سیاسی خواهد داد.

شکاف میان «بلندپروازی‌های پرخطر نتانیاهو» و «عدم همراهی واشنگتن»، اسرائیل را در موقعیت بسیار آسیب‌پذیری قرار داده است. اقدام یک‌جانبه و شتاب‌زده از سوی نخست‌وزیری که چیزی برای از دست دادن ندارد، می‌تواند هزینه‌های نظامی، اقتصادی و امنیتی جبران‌ناپذیری را بر دوش جامعه و ساختار دفاعی اسرائیل بگذارد، بی‌آنکه تضمینی برای پشتیبانی همه‌جانبه آمریکا وجود داشته باشد.

در چنین شرایطی، مسئولیت تاریخی بر دوش نهادهای امنیتی، رهبران ارشد نظامی، دستگاه قضایی و چهره‌های سیاسی واقع‌گرا در درون اسرائیل قرار می‌گیرد. وقتی منافع شخصی یک نخست وزیر با امنیت کلان در تضاد قرار می‌گیرد، سازوکارهای نظارتی باید فعال شوند تا به معنای واقعی کلمه «کلید آغاز جنگ» را از دست نتانیاهو خارج کنند. مهار اختیارات جنگی نخست‌وزیر در روزهای پایانی عمر دولت، نه یک اقدام حزبی، بلکه ضرورتی حیاتی برای جلوگیری از تحمیل جنگی است که تنها هدف آن، تعویق یک شکست انتخاباتی است.