آقای ابراهیمی؛ چرا تعهد ۵۰۰ میلیارد تومانی فولاد خوزستان، پروژه ۱۱ همتی اندیمشک را متوقف کرده است؟
گروه اقتصادی: این پرسش دیگر صرفاً یک اختلاف مالی میان دو شرکت نیست؛ پرسشی درباره مسئولیت‌پذیری یک بنگاه بزرگ صنعتی در برابر تعهدات سهامداری، سرنوشت یک سرمایه‌گذاری چندین‌همتی و آینده اشتغال در استانی است که فولاد خوزستان خود یکی از مهم‌ترین نمادهای صنعتی آن به شمار می‌رود.
به گزارش خبرنگار بولتن نیوز، بر اساس مکاتبات رسمی مجتمع فولاد زاگرس اندیمشک، بدهی حدود ۵۰۰ میلیارد تومانی مرتبط با تعهدات شرکت فولاد خوزستان، به‌عنوان سهامدار ۲۵ درصدی این مجتمع، در کنار مشکلات مالی انباشته‌شده، به یکی از موانع جدی ادامه فعالیت و تکمیل پروژه تبدیل شده است. در نامه مورخ ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ مدیرعامل فولاد زاگرس اندیمشک به وزیر صنعت، معدن و تجارت تصریح شده که این بدهی به صدور اجرائیه و دستور توقیف حساب‌های شرکت منجر شده است.
اکنون پرسش روشن است: چگونه تعیین تکلیف‌نشدن تعهدی در حدود ۵۰۰ میلیارد تومان می‌تواند چنان زنجیره‌ای از مشکلات مالی ایجاد کند که پروژه‌ای با حدود ۷۵ درصد پیشرفت فیزیکی و ارزش‌گذاری اعلام‌شده نزدیک به ۱۱ هزار میلیارد تومان، از ادامه مسیر تکمیل بازبماند؟
پروژه‌ای که باید به تولید می‌رسید، درگیر حساب‌های مسدودشده است
مجتمع فولاد زاگرس اندیمشک برای تبدیل‌شدن به یکی از ظرفیت‌های تولیدی صنعت فولاد کشور، سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی را پشت سر گذاشته است. بخش مهمی از زیرساخت‌ها و عملیات اجرایی آن شکل گرفته و تجهیزات موردنیاز نیز در بخش‌هایی از پروژه ساخته یا سفارش‌گذاری شده‌اند.
با این حال، بنا بر اعلام مدیریت شرکت، مشکلات مالی، مطالبات معوق و محدودیت‌های بانکی، امکان ادامه طبیعی فعالیت‌ها را مختل کرده است. شریفی در مکاتبات خود از توقیف حساب‌های شرکت و پیامدهای این وضعیت بر ایفای تعهدات مالی سخن گفته است؛ شرایطی که در صورت استمرار، پرداخت حقوق کارکنان و کارگران را نیز با دشواری جدی روبه‌رو می‌کند.
موضوع نگران‌کننده اینجاست که پیامدهای چنین وضعیتی به ترازنامه یک شرکت محدود نمی‌ماند. وقتی پروژه‌ای در این مقیاس متوقف می‌شود، سرمایه‌گذاری انجام‌شده بلااستفاده می‌ماند، تجهیزات در انتظار تعیین تکلیف مطالبات سازندگان قرار می‌گیرند، هزینه‌های مالی افزایش پیدا می‌کند و نیروی انسانی با نگرانی درباره حقوق و آینده شغلی خود مواجه می‌شود.
این همان نقطه‌ای است که مسئولیت سهامداری باید از یک عنوان در ساختار مالکیت فراتر برود و به اقدام عملی تبدیل شود.
اگر شرایط جنگی و اقتصادی دشوار است، چرا تعهدات سهامداران دیگر پرداخت شده است؟
یکی از توجیهات احتمالی برای تأخیر در پرداخت تعهدات شرکت‌ها، شرایط دشوار اقتصادی و آسیب‌های ناشی از جنگ است. بدون تردید، صنعت فولاد کشور در برابر فشارهای اقتصادی، محدودیت‌های انرژی و پیامدهای بحران‌های منطقه‌ای مصون نیست. اما اگر شرایط دشوار، مبنای توضیح تأخیر در ایفای تعهدات است، این توضیح باید درباره همه سهامداران و با درنظرگرفتن وضعیت واقعی هر یک بررسی شود.
بر اساس نامه مورخ ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ مجتمع فولاد زاگرس اندیمشک، بدهی فولاد مبارکه اصفهان به‌طور کامل پرداخت شده، بدهی شرکت معدنی و صنعتی چادرملو به نصف کاهش یافته و شرکت معدنی و صنعتی گل‌گهر نیز پرداخت‌هایی، از جمله به‌صورت علی‌الحساب، انجام داده است.
این اطلاعات، پرسشی جدی را پیش روی مدیریت فولاد خوزستان قرار می‌دهد: اگر دیگر سهامداران نیز با دشواری‌های اقتصادی و شرایط خاص کشور مواجه بوده‌اند، چه عواملی موجب شده است تعهدات آنان تا این اندازه تعیین تکلیف شود، اما مسئله مربوط به فولاد خوزستان همچنان به مانعی برای ادامه فعالیت پروژه تبدیل بماند؟
این مقایسه نه برای نادیده‌گرفتن مشکلات احتمالی فولاد خوزستان، بلکه برای مطالبه شفافیت و پاسخ روشن درباره نحوه اجرای تعهدات سهامداری مطرح می‌شود. انتظار می‌رود مدیریت این شرکت، به‌جای باقی‌ماندن موضوع در سطح جلسات و مکاتبات، برنامه‌ای مشخص برای تعیین تکلیف بدهی و ایفای تعهدات ارائه کند.
آقای ابراهیمی؛ این پروژه در خوزستان است، اما دیگران نیز به آینده آن متعهد شده‌اند
وجه دیگر ماجرا، موقعیت جغرافیایی و اجتماعی پروژه است. مجتمع فولاد زاگرس اندیمشک در استان خوزستان قرار دارد؛ استانی که سال‌هاست بار مهمی از تولید صنعتی کشور را به دوش می‌کشد و مردم آن انتظار دارند توسعه صنعتی، به فرصت‌های شغلی پایدار و ارزش افزوده بیشتر در همین منطقه منجر شود.
در چنین شرایطی، طبیعی است که از فولاد خوزستان، به‌عنوان یکی از بنگاه‌های بزرگ صنعتی همین استان و سهامدار ۲۵ درصدی پروژه، انتظار بیشتری برای همراهی و ایفای تعهدات وجود داشته باشد.
البته مسئولیت یک سهامدار به محل استقرار پروژه یا شرکت محدود نمی‌شود؛ تعهدات سهامداری، تابع توافقات و الزامات مربوط به آن است. اما وقتی پروژه‌ای در همان استانی قرار دارد که یک سهامدار بزرگ در آن فعالیت می‌کند، انتظار اجتماعی برای حمایت از تکمیل آن نیز قابل‌درک است.
چرا باید سهامدارانی که در استان‌های دیگر فعالیت می‌کنند، منابع مالی خود را برای تعیین تکلیف تعهدات این پروژه اختصاص دهند، اما تعهدات سهامدار بزرگ هم‌استانی همچنان بلاتکلیف بماند؟ این پرسشی است که پاسخ آن باید روشن، مستند و قابل ارزیابی باشد.
استان خوزستان به پروژه‌های نیمه‌تمام دیگری نیاز ندارد؛ به پروژه‌هایی نیاز دارد که سرمایه‌گذاری انجام‌شده در آن‌ها به تولید، اشتغال و ارزش افزوده تبدیل شود. در چنین مسیری، انتظار از مجموعه‌های بزرگ صنعتی استان آن است که در چارچوب تعهدات خود، به تکمیل ظرفیت‌های تولیدی و اقتصادی منطقه کمک کنند.
هزینه تأخیر فقط ۵۰۰ میلیارد تومان نیست
در نگاه نخست ممکن است اختلاف بر سر یک تعهد مالی حدود ۵۰۰ میلیارد تومانی دیده شود؛ اما هزینه واقعی استمرار این وضعیت، بسیار فراتر از همین رقم است.
توقف روند تکمیل پروژه‌ای با ارزش‌گذاری اعلام‌شده نزدیک به ۱۱ همت، به معنای معطل‌ماندن سرمایه‌گذاری انجام‌شده و به‌تعویق‌افتادن بهره‌برداری از ظرفیت‌های صنعتی است. در کنار آن، بدهی‌های معوق و هزینه‌های مالی می‌توانند افزایش یابند، تجهیزات ساخته‌شده در انتظار پرداخت مطالبات باقی بمانند و امکان برنامه‌ریزی برای تأمین مالی جدید دشوارتر شود.
مهم‌تر از همه، کارکنان و کارگران شرکت نباید هزینه اصلی اختلافات و تأخیرهای مالی میان سهامداران را بپردازند. اگر محدودیت حساب‌های بانکی ادامه یابد و منابع لازم برای پرداخت حقوق فراهم نشود، معیشت خانواده‌های شاغلان شرکت با مخاطره مواجه خواهد شد؛ موضوعی که نیازمند رسیدگی فوری و مسئولانه است.
از همین رو، تعیین تکلیف تعهدات فولاد خوزستان نه فقط برای پیشبرد یک پروژه صنعتی، بلکه برای جلوگیری از گسترش پیامدهای مالی و اجتماعی این وضعیت اهمیت دارد.
مطالبه روشن از مدیرعامل فولاد خوزستان
آقای امین ابراهیمی؛ انتظار از مدیریت یک بنگاه بزرگ صنعتی آن است که در برابر تعهدات شرکت تحت مدیریت خود، موضعی روشن و قابل پیگیری داشته باشد. اگر مانعی حقوقی، مالی یا اجرایی برای پرداخت وجود دارد، لازم است این موانع شفاف بیان و برای رفع آن‌ها برنامه‌ای زمان‌بندی‌شده ارائه شود. بر این اساس، انتظار می‌رود مدیریت فولاد خوزستان:
· وضعیت دقیق تعهدات مالی مرتبط با سهامداری در مجتمع فولاد زاگرس اندیمشک را اعلام کند.
· برنامه و زمان‌بندی مشخصی برای پرداخت بدهی و تعیین تکلیف تعهدات معوق ارائه دهد.
· برای جلوگیری از تشدید محدودیت‌های بانکی و پیامدهای آن بر پرداخت حقوق کارکنان، همکاری فوری با مراجع ذی‌ربط و سایر سهامداران را در دستور کار قرار دهد.
· در هماهنگی با ایمیدرو و دیگر سهامداران، راهکاری عملی برای بازگشت پروژه به مسیر تکمیل و ترخیص تجهیزات فراهم کند.
این مطالبات، فراتر از یک درخواست مالی، مطالبه شفافیت، پاسخ‌گویی و عمل به مسئولیت‌های سهامداری است.
فولاد زاگرس اندیمشک نباید قربانی بلاتکلیفی تعهدات شود
در ماه‌های گذشته، حمایت‌ها و پیگیری‌های مسئولان ایمیدرو و مشارکت مالی دیگر سهامداران، بنا بر اعلام مجتمع فولاد زاگرس اندیمشک، در تعیین تکلیف بخشی از مطالبات مؤثر بوده است. این اقدامات نشان می‌دهد که حتی در شرایط دشوار اقتصادی نیز می‌توان با تصمیم‌گیری و هماهنگی، برای حل مشکلات مالی پروژه‌ها راهکار پیدا کرد.
اکنون انتظار می‌رود فولاد خوزستان نیز با ارائه پاسخ روشن و اقدام عملی، سهم خود را در حل مسئله ایفا کند. ادامه بلاتکلیفی نه به نفع فولاد خوزستان است، نه به نفع دیگر سهامداران و نه به سود مردم و اقتصاد خوزستان.
آقای ابراهیمی؛ پرسش پایانی روشن است: وقتی سهامداران دیگر برای تعیین تکلیف تعهدات خود اقدام کرده‌اند، چه زمانی نوبت به اقدام عملی فولاد خوزستان می‌رسد؟
پروژه‌ای با حدود ۷۵ درصد پیشرفت فیزیکی، سرمایه‌گذاری چندین‌همتی و ظرفیت ایجاد اشتغال و تولید، نباید به دلیل حل‌نشدن تعهدات مالی یکی از سهامداران، در وضعیتی باقی بماند که نه به بهره‌برداری برسد و نه سرمایه‌گذاری انجام‌شده در آن به ثمر بنشیند. اکنون زمان پاسخ روشن، تصمیم اجرایی و تعیین تکلیف تعهدات است؛ پیش از آنکه هزینه تأخیر، بیش از این بر دوش شرکت، کارکنان و اقتصاد استان خوزستان سنگینی کند.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
