«تنگه ترامپ» گازوئیل کم آورد؛ الو پاریس، الو برلین... ذخیره ندارید؟!
گروه بین الملل: دونالد ترامپ آن‌قدر از تسلط آمریکا بر تنگه هرمز گفته که چیزی نمانده نام این آبراه تاریخی را هم «تنگه ترامپ» بگذارد؛ اما حالا ورق برگشته است. واشنگتن برای پایین آوردن قیمت سوخت، از فرانسه و آلمان می‌خواهد دست در ذخایر اضطراری گازوئیل ببرند و هشدار می‌دهد اگر همکاری نکنند، ممکن است صادرات گازوئیل آمریکا ممنوع شود؛ ماجرایی که فاصله میان ادبیات پرطمطراق سیاسی و واقعیت سخت بازار انرژی را به سوژه‌ای تمام‌عیار برای طنز تبدیل کرده است.
به گزارش بولتن نیوز، اگر فقط سخنرانی‌های دونالد ترامپ را دنبال کنیم، احتمالاً باید تصور کنیم کلید تنگه هرمز جایی در کشوی میز رئیس‌جمهور آمریکا نگهداری می‌شود.
آن‌قدر درباره کنترل هرمز و قدرت آمریکا سخن گفته شده که فقط یک کار باقی مانده:
تابلوی «تنگه هرمز» را پایین بیاورند و تابلوی تازه‌ای نصب کنند:
«تنگه ترامپ؛ عبور با اجازه صاحب ملک!»
اما بازار انرژی ظاهراً اهل سخنرانی نیست.
رویترز گزارش داده دولت آمریکا از فرانسه و آلمان خواسته برای پایین آوردن قیمت جهانی سوخت، ذخایر اضطراری گازوئیل خود را آزاد کنند و حتی احتمال ممنوعیت صادرات گازوئیل آمریکا را به‌عنوان اهرم فشار مطرح کرده است.
درخواست واشنگتن هم چند بشکه برای رفع احتیاج همسایه نیست؛ براساس گزارش منتشرشده، صحبت از آزادسازی ۱۲۰ میلیون بشکه گازوئیل طی شش ماه است.
حالا صحنه را تصور کنید:
ترامپ پشت تریبون:
«تنگه هرمز تحت کنترل ماست!»
چند دقیقه بعد، تلفن دفتر ریاست‌جمهوری:
ـ الو پاریس؟
ـ بله.
ـ گازوئیل دارید؟
ـ ...
ـ برلین را بگیرید!
جغرافیا با سخنرانی عوض نمی‌شود
شاید طنز اصلی ماجرا همین‌جا باشد.
می‌توان پشت تریبون درباره دریاها، تنگه‌ها و مسیرهای انرژی جهان هرچه خواست سخن گفت، اما در نهایت کامیون آمریکایی با سخنرانی حرکت نمی‌کند؛ گازوئیل می‌خواهد.
بازار هم نه مصاحبه می‌بیند، نه شعار می‌شنود و نه از لحن تهدیدآمیز حساب می‌برد؛ عرضه کم شود، قیمت واکنش نشان می‌دهد.
و اینجاست که «تنگه ترامپ» به یک مشکل کوچک برمی‌خورد:اسم تنگه را شاید بتوان در سخنرانی عوض کرد؛ جغرافیایش را نمی‌شود.
از «همه‌چیز تحت کنترل است» تا «ذخایرتان را باز کنید»
ماجرا برای جنگ روانی واشنگتن از این جهت قابل توجه است که تصویر قدرت بی‌هزینه آمریکا را با واقعیت دیگری روبه‌رو می‌کند.
همان واشنگتنی که با ادبیات قدرت درباره شریان‌های انرژی جهان صحبت می‌کند، اکنون برای مهار قیمت سوخت از دو متحد اصلی اروپایی خود می‌خواهد از ذخایر اضطراری‌شان برداشت کنند.
حتی زبان درخواست هم چندان دوستانه نیست:
ذخایرتان را آزاد کنید؛ در غیر این صورت ممکن است صادرات خودمان را محدود کنیم.
یعنی در ترجمه طنز سیاسی:
«همه‌چیز تحت کنترل ماست؛ فقط لطفاً یکی ۱۲۰ میلیون بشکه گازوئیل پیدا کند!»
آقای ترامپ؛ اول گازوئیل، بعد تغییر نام تنگه!
این همان نقطه‌ای است که هیاهوی سیاسی با واقعیت اقتصادی برخورد می‌کند.
ترامپ می‌تواند فردا هم درباره هرمز سخن بگوید، پس‌فردا هم درباره آن هشدار بدهد و حتی در عالم سخنرانی نام تازه‌ای برایش انتخاب کند.
اما فعلاً ظاهراً مسئله فوری‌تری روی میز واشنگتن قرار گرفته است:
الو پاریس؟
الو برلین؟
از آن ذخایر اضطراری گازوئیل چیزی باقی مانده؟!
و شاید بد نباشد کسی قبل از سخنرانی بعدی آرام در گوش رئیس‌جمهور آمریکا بگوید:
«آقای ترامپ! اول باک را پُر کنید؛ بعد درباره صاحب تنگه بودن صحبت می‌کنیم!»
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
