«آن روزها» گذشت؛ «این روزها» ایران در نقطه دیگری ایستاده است

به گزارش بولتن نیوز، پیام سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای به مناسبت هفته دفاع مقدس، تنها بازخوانی خاطرات جنگ هشت‌ساله نیست؛ متن بر یک مقایسه تاریخی بنا شده است: «آن روزها» و «این روزها». از روزگاری که کشورمان با دست‌های خالی‌تر در برابر جنگ تحمیلی ایستاد تا امروز که به روایت این پیام، خودِ قدرت‌های متجاوز در برابر توان رزمندگان ایران به دنبال جان‌پناه می‌گردند. جمله محوری پیام نیز صریح است: «آن روزهای سابق که دشمن ما آرزوی بازگشت به آن را دارد، گذشت و دیگر هیچ‌گاه تکرار نخواهد شد.»

از روزهای سلطه تا روزهای استقلال

پیام با یادآوری آغازین روزهای مهر و دفاع هشت‌ساله ملت ایران آغاز می‌شود؛ اما برای توضیح معنای دفاع مقدس، چند دهه به عقب بازمی‌گردد.

در این روایت، کودتای آمریکایی، دخالت قدرت‌های خارجی و دورانی که سفیران دولت‌های خارجی برای کشور تعیین تکلیف می‌کردند، بخشی از همان «روزهای تیره» معرفی می‌شود؛ روزهایی که انقلاب اسلامی به آن پایان داد.

از همین منظر، جنگ تحمیلی نیز صرفاً یک نبرد مرزی معرفی نمی‌شود؛ بلکه مهم‌ترین تلاش دشمن در دهه نخست جمهوری اسلامی برای برگرداندن ایران به همان مسیر سابق توصیف شده است.

اما نتیجه، برخلاف محاسبه آغازکنندگان جنگ رقم خورد.

در تعبیر قابل تأمل پیام، جمهوری اسلامی از دل آتش آن جنگ «ققنوس‌وار» برخاست؛ قوی‌تر از گذشته و با صدایی رساتر.

آن روزها دست‌های خالی‌تر؛ این روزها تغییر معادله

یکی از برجسته‌ترین بخش‌های پیام، مقایسه توان دفاعی ایران در آغاز جنگ تحمیلی با شرایط امروز است.

آن روزها کشور برای مقابله با بسیاری از تهدیدها امکانات محدودی در اختیار داشت؛ اما پیام، شرایط امروز را نقطه مقابل آن دوران توصیف می‌کند.

اکنون، بنا بر این روایت، این خودِ قدرت‌های متجاوز هستند که در برابر حملات رزمندگان ایران «جان‌پناه» می‌جویند.

این مقایسه، قلب سیاسی و راهبردی پیام است:

دشمن به دنبال بازگرداندن ایران به گذشته است؛ اما ایرانِ امروز، ایرانِ آن روزها نیست.

هرمز؛ نماد تغییر موازنه

این مقایسه وقتی به آب‌های جنوبی ایران می‌رسد، صریح‌تر می‌شود.

در پیام آمده است که زمانی دو دریای جنوبی ایران جولانگاه نیروهای دشمن بود، اما امروز شرایط تغییر کرده و نیروهای خارجی در نتیجه ضربات واردشده از سوی رزمندگان و محافظان تنگه هرمز، از دریای عرب جلوتر نمی‌آیند.

پیام حتی یک گام جلوتر می‌رود و تصریح می‌کند:

«زود است که دریای عرب هم خود را از آنان خالی کند.»

این جمله را می‌توان یکی از مهم‌ترین فرازهای راهبردی پیام دانست؛ زیرا هرمز در این متن صرفاً یک نقطه جغرافیایی نیست، بلکه نماد تغییر موازنه‌ای است که طی چند دهه شکل گرفته است.

جنگ روانی؛ میدان دیگری که در پیام دیده شده است

اما پیام فقط از میدان نظامی سخن نمی‌گوید.

در بخشی دیگر، مستقیماً به «عملیات روانی و ایجاد فضای ارعاب» اشاره می‌شود و آن را در کنار تجربه تاریخی کودتا قرار می‌دهد.

در مقابل، شرایط امروز با حضور مردم در خیابان‌ها و میدان‌های کشور مقایسه شده است.

به روایت پیام، حضور اجتماعی مردم طی ماه‌های گذشته یکی از پشتوانه‌های میدان بوده و اعلام آمادگی گسترده مردم نیز نشان داده است که عقبه اجتماعی کشور در محاسبات دشمن قابل حذف نیست.

این بخش از پیام یک نکته مهم دارد:

جنگ امروز فقط جنگ سلاح نیست؛ جنگ اراده‌ها، افکار عمومی و انسجام اجتماعی نیز هست.

«بیش از ۸۳ میلیون ایرانی»؛ عددی که وارد پیام شد

در یکی از قابل توجه‌ترین فرازهای پیام، از اعلام «جانفدایی» بیش از ۸۳ میلیون ایرانی سخن گفته شده است.

همچنین آمده است که هنگام فراخوان برای نوعی سازماندهی مجدد، ظرفیت اعلام‌شده تنها در ۱۳۳ دقیقه نخست با بیش از ۵۰۰ هزار نفر تکمیل شد.

در ادامه نیز از اعلام آمادگی‌های مختلف در سراسر کشور سخن به میان آمده است.

قرار گرفتن این اعداد در یک پیام مرتبط با هفته دفاع مقدس، پیوندی مستقیم میان دفاع هشت‌ساله و مفهوم دفاع مردمی امروز برقرار می‌کند.

پیام می‌خواهد بگوید آن سرمایه‌ای که در دهه ۶۰ مردم را وارد میدان کرد، متعلق به موزه تاریخ نشده است.

زنان؛ یک فراز متفاوت پیام

پیام در بخشی کوتاه اما قابل توجه به نقش زنان نیز می‌پردازد.

در این بخش گفته می‌شود زمانی دلیری این سرزمین بیشتر با مردان شناخته می‌شد، اما امروز بانوان در برخی عرصه‌های حضور دلیرانه حتی از مردان سبقت گرفته‌اند.

این عبارت نشان می‌دهد مفهوم «حضور در میدان» در این پیام، محدود به نیروهای نظامی یا حتی مردان نیست؛ بلکه تصویری فراگیرتر از مشارکت اجتماعی ارائه می‌شود.

هرمز؛ نقطه‌ای که جامعه بر سر آن ایستاده است

در بخش دیگری از پیام تأکید شده که دشمن تلاش کرده عقبه اجتماعی نظام را تضعیف کند، اما اقشار مختلف جامعه با وجود تفاوت‌هایشان بر حفظ مواضع کشور، از جمله حفظ تنگه هرمز، پای می‌فشارند.

اینجاست که سه مؤلفه پیام به یکدیگر متصل می‌شوند:

قدرت نظامی، جغرافیای راهبردی و پشتوانه مردمی.

و برآیند همین سه مؤلفه است که جمله اصلی پیام را شکل می‌دهد:

«آن روزهای سابق که دشمن ما آرزوی بازگشت به آن را دارد، گذشت و دیگر هیچ‌گاه تکرار نخواهد شد.»

یاد امام و رهبر شهید؛ حلقه اتصال دو دوره

پیام در ادامه با لحنی عاطفی از امام خمینی(ره) و آیت‌الله خامنه‌ای یاد می‌کند و عزت امروز کشور را وامدار رهبری آنان می‌داند.

اما نگاه متن در گذشته متوقف نمی‌شود.

تعبیر «ققنوس» بار دیگر بازمی‌گردد؛ با این بیان که ققنوسی که از آتش جنگ تحمیلی نخست برخاست، بر اثر فشارهای دشمن و به‌ویژه جنگ‌های اخیر آن‌چنان بزرگ شده که «سایه پروازش بر سرزمین‌های دشمن هم افتاده است.»

این شاید تصویری‌ترین جمله کل پیام باشد:

ققنوسی که روزی برای زنده ماندن از آتش برخاست، امروز سایه بال‌هایش از مرزهای خود فراتر رفته است.

سیدحسن نصرالله؛ از دفاع مقدس ایران تا مقاومت لبنان

پیام سپس از مرزهای ایران عبور می‌کند و به دومین سالگرد شهادت سیدحسن نصرالله می‌رسد.

از دبیرکل شهید حزب‌الله به‌عنوان نماد بزرگ جبهه مقاومت یاد شده و خیرخواهی برای ملت لبنان، خطابه‌های اثرگذار و اقدامات شجاعانه او مورد تأکید قرار گرفته است.

در ادامه نیز تصریح می‌شود که پرچم او اکنون در دستان شیخ نعیم قاسم قرار دارد و مسیر مقاومت ادامه پیدا کرده است.

بنابراین پیام، دفاع مقدس ایران و مقاومت امروز منطقه را دو پرونده جداگانه نمی‌بیند؛ بلکه آنها را حلقه‌های یک مسیر تاریخی معرفی می‌کند.

یک پیام با یک خط روشن: بازگشت به گذشته ممکن نیست

اگر تمام این پیام را در یک خط خلاصه کنیم، شاید همان دو عبارت خود متن بهترین انتخاب باشند:

«آن روزها» و «این روزها».

آن روزها، دخالت قدرت‌های خارجی؛
این روزها، استقلال در تصمیم‌گیری.

آن روزها، آغاز جنگ با امکانات محدود؛
این روزها، برخورداری از توان بازدارندگی.

آن روزها، جولان نیروهای خارجی در آب‌های جنوبی؛
این روزها، هرمز به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های قدرت ایران.

آن روزها، عملیات روانی برای خالی‌کردن میدان؛
این روزها، حضور مردم در میدان.

و از نگاه نویسنده پیام، نتیجه همه این مقایسه‌ها یک جمله بیشتر نیست:

ایران قرار نیست به عقب برگردد.

هفته دفاع مقدس امسال از این منظر تنها بزرگداشت هشت سال جنگ نیست؛ یادآوری مسیری است که از خرمشهر و آبادان آغاز شد و امروز در معادلات بزرگ‌تر منطقه ادامه یافته است.

پیام نهایی روشن است: آن روزها گذشت؛ و «این روزها» را باید با معیار ایرانِ امروز فهمید، نه ایرانِ چهار دهه قبل.