زن ایرانی؛ روایت وقار، دانایی و حضور در قله‌های علم

گروه فرهنگی تصویر زن محجبه ایرانی را نمی‌توان در قاب کلیشه‌هایی محدود کرد که سال‌ها تلاش کرده‌اند میان «هویت دینی» و «پیشرفت علمی و اجتماعی» دیوار بکشند. زنان بسیاری در کشورمان نشان داده‌اند که می‌توان حجاب و باورهای فرهنگی را حفظ کرد و در دانشگاه، پژوهش، پزشکی، فناوری، مدیریت و عرصه‌های اجتماعی نیز حضوری مؤثر داشت.

به گزارش بولتن نیوز ،سال‌هاست بخشی از روایت‌های رسانه‌ای، زن مسلمان و محجبه را در برابر دوگانه‌ای ساختگی قرار می‌دهد: یا پایبندی به هویت و ارزش‌ها، یا حضور و پیشرفت در جامعه.
اما واقعیت زندگی بسیاری از زنان ایرانی، چنین دوگانه‌ای را به چالش می‌کشد.
زنانی که با پوشش انتخابی خود وارد دانشگاه شده‌اند، پژوهش کرده‌اند، پزشک و استاد شده‌اند، در آزمایشگاه‌ها و مراکز علمی فعالیت کرده‌اند و در عرصه‌های فرهنگی و اجتماعی نقش آفریده‌اند، یک پیام روشن دارند: برای پیشرفت، الزامی به کنار گذاشتن هویت فرهنگی و دینی وجود ندارد.
حجاب در این نگاه، نه متر و معیار دانش است و نه جایگزین توانایی؛ همان‌گونه که نوع پوشش نیز به‌تنهایی نمی‌تواند ملاک ارزش علمی یک انسان باشد. آنچه جایگاه یک زن را می‌سازد، دانش، شخصیت، تلاش، خلاقیت و اثری است که در جامعه بر جای می‌گذارد.
اتفاقاً ارزش فرهنگی این الگو زمانی آشکارتر می‌شود که زن بتواند بدون احساس اجبار به شبیه‌شدن به الگوهای تبلیغاتی رایج، مسیر علمی و اجتماعی خود را طی کند و در عین حال هویتی را که به آن باور دارد حفظ کند.

جامعه ما به معرفی چنین الگوهایی نیاز دارد؛ زنانی که به دختران نسل تازه نشان دهند میان علم و عفاف، پیشرفت و هویت، حضور اجتماعی و باورهای شخصی الزاماً تعارضی وجود ندارد.
زن ایرانی را باید با توانایی‌هایش دید؛
با دانشی که تولید می‌کند،
با خدمتی که به مردم می‌کند،
و با هویتی که خود برای زندگی‌اش برگزیده است.
و شاید مهم‌ترین پیام همین باشد:
زن برای دیده‌شدن، پیش از هر چیز باید با اندیشه، دانش و توانایی‌اش دیده شود؛ نه صرفاً با ظاهرش.