امارات، پوشش اسرائیل در حیاط خلوت ایران؛ آشتی با فراموشی خون؟ / ایکاش کسی آقایان را از این آلزایمر استراتژیک رها میکرد
گروه بین الملل - سیدمجتبی نعیمی نوشت: در روزهایی که سخن از «فراموش کردن گذشته» و «ترمیم روابط با امارات» به میان میآید، پروندهای سنگین و خونین روی میز سیاست خارجی ایران باز است؛ پروندهای که نه با لبخند دیپلماسی بسته میشود و نه با سکوت رسانهای.
به گزارش بولتن نیوز، بر پایه گزارشهای منتشرشده از سوی چند رسانه بینالمللی و پایگاههای خبری نزدیک به اسرائیل، حمله به پالایشگاه نفت جزیره لاوان با مشارکت امارات انجام شده است. همان رسانهها نوشتهاند که حمله به پالایشگاه عسلویه نیز عملیاتی مشترک میان اسرائیل و امارات بوده است. اگر این گزارشها درست باشند، دیگر با یک اختلاف مرزی یا رقابت منطقهای ساده روبهرو نیستیم؛ با مشارکت مستقیم یک همسایه در اقدام علیه زیرساختهای حیاتی ایران مواجهیم.
شهید تنگسیری رحمتاللهعلیه بارها از نقش پایگاه المنهاد امارات در تجاوزهای مکرر به جزایر ایرانی سخن گفته بود. این تنها یک ادعای رسانهای نیست؛ زنجیرهای از هشدارهای امنیتی است که سالها نادیده گرفته شد. و از همه مهمتر، بر اساس بررسیهای ایران، مبدأ فاجعه مدرسه میناب، پایگاه الضفره امارات بوده است. فاجعهای که پرسشهای اخلاقی و حقوقی بزرگی را پیش روی هر گونه عادیسازی روابط با ابوظبی قرار میدهد.
این فهرست با نقش امارات در «جنگ رمضان» و سایر اقدامات علیه ایران کامل میشود. واقعیت تلخ این است که امارات سالها نه یک همسایه بیطرف، بلکه پوششی برای فعالیتهای اطلاعاتی و امنیتی اسرائیل، در فاصلهای بسیار نزدیک از مرزهای ایران بوده است. پایگاههایی که میتوانستند زمین بازی اقتصاد و تجارت باشند، به ایستگاه مقدم عملیات علیه امنیت ملی ایران تبدیل شدند.
حال پرسش اصلی این است: با این کارنامه، چگونه میتوان همانگونه که آقای پزشکیان گفتند، با فراموش کردن این موضوعات و اتفاقات، به ترمیم روابط با امارات فکر کرد؟ آیا «ترمیم روابط» یعنی پاک کردن رد خون از روی میز مذاکره؟ آیا «فراموشی» نام دیگری برای عقبنشینی استراتژیک در برابر یک تهدید فعال است؟
ترمیم روابط با همسایه، اگر بر پایه احترام متقابل، عدم تجاوز و پاسخگویی باشد، سیاستی خردمندانه است. اما ترمیم روابط با فراموشی، نه دیپلماسی است و نه مصلحت؛ تسلیم است. همسایهای که به گفته منابع ایرانی، در حمله به لاوان و عسلویه شریک بوده و مبدأ فاجعه میناب شناخته میشود، ابتدا باید درباره این پروندهها شفافسازی کند. بدون پاسخگویی، بدون عذرخواهی، بدون جبران خسارت و بدون تضمین جدی برای عدم تکرار، هر آشتیای تنها چراغ سبز به تجاوز بعدی خواهد بود.
ای کاش کسی بود و این جمله امیرالمؤمنین علیهالسلام را به آقای رئیسجمهور یادآوری میکرد: «هرکس از دشمن خود غافل بماند، دسیسهها و نیرنگهای دشمن او را غافلگیر خواهد کرد.»
سیاست خارجی نمیتواند بر آلزایمر استراتژیک بنا شود. اگر امارات خواهان رابطهای جدید با ایران است، باید اول به این پرسشها پاسخ دهد: نقشش در حمله به لاوان چه بود؟ در عملیات عسلویه چه کرد؟ چرا پایگاههایش به پوشش اسرائیل تبدیل شد؟ و مبدأ فاجعه میناب چه کسی بود؟
تا زمانی که این پرسشها بیپاسخ بمانند، سخن گفتن از فراموشی و آشتی، نه تنها ترمیم روابط نیست؛ خیانت به امنیت ملی و خون قربانیان است.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
