مسئولان گرامی؛ اظهاراتتان را جنگی کنید، ما در دوران صلح نیستیم

گروه سیاسی ـ سید محسن عبدالهی: هر کلمه‌ای که از دهان مسئولان یک کشور در زمان جنگ خارج می‌شود، معنا و مفهوم خاص خود را دارد و در تعیین تاکتیک و اقدامات بعدی طرف متخاصم تأثیر خواهد داشت. بسیاری از اظهارات در این زمان در راستای جنگ روانی و نمایش‌های رسانه‌ای دیده می‌شوند و حتی شاید در پس آنها دلایلی همچون وقت خریدن و طولانی کردن ماجرا باشد برای ضربه اساسی به دشمن و یا فرسایشی کردن جنگ. اما میان این دلایل و پیغام ضعف به دشمن فرستادن، خط باریکی وجود دارد که اگر به آن توجه نشود، نتایج خوبی به همراه نخواهد داشت و شما را در موضع پایین‌تر و مغلوب قرار خواهد داد.

به گزارش بولتن نیوز، از ابتدای جنگ رمضان تا به امروز بار‌ها گفته شد که اظهارات برخی مسئولان هیچ ربطی به شرایط جنگی ندارد و ایفای نقش عموی مهربان در میان جنگ و زمان شمشیر از رو بستن دشمنان، با هیچ منطقی سازگار نیست و حتی آورده‌ای هم برای ما در پی نخواهد داشت. اما متأسفانه باب این اظهارات بسته نشد و گاهی حتی صحبت‌هایی در جهت منافع دشمن و پیروزی‌نمایی برای او از زبان برخی مدیران دولتی شنیده شد. این اظهارات به گونه‌ای بود که گویی این حضرات در حال تبریک موفقیت به آمریکا هستند و از به ثمر نشستن اقدامات آنها تقدیر می‌کنند.

اما تلخ‌ترین و بی‌موقع‌ترین اظهاراتی که حداقل خارج از تحمل نویسنده این سطور بودند، مربوط می‌شد به مواضع رؤسای جمهوری و مجلس شورای اسلامی در هفته‌ای که گذشت. در زمانی که دشمن به خاک ایران حمله کرده و هموطنان ما اعم از نظامی و غیرنظامی و زن و کودک را به شهادت رسانده و همچنان در حال تهدید ایران و فشرده‌تر کردن حلقه محاصره اقتصادی است و همزمان با مهملات ترامپ که ارزش توافقنامه اسلام‌آباد را کمتر از کاغذی که بر روی آن نوشته شده می‌داند، این دو رییس قوه کشورمان حرف از توافقنامه می‌زنند و همچنان از تعهد به آن توسط ایران و لزوم بازگشت آمریکا به این متن صحبت می‌کنند.

از صغیر تا کبیر دولت آمریکا و حتی افرادی همانند ونس هم این توافقنامه را پایان یافته تلقی می‌کنند و حداقل در ظاهر ماجرا، آن را کنار گذاشته‌اند. حال در چنین شرایطی توصیه به آمریکا مبنی بر بازگشت به این توافقنامه و اعتقاد به پایداری آن در فضای سیاست بین‌الملل و رسانه‌ها چه پیغامی برای دشمن و مخاطبان خواهد داشت؟! جز این تصویر که ایران دستانش خالی شده و جز یک توافقنامه پایان‌یافته هیچ چیزی در چنته ندارد، آیا می‌توان برداشت دیگری کرد؟! اگر دشمنان و رسانه‌ها برداشت ضعف از این حرف‌ها بکنند، آقایان پزشکیان و قالیباف پاسخی خواهند داشت؟!

در ابتدای همین نوشته عرض شد که در پس این اظهارات می‌تواند دلایل متعددی همچون فرسایشی کردن و زمان خریدن وجود داشته باشد، اما مسأله این است که حتی چنین کار‌هایی هم تاکتیک‌ها و تکنیک‌های خاص خود را دارند. قرار نیست فردای صحبت ترامپ درباره بی‌ارزشی و تمام شده دانستن توافقنامه اسلام‌آباد، آقای قالیباف باز هم صحبت از توافقنامه و توصیه به بازگشت و نمایش تعهد ایران به آن را داشته باشند. این شرایط چه تفاوتی دارد به کاپ اخلاق برجام که حسن روحانی به آن افتخار می‌کرد؟! آن کاپ اخلاق چه آورده‌ای برای کشور به ارمغان آورد که امروز این رفتار‌ها و اظهارات برای ما داشته باشند؟!

قطعا بنده در گروه مخالفان مذاکره دسته‌بندی نمی‌شوم، اما حتما حامی مذاکره‌ای که دائما پیام ضعف به طرف مقابل ارسال شود هم نیستم، چون اساسا این مذاکره پیش از آغاز، به شکست می‌انجامد. این‌که در پشت صحنه آمریکایی‌ها چه پیغام‌هایی می‌فرستند و میانجی‌های منطقه‌ای مشغول هستند یا خیر، مسأله‌ای دیگر است و ربطی به این ندارد که استفاده از کلمات توسط مسئولان ما، باید به شدت حساب‌شده باشد تا دشمن خیال باطل نکند. ما در خلأ زندگی نمی‌کنیم و این جنگ و ادامه آن هم در واقعیت رخ می‌دهد. پس نیاز چنین فضایی این است که علاوه بر اقدامات، اظهارات هم شکل جنگی به خود بگیرند تا دوستان و دشمنان برداشت ضعف از شرایط جمهوری اسلامی نکنند.