گاهی واژه‌ها در برابر عظمت یک داغ، کم می‌آورند

گروه اجتماعی: گاهی قلم از نوشتن باز می‌ماند و اشک، جای همه جمله‌ها را می‌گیرد.
به گزارش بولتن نیوز، قیصر جعفری، مردی از جنس تلاش و نجابت؛
زهرا جعفری، مادری از تبار مهر و آرامش؛
و سینای دو ساله، فرشته‌ای که هنوز طعم زندگی را نچشیده بود...
سه نام که در یک قاب جا شدند، اما قصه‌شان دیگر در هیچ قاب زمینی نمی‌گنجد.
چه سخت است تصور خانه‌ای که تا دیروز با خنده‌های کودکانه سینا جان داشت و امروز سکوت، همه دیوارهایش را در آغوش گرفته است.
چه تلخ است تصور مادری که تنها جرمش مادر بودن بود، پدری که تنها گناهش ساختن آینده خانواده‌اش بود و کودکی که هنوز معنای دشمنی و جنگ را نمی‌دانست.
سینا...
کودک دو ساله‌ای که نه سلاحی در دست داشت، نه تهدیدی برای کسی بود؛
تنها اسباب‌بازی‌هایش را در آغوش می‌گرفت و به فرداهای شیرین کودکی می‌اندیشید.
اما دست‌های کوچک او نیز از آتش کینه در امان نماند.
امروز قشم تنها سه شهید را بدرقه نمی‌کند؛
امروز یک رؤیا، یک خانواده و یک جهان کوچکِ سرشار از عشق را به آسمان می‌سپارد.
و ما مانده‌ایم با تصویری که هر بار نگاهش می‌کنیم، بغض راه گلویمان را می‌بندد؛
پدری با نگاه استوار، مادری با چهره‌ای آرام و کودکی که انگار هنوز از میان قاب، معصومانه به ما نگاه می‌کند.
خوشا به حالتان که دست در دست هم، راه آسمان را پیمودید و از هم جدا نشدید؛
خوشا به حالتان که خانواده بودید و خانواده ماندید؛
و خوشا به حال سینا که پیش از آنکه زخم‌های این دنیا را بشناسد، مهمان بهشت شد.
سلام بر شما ای شهیدان مظلوم؛
سلام بر پدری که ستون خانه بود،
سلام بر مادری که قلب خانه بود،
و سلام بر کودکی که فرشته خانه بود.
نامتان در حافظه مردم ایران خواهد ماند؛
نه فقط به عنوان سه شهید، بلکه به عنوان نماد مظلومیت، عشق و خانواده‌ای که دست در دست هم تا آسمان پر کشیدند.
روحشان شاد و راهشان پررهرو. 🖤🥀