از همسان سازی تا تشییع بی دردسر

یازده شهید گمنام در تابوتهای خاک خورده روی تویوتاهای سپاه کنار خیابان جلوی مصلای تبریزغریبانه تر از خاکهای عراق آرمیده بودند و هر از گاهی چشم عابرین و نمازگزاران نماز جمعه به آنها می افتاد. بعضی ها بی توجه رد می شدند و بعضی ها هم یکه می خوردند و به سوی تابوتها می رفتند تا درددلی کرده باشند.

روی برگه های چسبیده به تابوتها نوشته بودند؛ شهید گمنام. آری آنها واقعا گمنام بودند که یازده شهید، یازده ستاره درخشان، به شهر ما آمدند و در اثر بی کفایتی و بی توجهی مسئولین شهر ما، گمنام تر به خاک سپرده شدند. امروز ما یازده گنجینه گرانبها را بدون اینکه مردم شهرمان بدانند با عجله زیر خاک کردیم. از مداحان خوب شهرمان خبری نبود، همان هایی که برای یک مجلس ختم ده نفر ده نفر حاضر می شوند و گوی سبقت را در مرثیه سرایی از هم می ربایند گویا محضر شهدا ... راستی خیلی زحمت برای مسئولین فرهنگی و ... شهرمان داشت که برای حضور این ستاره های هدایتٰ، برنامه ریزی کنند. راستی اگر نماز جمعه برگزار نمی شد کار تشییع این شهدا واقعا بار سنگینی بر دوش مسئولین مربوطه می شد.

مسئولین محترمی که خیلی به فکر شهدا هستند. تا آنجا که همسان سازی مزار شهدا برای آنها به دغدغه تبدیل شده است. نمی دانم کدام شیرپاک خورده ی بی انصافی ویروس همسان سازی را به دغدغه ای بی بدیل در ذهن مسئولین تبدیل کرده است. باید پرچم عزت را از فراز مزار شهدا کند. باید شعارهای ناب انقلاب را که از سینه پاک شهدا به آسمان خواسته بود را محو کرد.

باید معجرهای ایستادگی و قاب عکسهای شرافت و مردانگی را از بلندای مزار پاک شهدا کند تا همسان شوند و مبادا چشم کسانی را که چشم دیدن مزار شهدا را ندارند، بیازارد. مزار شهدای ما به اندازه یک اثر باستانی متعلق به فلان اشراف یا اشراف زاده باستان، که برای تکان دادن یک آجر از دیوارش متخصص بین المللی استخدام می کنند، ارزش ندارد و باید با بولدوزرهای همسان ساز با آنها مقابله کرد.

شهدا شرمنده ایم! شهدا! تشییع پیکر فلان سرمایه دار یا فلان شخصیت ضد انقلاب به مراتب باشکوه تر از تشییع پیکر شما است، پس شرمنده ایم. شرمنده ایم که فضای انقلابی و سرشار از زندگی مزارتان را هم نتوانستیم تحمل کنیم و آن ها را همسان کردیم تا فردا وقتی فرزندانمان از کنار مزارتان عبور می کنند، فقط تکه سنگ سیاهی را ببینند و همین. شرمنده ایم!

راستی همین مسئولین دلسوز و دغدغه مند آیا جرات دارند چنین دستکاری را مثلا در خانه فلان الدوله و فلان اوغلی که برچسب اثر باستانی خورده است هم انجام دهند!

ای کاش دغدغه مسئولین ما دغدغه مزار شهدا نبود بلکه دغدغه فرهنگ شهدا بود که خیلی هامان بویی از آن نبرده ایم. اگر امروز جا پای شهدا گذاشته ایم باید بدانیم که دغدغه شهدا درد مستضعفین بود نه بی دردی مرفهین و بی خیالان. ببینیم ما کجای راهیم...