پرسپولیس در جستجوی هویت گمشده

گروه ورزشی: شکست سنگین ۳-۱ مقابل گل‌گهر سیرجان تنها یک نتیجه بد دیگر در کارنامه پرسپولیس نبود؛ این باخت، زنگ خطر جدی برای تیمی بود که در نیم‌فصل دوم از ۶ بازی تنها ۶ امتیاز کسب کرده و با ۵ شکست در ۲۱ بازی، بدترین آمار خود در یک دهه اخیر را ثبت کرده است. پرسپولیسِ اوسمار ویرا که با وعده قهرمانی به این تیم بازگشت، اکنون به تیمی تبدیل شده که در ۶ بازی اخیر خارج از خانه ۴ بار شکست خورده و نمایشی آشفته و بی‌ثبات از خود به جا می‌گذارد. این تیم دیگر آن سرخ مقتدر سال‌های گذشته نیست و بحران هویتی عمیقی را تجربه می‌کند که ریشه در ضعف‌های فنی، مدیریتی و نسلی دارد.

به گزارش بولتن نیوز، علل اصلی این افت فاحش را باید در چند عامل کلیدی جست‌و‌جو کرد. نخست، ضعف مهلک در ساختار دفاعی؛ پرسپولیس با دریافت ۳ گل از راه دور از گل‌گهر، رکوردی تاریخی ثبت کرد و مشخص شد که تیم فاقد یک ساختار دفاع درست و هماهنگ است. دوم، افت کیفیت خرید‌های زمستانی؛ غیر از ایگور سرگیف، دنیل گرا و فرزین معامله‌گری نتوانسته‌اند انتظارات را برآورده کنند و نقاط ضعف تیم را پوشش دهند. سوم، نوسان شدید بازیکنان کلیدی نظیر مارکو باکیچ که پس از مصدومیت به فرم ایده‌آل بازنگشته و اشتباهات فردی مکرر مثل پنالتی دادن سروش رفیعی که نشان‌دهنده فقدان تمرکز روانی است. چهارم، نبود ثبات در ترکیب و تاکتیک که بزرگترین ضربه را به هارمونی تیم زده است.

پرسپولیس برای نجات فصل جاری و بازگشت به کورس قهرمانی، نیازمند اقداماتی فوری و انقلابی است. نخستین گام، ایجاد ثبات تاکتیکی و اعتماد به یک ترکیب اصلی مشخص است تا بازیکنان از جایگاه خود در زمین مطمئن باشند. دوم، احیای بازیکنان کلیدی نظیر مارکو باکیچ و سروش رفیعی از طریق مدیریت هوشمندانه فشار روانی و بازی‌های کوتاه‌مدت. سوم، بازنگری فوری در ساختار دفاعی؛ چه با تغییر سیستم و چه با اعتماد به مهره‌های جایگزین. چهارم، مدیریت بحران توسط کادر فنی؛ اوسمار باید با تدبیری جدید، روحیه از دست رفته تیم را بازگرداند و تیم را برای ۳ بازی سرنوشت‌ساز آینده مقابل خیبر، ذوب‌آهن و تراکتور آماده کند؛ دیدار‌هایی که می‌تواند تعیین‌کننده ماندن یا رفتن او باشد.

پرسپولیس برای بازگشت به روز‌های اوج، به فراتر از یک جراحی سطحی نیاز دارد و باید نقشه راهی بلندمدت برای تغییر نسل اساسی ترسیم کند. نخستین گام، اصلاح سیاست نقل‌وانتقالاتی با توقف خرید ستاره‌های گرانقیمت و بی‌کیفیت و سرمایه‌گذاری روی استعداد‌های جوان و باانگیزه است. دوم، سپردن تدریجی نقش‌های کلیدی به بازیکنان جوان نظیر محمد خدابنده‌لو، علیرضا عنایت‌زاده و امیرحسین محمودی در کنار باتجربه‌هایی مانند علی علیپور که قراردادش برای ثبات تمدید شده. سوم، ایجاد یک ساختار دفاعی جدید با محوریت مدافعان جوان و هماهنگ. چهارم، برنامه‌ریزی برای جانشینی تدریجی؛ پرسپولیس باید بپذیرد که دوران برخی مهره‌های باسابقه به پایان رسیده و باید با حفظ تجربه آنها در کنار بازیکنان جوان، تعادلی پویا در تیم ایجاد کند. این تغییر نسل، اگر با صبر و برنامه همراه باشد، می‌تواند پرسپولیس را برای سال‌ها در اوج نگه دارد.