مذاکرات ایران و آمریکا؛ آیا واقعیت همان چیزی ست که رسانه‌ای می شود؟

گروه سیاسی: دیروز مذاکرات میان تهران و واشنگتن در عمان در چند نوبت برگزار شد و آنچه برآیند آن بود انتقال مطالبات طرف مقابل به پایتخت ها و تصمیم گیری درباره ادامه گفتگوها در دور بعدی می باشد.

به گزارش بولتن نیوز، با این حال نکته در خور توجه در این باره، وجود سایه سنگین جنگ بر روند مذاکرات بود. از سوی دیگر علیرغم مثبت قلمداد کردن این مذاکرات از سوی مذاکره کنندگان ایرانی، اعمال تحریم های تازه علیه ایران و فقدان هرگونه تغییر در اظهارات ترامپ از نکات جالب توجه درباره این می باشد.

از این رو با توجه به نکات بیان شده در سطور بالا بایسته است که چند نکته مهم و کلیدی را در این راستا مورد توجه و اشاره قرار داد.
اول اینکه، فضای حاکم تهدید گونه بر روند موجود از مذاکره و حتی خبر حضور فرمانده سنتکام در کنار مذاکره کنندگان آمریکایی، ماهیت مذاکره را از تعامل و گفتگو به سمت قدرت نمایی سوق داده است. بنحوی که از نظر ناظران و تحلیل گران، حضور کم سابقه یک فرمانده نظامی در جریان مذاکرات یا به معنای ارعاب و تهدید طرف مقابل به تسلیم است یا به معنای مطالباتی فراتر از آنچه می باشد که در این باره رسانه ای شده است.

دوم اینکه، بازگشت به میدان دیپلماسی بعد از گذشت نزدیک به ۸ ماه و اندی از وقوع جنگ ۱۲ روزه، مذاکره درباره مواردی(فارغ از کم و کیف آن) که پیش تر  نیز در معرض گفتگو بوده  شک برانگیز کرده است؛ به بیان جامع تر با توجه به تهدیدات واشنگتن، پذیرش موضوع غنی سازی در غنای هر چند درصد یا خارج سازی آن و ... در شرایط موجود تامل برانگیز است. به همین دلیل تصور بر این است که موضوع مذاکره اگرچه در مرحله اول موضوع مذکور در این بند تحلیلی باشد اما در آینده به آن محدود نخواهد شد.

سوم اینکه، از نظر تحلیلی مذاکرات در این مقطع سخت تر از پیش است و همین سختی و دشواری شرایط را برای تداوم آن سخت تر خواهد کرد. در واقع طرفین با مطالبات مشخص و اهداف آشکار در زمان محدود به دنبال توافق احتمالی هستند. در حقیقت محدودیت زمانی در کنار نتیجه گرا بودن آن و آمادگی ذهنی و عینی برای اقدام جهت تقابل، توافق را دور از دسترس قرار داده است.

کوتاه سخن اینکه با توجه به نکات بیان شده در این یادداشت، توافق را در صورتی می توان متصور دید که روند مذاکرات به گونه دیگر با مشخصات دیگری پیش برود.