برزخِ تهران - واشنگتن؛ حبسِ نفس در دقیقه نود

گروه سیاسی: در روزهای اخیر یکی از بحث مهم داغ رسانه ای چه در عرصه داخلی و چه در عرصه خارجی  موضوع چگونگی حل مناقشه میان تهران و واشنگتن می باشد. در واقع آنچه فضای رسانه ای را غرق کرده این است که آیا جنگ رخ خواهد داد و یا اینکه توافق صورت می گیرد؟

به گزارش بولتن نیوز، اگرچه پاسخ به این پرسش دوگانه چندان آسان نیست و نمی توان براحتی برای آن جوابی در خور یافت اما با این حال اگر پیشفرض های تحلیلی را در قالب فرضیه ها و سناریوهای موجود در این باره را، اساس قرار داد می توان به اقناع دریافتی از درک موضوع مورد نظر رسید. با این وجود آنچه در این باره قابل توجه است وضعیت برزخی از شرایط موجود می باشد؛ بطوریکه برای هر کدام از دو گزاره جنگ و توافق شاخص های ایجابی و سلبی وجود دارد. 

به واقع اگر به گزاره توافق قائل باشیم موانعی جدی در این مسیر می بینیم؛ موانعی که شامل پیش شرط های واشنگتن برای انجام مذاکره و نهایتا توافق از یکسو و تعیین خطوط قرمز از سوی تهران در این مسیر از سوی دیگر می شود. و این بدان معناست که اگرچه مسیر توافق هزینه های کمتر از جنگ را دارد ولی به مراتب سخت تر و دشوار تر است.

و اما اگر ملاک ارزیابی برای تحلیل شرایط فعلی و عبور از آن را جنگ قرار دهیم، فارغ از جنبه های مالی و هزینه های آن، چگونگی وقوع آن و ارزیابی شرایط در وجوه سه گانه پیشا جنگ، زمان جنگ و پسا جنگ می باشد که هر کدام از این اضلاع سه گانه شامل بارهای سیاسی، امنیتی و نظامی ست. و همین شاخص ها در کنار ارزیابی های میدانی طرفین از هم بر سختی آن خواهد افزوده و دامنه برای تصمیم و اقدام را محدود می کند. با این حال قابل ذکر است که اولویت ها بر اولیت بخشی به گزاره های سه گانه مطرح شده می تواند به سرعت بخشی شرایط موجود برای انجام طرح های نظامی شدن ببخشد.

از سوی دیگر نباید فراموش کرد که در دو حوزه مذاکره برای رسیدن به توافق و یا جنگ، بازی وارد فاز تازه میدانی شده و از مرحله نمایش عبور کرده و دیگر نمی توان به مانند گذشته مهره ها آرایش کرد؛ بنحویکه در این مرحله مسئله زمان بسیار مهم است و فرصت ها برای تصمیم گیری دو طرف محدود می باشد.