وقتی شفافیت کمرنگ می‌شود؛ در هلدینگ «اهداف» چه می‌گذرد؟

گروه اقتصادی: در هفته‌های اخیر، نام هلدینگ «اهداف» بیش از آنکه با پروژه‌ها، دستاوردها یا برنامه‌های توسعه‌ای‌اش گره بخورد، در محافل غیررسمی و رسانه‌ای با پرسش‌هایی نگران‌کننده همراه شده است. زمزمه‌هایی که آرام و پراکنده آغاز شد، اکنون به سطحی رسیده که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً شایعه‌ای گذرا تلقی کرد. آنچه شنیده می‌شود، روایت‌هایی است از تغییر ماهیت تصمیم‌سازی در این مجموعه بزرگ اقتصادی؛ روایت‌هایی که اگرچه هنوز در قالب ادعا مطرح می‌شوند، اما به‌دلیل تکرار و شباهت الگوها، توجه افکار عمومی و فعالان اقتصادی را به خود جلب کرده‌اند.

به گزارش بولتن نیوز ،بر اساس گفته‌های منابع غیررسمی، طی ماه‌های گذشته شبکه‌ای از افراد خارج از بدنه‌ تخصصی و حرفه‌ای هلدینگ، به‌تدریج در سطوح حساس مدیریتی و تصمیم‌گیری نفوذ کرده‌اند. به ادعای این منابع، برخی از این افراد پیشینه فعالیت در ساختارهای غیرشفاف و آنچه به‌طور کلی «سیستم‌های امنیتی» خوانده می‌شود داشته‌اند و اکنون، نه در نقش مشاور، بلکه به‌عنوان تصمیم‌ساز یا حتی مدیرعامل در شرکت‌های زیرمجموعه ایفای نقش می‌کنند.

منتقدان می‌گویند مسئله اصلی، صرفاً تغییر چند مدیر یا جابه‌جایی‌های معمول سازمانی نیست؛ بلکه الگوی تکرارشونده‌ای است که در آن، معیارهای حرفه‌ای، تخصصی و مبتنی بر شایستگی، جای خود را به حلقه‌های محدود و غیرشفاف داده‌اند. به گفته این منابع، برخی انتصابات حساس در شرکت‌های مختلف زیرمجموعه هلدینگ «اهداف»، شباهت‌هایی قابل‌تأمل دارد؛ از خاستگاه افراد منصوب‌شده گرفته تا مسیرهایی که آنان را به صندلی‌های مدیریتی رسانده است.

در این میان، نام بازنشستگان برخی ساختارهای غیررسمی نیز به گوش می‌رسد؛ افرادی که به ادعای منابع مطلع، اکنون در هیئت‌مدیره‌ها یا حلقه‌های پیرامونی مدیران، به‌عنوان بازوی نفوذ عمل می‌کنند. این روایت‌ها، اگرچه هنوز از سوی مراجع رسمی تأیید نشده، اما به‌اندازه‌ای جدی است که پرسش‌های بنیادینی درباره حاکمیت شرکتی در این هلدینگ مطرح می‌کند.

کارشناسان حوزه اقتصاد و مدیریت، با احتیاط اما صریح هشدار می‌دهند که تداوم چنین وضعیتی، در صورت صحت ادعاها، می‌تواند پیامدهای پرهزینه‌ای به همراه داشته باشد. کاهش اعتماد سرمایه‌گذاران، تضعیف سازوکارهای نظارتی داخلی، افزایش ریسک‌های عملیاتی و تصمیم‌گیری‌های غیرکارشناسی، تنها بخشی از تبعاتی است که ممکن است دامنگیر هلدینگ شود. از نگاه آنان، بنگاه‌های بزرگ اقتصادی، بیش از هر چیز به شفافیت، پاسخ‌گویی و سازوکارهای روشن انتصاب نیاز دارند؛ عناصری که نبود یا تضعیف آن‌ها، حتی قدرتمندترین مجموعه‌ها را نیز آسیب‌پذیر می‌کند.

در این فضای مبهم، پرسش‌های بی‌پاسخ کم نیست. معیار انتصاب مدیران در شرکت‌های زیرمجموعه دقیقاً چیست و چه نهادی بر آن نظارت می‌کند؟ نقش دستگاه‌ها و نهادهای نظارتی در بررسی این ادعاها کجاست و آیا اساساً گزارشی در این‌باره تهیه شده است؟ مهم‌تر از همه، آیا هلدینگ «اهداف» حاضر است برای پایان دادن به گمانه‌زنی‌ها، فرآیندهای انتصابی، سوابق مدیران و سازوکارهای تصمیم‌گیری خود را به‌صورت شفاف و عمومی منتشر کند؟

تجربه نشان داده است که در چنین بزنگاه‌هایی، سکوت نه‌تنها کمکی به آرام شدن فضا نمی‌کند، بلکه به شایعات ضریب می‌دهد و دامنه بی‌اعتمادی را گسترش می‌دهد. آنچه امروز درباره هلدینگ «اهداف» شنیده می‌شود، شاید هنوز در حد ادعا باشد، اما به‌دلیل حساسیت موضوع و جایگاه این مجموعه، نیازمند شفاف‌سازی فوری و پاسخ رسمی مدیران است. پاسخ‌گویی صریح و مبتنی بر داده، می‌تواند خط فاصلی روشن میان واقعیت و شایعه بکشد؛ خط فاصلی که نبود آن، هزینه‌اش را نه‌فقط یک هلدینگ، بلکه کل فضای کسب‌وکار خواهد پرداخت.