«سراپرده خورشید»؛ رونمایی از کتاب شعر تازه‌یاد استاد نافذ همدانی

به گزارش بولتن نیوز، کتاب شعر «سراپرده خورشید»، اثر تازه‌منتشرشده‌ی زنده‌یاد استاد اسماعیل صفریان متخلص به «نافذ همدانی»، به همت حمیدرضا نظری جهت معرفی و بازشناسی این شاعر اندیشمند، به یکی از پایگاه‌های معتبر فرهنگی–ادبی کشور تقدیم شد.

نافذ همدانی از شاعران کم‌هیاهو اما عمیقِ شعر معاصر ایران بود؛ شاعری که عشق، اندیشه و تأمل را در قالب‌های کلاسیک شعر فارسی به‌گونه‌ای اصیل و صادقانه درهم آمیخت. او در سال ۱۳۱۴ در همدان زاده شد و در شهریور ۱۳۷۲ در تهران درگذشت و در جوار بزرگانی چون مهرداد اوستا، مجتبی مینوی، کیوان سمیعی و محمدحسین مشایخ فریدنی آرام گرفت.

این شاعر فرهیخته، اگرچه در حرفه‌ی اصلی خود به فرش ایرانی اشتغال داشت و از صاحب‌نظران این هنر اصیل به‌شمار می‌رفت، اما دل‌مشغولی بنیادین‌اش از آغاز، شعر و ادبیات فارسی بود. حضور مستمر در انجمن‌های ادبی و دوستی و هم‌نشینی با چهره‌هایی چون مهرداد اوستا، مشفق کاشانی، کیوان سمیعی، قدسی خراسانی، حسین منزوی، محمدعلی بهمنی و دیگر نام‌آوران ادب معاصر، از نافذ چهره‌ای اثرگذار و مورد احترام در محافل ادبی ساخته بود.

نافذ همدانی در قالب‌های گوناگون شعر کلاسیک از جمله غزل، قصیده، مثنوی، رباعی و چهارپاره طبع‌آزمایی کرد. شعر او را می‌توان در دو محور اصلی بررسی کرد:
نخست، بیان احساسات و درونیات شاعر در مواجهه با جهان هستی، که بیشترین جلوه را در غزل‌هایش دارد؛ و دوم، نگاهی انتقادی و هشیارانه به مسائل اجتماعی و احوال روزگار که در مثنوی‌ها و برخی غزل‌های او نمود یافته است. در جهان‌بینی شاعرانه‌ی نافذ، هستی عرصه‌ی حیرت است و حقیقت، همواره فراتر از پندارهای معمول انسانی قرار می‌گیرد؛ آنجا که می‌سراید:
«عقلِ دوراندیش را راهی بدین درگاه نیست».

از نگاه نافذ همدانی، عشق جوهر یگانه‌ی زندگی و معنابخش هستی است؛ مفهومی که در شعر او تکرار نمی‌شود، بلکه هر بار به صورتی تازه و حادثه‌وار رخ می‌نماید. چنان‌که در پایان شعر «سوز و گداز» می‌گوید:

دود شد شمعی به خود پیچید و رفت
ماند از پروانه‌ای خاکستری

کی شود زان دود و خاکستر پدید
خلوت سوز و گدازِ دیگری

کتاب «سراپرده خورشید» تلاشی ارزشمند برای معرفی دوباره‌ی شاعری است که با صداقت، اندیشه و عشقی ژرف، سهمی ماندگار در شعر کلاسیک معاصر ایران بر جای گذاشت.