از «هتل مسکو» تا قله تکنولوژی؛ موشکی که خواب از چشم ابرقدرت‌ها ربود

گروه سیاسی،در دنیای سیاست و امنیت، گاهی یک «نه» محکم، یک بی‌محلی دیپلماتیک یا حتی یک لبخند تحقیرآمیز پشت میز مذاکره، بیش از هزاران بودجه و دستورالعمل دولتی، موتور پیشرفت یک ملت را روشن می‌کند.

به گزارش بولتن نیوز،ماجرای سفر سال‌های گذشته تیم موشکی ایران به روسیه و خاطره‌ای که سردار شهید امیرعلی حاجی‌زاده روایت می‌کند، دقیقاً از همین جنس است؛ نقطه‌ای که در آن «غرور ایرانی» با «تکنولوژی بومی» پیوند خورد تا یکی از پیشرفته‌ترین تسلیحات دفاعی جهان متولد شود.

داستان از یک سفر رسمی آغاز می‌شود. سردار شهید حاجی‌زاده به همراه شهید حسن طهرانی‌مقدم (پدر موشکی ایران) راهی مسکو می‌شوند. انتظار این بود که به عنوان شرکای استراتژیک، گفتگوهای فنی و امنیتی در سطوح بالا انجام شود. اما واقعیتِ روی زمین، متفاوت و تلخ بود. روس‌ها با تشریفاتی مجلل تیم ایرانی را در هتلی اسکان دادند، اما پس از آن، گویی فراموش کردند مهمانی هم دارند.

جریحه‌دار شده در آن پیداست، می‌گوید: «سه روز ما را در هتل نگه داشتند و اصلاً سراغمان نیامدند. هر بار پیگیری می‌کردیم، می‌گفتند وقت نداریم و مسئولان مربوطه سرشان شلوغ است.» این بی‌محلی، برای تیمی که برای امنیت کشورش در تکاپو بود، پیامی روشن داشت: «شما هنوز در جایگاهی نیستید که وقت ابرقدرت‌ها را بگیرید.»

پس از سه روز سرگردانی، سرانجام مقامی از وزارت خارجه روسیه با تیم ایرانی دیدار می‌کند؛ دیداری که نه برای همکاری، بلکه برای اعلام یک بن‌بست بود. مقام روسی به صراحت اعلام می‌کند که طبق جدول زمان‌بندی، تا ۵ سال آینده هیچ امکانی برای همکاری در پروژه‌های موشکی مورد نظر ایران وجود ندارد.

اما نقطه اوج این تحقیر، در حومه مسکو اتفاق افتاد؛ جایی که روس‌ها با اطمینان از برتری خود، گزارشی از جلساتشان با آمریکایی‌ها را به تیم ایرانی نشان دادند. آن‌ها می‌خواستند ثابت کنند که نه تنها به ایران نیازی ندارند، بلکه در بازی‌های بزرگ جهانی، ایران تنها یک تماشاگر است.

سردار شهید حاجی‌زاده روایت می‌کند که در راه بازگشت، در داخل هواپیما، فضای سنگینی حکم‌فرما بود. آن بی‌احترامی‌ها و «نه» شنیدن‌ها، به جای ناامیدی، به یک خشم مقدس و سازنده تبدیل شد. او رو به شهید طهرانی‌مقدم می‌کند و می‌گوید: «ما باید این را بسازیم. ما باید در نیروی هوافضا به جایی برسیم که کسی جرات نکند با ما این‌گونه رفتار کند.»

این آغاز یک ماراتن تکنولوژیک بود. تیمی که در مسکو نادیده گرفته شده بود، در بیابان‌های ایران و در آزمایشگاه‌های مخفی، شبانه‌روز را به هم دوخت. هدف دیگر فقط ساخت یک موشک نبود؛ هدف، اثبات این بود که «تکنولوژی» ملک مطلقِ هیچ ابرقدرتی نیست.

نتیجه آن سفر و آن عهد، تولد موشکی بود که سردار شهید حاجی‌زاده در پایان صحبت‌هایش با افتخار از آن یاد می‌کند. موشکی که به گفته او، نه یک سلاح اتمی، اما قدرتی دارد که «حضرتش را به رخ ابرقدرت‌ها می‌کشد.»

این دستاورد که محصول مستقیم «تحریم» و «تحقیر» بود، امروز به ستون فقرات بازدارندگی ایران تبدیل شده است. موشکی با تکنولوژی فوق‌پیشرفته که حتی سیستم‌های پدافندی پیشرفته جهانی نیز در برابر آن با چالش جدی مواجه‌اند.

روایت سردار شهید حاجی‌زاده، فراتر از یک خاطره نظامی است؛ این درس‌نامه‌ای است برای تمام عرصه‌ها. این ویدیو به ما می‌گوید که ریشه اصلی پیشرفت، نه در میزهای مذاکره و تکیه بر دیگران، بلکه در «غیرت ملی» و «باور به توان داخلی» نهفته است. امروز، موشک‌های ایرانی نه فقط حامل کلاهک‌های جنگی، بلکه حامل پیام ملتی هستند که یاد گرفت چگونه از ویرانه‌های یک تحقیر دیپلماتیک، قله‌های تکنولوژی را فتح کند.