دلنوشته ابراهیم حاتمی‌کیا درپی شهادت سیدحسن نصرالله

به گزارش بولتن نیوز به نقل از ایسنا، سید این احوال دو گانه را چه کنم؟! مگر جامه‌ای جز رخت شهادت بر تو زیبنده بود.

کاش سید، مقابلت نشسته بودم و متن سوگنامه را با خودت تمرین می‌کردم. مطمئن هستم هر بار جمله‌ای در وصفت می‌نوشتم با آن گونه‌های سرخ و محجوب، می‌خندیدی و مرا خجالت‌زده می‌کردی.

سید‍، جگرم سوخت. باورش سخت است که لبنان بدون تو را تصور کنم.

سید، بارها در لبنان به عشق دیدارت به انتظار نشستم و سهم دیدارت نصیبم نشد.

صدا و دوربین خاموش ولی حرکت تو تا بیت‌المقدس ادامه خواهد داشت.

اکنون من مانده‌ام و چشمان گریان آسیه سلام الله که مقابل شکنجه فرعون برای دست کشیدن از حق منتظر است و او جز هم‌نشینی خدا چیزی نمی‌بیند.