باشگاهی که ستاره دارد اما تلفن ندارد!

به گزارش خبرنگار ورزشی شبکه خبری آتی نیوز، قطعا نام "پاس" یکی از نام های بزرگ و ماندگار در فوتبال ایران است و خواهد بود. پاسی که روزگاری از آن به عنوان قطب سوم فوتبال ایران نام برده می شد و تنها رقیب برای استقلال و پرسپولیس به شمار می آید این روزها در چه حال و روزی است؟ آیا اصلا به ادامه بقای این تیم امیدی هست؟

باشگاهی که قریب به نیم قرن در قرن تهران فعالیت ورزشی می کرد و در کنار شاهین و استقلال یکی از سه باشگاه صاحب مکتب در فوتبال ایران بود، باشگاهی که از دیرباز شاهد حضور بزرگانی چون حسن حبیبی، ناصر نو آموز، حسین فرکی، مهدی دینورزاده، همایون شاهرخی، فیروز کریمی و... از نسل اولی ها و بازیکنان بزرگی مثل خداداد عزیزی، علی جانملکی، جواد نکونام، آرش نو آموز، مارکار آقاجانیان، آرش برهانی و ده ها بازیکن و مربی بزرگ دیگر را در درونش تجربه کرده، باشگاهی که به قول برخی از قدیمی های آن برای گشتن با خودرو گرد محیط آن در محوطه اکباتان تهران قریب به 15 دقیقه زمان لازم بود، باشگاهی که تشکیلات منظم و عریض و طویلی داشت و تنها باشگاهی در ایران بود که از لحاظ امکانات سخت افزاری و نرم افزاری و ساختاری می توانست لقب حرفه ای گرفته و حتی با باشگاه های متمول عربی هم رقابت کند را این روزها چه حال است؟ قهرمان سابق آسیا حالا در غربت غریبانه نفس می کشد و تن رنجورش از جنگ قدرت بین مدیران غیر ورزشی و غیر فوتبالی که تنها شهرت را از فوتبال طلب می کنند زار و خوار گشته. پاسی که بعد از استقلال تنها تیمی در فوتبال ایران است که ستاره ای به نشانه داشتن سابقه قهرمانی آسیا بر روی پیراهن آن می درخشد سیر قهقرائی اش را ادامه می دهد و روز به روز و گام به گام به سوی نابودی پیش می رود و قطعا راهی که مدعیان فعلی این تیم در پیش گرفته اند جز نابودی محض آخرین قهرمان آسیائی ایران مقصدی نخواهد داشت.

 

پاس که این روزها بالغ بر 40 بازیکن و مربی شاکی که انواع دادنامه ها و رای های محکومیت این باشگاه را از کمیته انضباطی و دستگاه های قضائی در دست دارند را رو در روی خود می بیند، به جای ورزشگاه بزرگ و مجهز دستگردی تهران در یک ملک کمتر از 40 متری استیجاری  در حالی روزگار می گذراند که حتی از داشتن یک خط تلفن که کمترین نیاز هر باشگاهی است محروم است. شاید بالغ بر صد قطعه چک برگشت خورده و بلامحل این باشگاه نزد افراد متعدد حقیقی و حقوقی اعم از بازیکن، مربی، تولیدی لباس، هتل، رستوران، اداره دارائی و... می باشد. این باشگاه حتی مدتهاست که مدیرعامل قانونی ندارد و امضاهای سرپرست موقت باشگاه هم که با همین حکم حدود 6 ماه بر مسندی نشسته که شغل پنجم و ششمش به شمار می آید هم محل قانونی ندارد و همه این ها در حالیست که هیات مدیره این باشگاه هم که از افراد پر قدرت و ذینفوذ در مملکت تشکیل می گردد کمترین درجه اهمیت را به آن می دهند. برای باشگاهی که روزگاری داشتن حساب و کتاب مالی اصلی ترین رکن آن بود خیلی زشت است که هر روز بازیکنی با برگشت زدن یک قطعه چک با مامور کلانتری برای توقیف اموال یا جلب صاحب امضای چک راهی باشگاه شده . باشگاه پاس را چه شده که همین مدیر عامل صوری آن بیش از شش ماه است که حتی پای خود را در دفتر باشگاه نگذاشته و حتی رنج حضور در ورزشگاه را به هنگام بازی های این تیم هم به خود نمی داد.

 

امید است تا مسئولین بلند پایه و تصمیم ساز ورزش این کشور تا قبل از اینکه این تیم آخرین نفس خود را کشیده و قربانی جنگ قدرت مسئولین شهرت طلبش گردد فکری به حال آن کرده و این میراث گرانبهای فوتبال ایران را نجات دهند. امیدواریم که نوش دارو قبل از مرگ سهراب برسد....