چرا نخست وزیرسابق به تاریخ علاقه ای ندارد؟!

اما اظهارات میشل روکار، نخست وزیر سابق فرانسه در گفتگوی ویژه خبری این امید را تا حد زیادی به ناامید بدل ساخت و نشان داد که پیروی از سیاست های ژنرال دوگل در راستای تحقق فرانسه ای مستقل، تنها یک شعار انتخاباتی بود و به منصه ظهور رسیدن آن در هاله ای از ابهام وجود دارد.

میشل روکار که در ابتدای گفتگوی خود از عدم تغییر بنیادین سیاست خارجی فرانسه به خصوص در مورد ایران خبر داده بود در ادامه این گفتگو در پاسخ به سوالات تاریخی به شدت فرافکنی نمود و سخنان ضد و نقیضی را به زبان آورد؛ او که مکررا خود و فرانسه را «صلح طلب!» می خواند و در پاسخ به این مسئله که در برابر تاریخ نقض تعدات از سوی غرب چه باید کرد؟ گفت: نباید به گذشته بازگشت!

در پاسخ به این گزاره سیاست مدار کهنه کار فرانسوی یادآوری چند نکته تاریخی برای نشان دادن صلح طلب بودن دولت فرانسه و نقض مکرر تعهدات از سوی طرف غربی خالی از لطف نیست.

نمونه هایی از جنگ طلبی دولت فرانسه

صلح طلب بودن دولت فرانسه به اندازه ای مضحک و غیرقابل باور است که پذیرفتن آن از سوی هر عقل سلیمی مردود است.

این دولت طی سال های جنگ تحمیلی به لحاظ حجم کمک های مالی و نظامی حائز رتبه اول در میان کشورهای اروپایی و رتبه دوم در دنیا می باشد.

فرانسوى ها منابع استراتژیك و توانایى هاى مالى لازم را براى تقویت عراق در اختیار داشتند و به همین دلیل از شهریور سال 1359 - 1980 فروش تسلیحات نظامى فرانسه به عراق به 5/6 میلیارد دلار رسید و 4/7 میلیارد دلار نیز در قالب قراردادهاى بازرگانى و غیرنظامى میان دو كشور منعقد شد كه دست كم هفت میلیارد دلار از مجموع این معاملات به صورت وام و اعتبارات بود. در سال 1982 میلادى، 40 درصد از صادرات تسلیحاتى فرانسه به عراق ارسال مى شد؛ میراژ اف- 1، موشك هاى هوا به هواى مجیك - 1، موشك هاى اگزوست 39-AM و پس از آن هواپیماهاى سوپر استاندارد علاوه بر تقویت قدرت هوایى عراق، این كشور را براى حمله به نفت كش ها و پایانه هاى نفتى ایران از موقعیت برترى برخوردار مى كرد. همچنین عراقى ها یك قرارداد 6/5 میلیارد دلارى تحت عنوان «پروژه  فاو» با سه شركت خصوصى فرانسوى به امضا رساندند.

عراقى ها پیش بینى كرده بودند كه طى سه مرحله از ساخت هواپیما و صنعت فضایى برخوردار خواهند شد و به جاى اعمال تغییر و ارایه خدمات به میراژهاى اف - 1 در فرانسه، در كشور خود به این كار اقدام كنند.

همچنین، عراقى ها امیدوار بودند كه با احداث كارخانه هواپیماسازى «سعد 25» و با انتقال فناورى جدید و هواپیماى آموزشى آلفا جت ،134 محصول مشترك آلمان و فرانسه را تولید كنند. عراق در مرحله پایانى مى توانست هواپیماى میراژ 2000 را به عنوان بمب افكنى جدید كه در ارتفاع پایین پرواز مى كرد و دستگاه رادار آن مى توانست دفاع هوایى را گمراه كند، تولید كند. افزون بر این، فرانسوى ها در ساخت راكتور اتمى و فراهم كردن زمینه دستیابى عراق به سلاح اتمى نقش برجسته اى داشتند.

 یكى از فرودگاه هاى پیشین ناتو در فرانسه محل بارگیرى هواپیماهاى نیروى هوایى عراق بود و این هواپیماهاى غول پیكر بارى، هر روز به این فرودگاه مى آمدند و موشك هاى ساخت فرانسه، بمب هاى خوشه اى، فیوز، تجهیزات رادارى و الكترونیكى هواپیماها را با خود به عراق مى بردند. محموله هاى تسلیحاتى فرانسه به عراق آن قدر زیاد بود كه تقریبا از اواسط سال 1986 حتى هواپیماهاى غیرنظامى خطوط هوایى بغداد - پاریس نیز به حمل جنگ افزار مى پرداختند.

بنا به گزارش هاى منتشر شده در آن مقطع زمانى، فرانسه نخستین جنگنده بمب افكن میراژ خود را بلافاصله پس از آزادى گروگان هاى امریكایى از ایران (در بهمن 1359 - 1980 ) به عراق فرستاد. كمى بعد، چهار فروند میراژ فرانسوى با هدایت خلبانان نیروى هوایى فرانسه وارد قبرس شدند و از آنجا توسط خلبانان عراقى به عراق منتقل شدند. پس از آن هم به تدریج میراژهاى فرانسوى در پى سفارش عراق به این كشور تحویل داده شدند. همچنین13 دستگاه موشك انداز متحرك، علاوه بر سكوهاى ثابت به عراق تحویل داده شدند. بازسازى رآكتور هسته اى ازیراك، كه در سال 1981 به دست اسراییلى ها منهدم شده بود، از جمله كمك هایى بود كه «لكود شسول» وزیر خارجه وقت فرانسه در دیدار ژانویه 1983 به طارق عزیز، قول آن را داد.

میل و شهوت فرانسه به جنگ طلبی به جایی می رسد که سخن از تحویل سلاح هسته ای به عراق را به میان می آورد و با توجه به سند شماره ‌٥٣/٤/٢٠٩٩/د مورخ ۲ آوریل ۱۹۸۷ وزارت دفاع عراق، فیلیپ روندو، از نقش خود در ارسال هواپیماهای میراژ و موشک‌های رولاند خطاب به عدنان خیرالله سخن می‌گوید. وی همچنین خبر از بحث در هیئت دولت فرانسه بر سر امکان دست‌یابی محدود عراق به سلاح هسته‌ای در جنگ می‌دهد.

علاوه بر این دولت فرانسه نقش به سزایی در تقویت ارتش آمریکا در لشکرکشی های این کشور به خاورمیانه داشته است و برای نمونه تجهیزات نظامی فرانسه در افغانستان به شرح ذیل می باشد:

فرماندهی منطقه ای مرکزی در کابل با 1400 نیرو

گروه تاکتیکی بین رزمی کاپیسا با 600 نیرو

نیروهای آموزش دهنده به نیروهای افغان با 280 نیرو

پشتیبانی هوایی با 170 نیرو از افغانستان و 175 نیرو از تاجیکستان

نیروهای ت اف 150 و ت اف 75 با 280 نیرو

در مجموع فرانسه از نظر میزان نیرو در افغانستان در مقام ششم پس از آمریکا انگلیس آلمان ایتالیا و کانادا قرار داشته و در این مقام با هلند و لوکزامبورگ در یک سکو ایستاده است .

نقض گسترده تعهدات از سوی غربی ها

دومین گزاره اعجاب آور روکار به عدم علاقه وی به تاریخ بازمی گردد؛ همان تاریخی که چیزی جز سرافکندگی برای طرف غربی در پی نخواهد داشت.

جمهوری اسلامی که طی سالهای اخیر نزدیک به 3000نفر-ساعت اجازه بازدید به کارشناسان آژانس را صادر نموده است، عملا هیچ گام مثبتی را از سوی طرف مقابل مشاهده نکرد بلکه پاسخ غربی ها به اقدامات سازنده ایران، نقض تعهدات و افزایش فشارها بر ایران بود.

نخستین نقض تعهد از سوی طرف  غربی و بالاخص کشور فرانسه در ابتدای پیروزی انقلاب صورت پذیرفت؛ در پهلوی با توجه به شرايط  و معادلات جهاني و نوع ارتباطي كه حكومت پهلوی با قدرت هاي جهاني به خصوص ايالات متحده و ساير كشورهاي مهم جهان داشت، آنها مشكلي در هسته اي شدن ايران نمي ديدند و برای ورود به فعالیت های هسته ای ایران با هم رقابت می کردند و در همین راستا کشورهای فرانسه، آلمان و ایالات متحده طی قراردادهای متعدد به تجهیز فعالیت های هسته ای ایران شتافتند.

اما با پيروزي انقلاب اسلامي شرايط عليه ايران تغيير كرد و همان دولت هایی كه زماني دسترسي ايران به سوخت هسته اي را فاقد هرگونه مشكل و حتي در راستاي منافع خود در خاورميانه تعريف مي كردند، با سقوط شاه به مخالفان سرسخت دستيابي ايران به اين انرژي تبديل شدند.

جمهوری اسلامی ایران نیز در نامه ای خطاب به شورای حکام آژانس بین المللی انرژی هسته ای، از نقض قرارداد سازمان انرژی اتمی ‌ايران و شركت AMF آمريكا توسط‌ اين شرکت، نقض قرارداد تکمیل نیروگاه هسته‌اي بوشهرپیش از انقلاب اسلامی از سوی دولت آلمان، عدم اجازه فرانسه برای تحویل 50 کیلوگرم اورانیوم طبیعی به‌ايران و عدم ارائه خدمات از سوی شرکت چند ملیتی Eurodif به‌ ايران (‌دارنده 10 درصد از سهام ‌اين شرکت) به عنوان موارد عدم پایبندی غرب به تعهداتش در قبال کشورمان نام‌برده است.

با نگاهی به این موارد علت واقعی عدم علاقه جناب نخست وزیرسابق به تاریخ از یک سو و مضحک بودن صلح طلبی فرانسه از سوی دیگر، اثبات می گردد.