هشدارهاي رهبر انقلاب به نمايندگان مجلس

بولتن نيوز: رهبر انقلاب در ديدار ديروز خود با نمايندگان مجلس شوراي اسلامي نكاتي بيان فرمودند كه مانند هميشه حاوي مسائل مهم و دقيقي بود. اما در بخشي از سخنراني خود كه شايد بتوان گفت مهم‌ترين بخش سخنان بود نكاتي براي چگونگي عملكرد و وظائف نمايندگان مجلس بر شمردند. اين نكات كه برخي از آنها براي چندمين بار است كه از سوي ايشان مطرح شده به حدي با صراحت اعلام شد كه مي‌توان آن را «هشدار» نام نهاد. در ذيل به چند نمونه از آن اشاره مي‌شود باشد كه نمايندگان اين هشدارها را جدي بگيرند:

1- مواضع صريح عليه استكبار: يكي از وظائف اساسي مسئولين و نخبگان جمهوري اسلامي ايران اتخاذ مواضع صريح و روشن و قاطع عليه جبهه‌ي استكبار جهاني است. مبارزه با استكبار و شكست هيمنه‌ي پوشالي آن، يكي از اصول ثابت سياست خارجه‌ي جمهوري اسلامي از بدو تأسيس تاكنون بوده است. اما متأسفانه اين اصل در مقاطعي از عمر انقلاب مورد غفلت واقع شد. سياست كنش فعال جمهوري اسلامي در مقابله با استكبار در دولت‌ سازندگي و به شكل وخيم‌تر خود در دولت اصلاحات و مجلس ششم به سياست تنش‌زدايي – بخوانيد تسليم شدن- تبديل شد و همين مسأله موجب شد تا استكبار به شكست ايران اميدوار شود.

دولت نهم و دهم تا حدود بسيار زيادي توانست اين آرمان از دست رفته را دوباره زنده كند. در اين ميان نقش مجلس هفتم و هشتم نيز از اهميت زيادي برخوردار بوده و هست. كه الحمدلله اين دو مجلس توانستند تا به حال كارنامه‌ي قابل قبولي از خود در اين موضوع بر جاي بگذارند. اين موضوع بايد تداوم داشته باشد. به خصوص حالا كه انقلاب‌هاي مردمي در خاورميانه و شمال آفريقا صورت گرفته و غرب در صدد است تا اين انقلاب‌ها را به نفع خود مصادره كند.

2- تقواي جمعي: ما معمولا فكر مي‌كنيم كه تقوا يك مسأله فردي و خصوصي است اما ديروز رهبر انقلاب سخن از «تقواي جمعي» به ميان آوردند. به نظر مي‌رسد اين اصل تقواي جمعي است كه باعث مي‌شود گروه‌ها و تشكل‌ها از مدار حق و حقيقت خارج نشوند. تقواي جمعي به خصوص براي جريان‌ها و احزاب سياسي بيش از ساير گروه‌ها نياز است. در مقاطعي از تاريخ انقلاب ملاحظه كرديم كه چطور برخي از گروه‌ها سياسي به دليل نداشتن تقواي جمعي به انحراف كشيده شدند. چنان‌كه رهبر انقلاب فرمودند:

«يك جريانى در كشور وجود داشت به نام جريان چپ. آنها شعارهاى خوبى هم ميدادند، اما خودشان را مراقبت نكردند و تقواى جمعى به خرج ندادند. در ميانشان آدمهائى بودند كه تقواى فردى هم داشتند، اما نداشتن تقواى جمعى، كار آنها را به جائى رساند كه فتنه‌گرِ ضد امام حسين و ضد اسلام و ضد امام و ضد انقلاب توانست به آنها تكيه كند! آنها نيامدند شعار ضد امام و ضد انقلاب بدهند، اما شعار دهنده‌ى ضد امام و ضد انقلاب توانست به آنها تكيه كند؛ اين خيلى خطر بزرگى است. آنها غلتيدند. بنابراين تقواى جمعى لازم است.»

در اين بين گروه‌هاي اصول‌گرا بايد بيش از ساير جريان‌ها مراقب و مواظب باشند كه اين اصل را رعايت كنند. به خصوص در اين روزها كه به نظر مي‌رسد در برخي موارد اين اصل مورد غفلت واقع شده است.

3- خود نظارتي: سال قبل كه نمايندگان مجلس به ديدار رهبر انقلاب رفته بودند رهبري در مورد مكانيسم «خود نظارتي» نمايندگان به آنها تذكر دادند كه بايد اين اصل در مجلس به وجود بيايد. خود نظارتي از خصوصيات هر سيستم زنده و كارآمد است. اصل خود نظارتي است كه باعث مي‌شود سيستم خيلي زود در مواجهه با خطرات و تهديدات احتمالي از خود واكنش نشان داده و سريعا در صدد ترميم برآيد. از دل مسأله‌اي به نام تقواي جمعي‌ است كه موضوع خود نظارتي حاصل مي‌شود. اگر اين دو اصل همراه هم بود مي‌توان اميدوار بود كه جهت يك گروه خاص سياسي به سمت حق و در مسير حق است.

اما جاي شگفتي است كه چرا نمايندگان محترم بعد از گذشت يك سال از اين ماجرا هنوز نتوانسته‌اند اين خواسته‌ي رهبري را تحقق بخشند. چه اشخاصي باعث شدند كه اين اصل بعد از يك سال هنوز به مرحله‌ي اجرا در نيايد؟ دلايل اين افراد چه بود؟ آيا مي‌توان گفت افرادي كه در جهت تحقق اين امر كارشكني كردند، اصولگرا و در مسير ولايت هستند؟

اينها سؤالات مهمي است كه يقينا پاسخ‌ش را بهتر از هر كسي خود نمايندگان مجلس مي‌دانند و بر آنها فرض است هر چه زودتر اين مطالبه‌ي رهبري را عملياتي كنند.

4- عدم نزديكي به صاحبان ثروت و قدرت: متأسفانه مقام نمايندگي طوري است كه معمولا باندهاي ثروت و قدرت سعي مي‌كنند به آنها نزديك شده و از برخي افراد در جهت رسيدن به اهداف خود سوءاستفاده كنند. از طرف ديگر نزديكي به اين دو گروه سواي اين‌كه موجب مي‌شود نمايندگان از كارهاي اصلي خود غافل شوند به مرور باعث به وجود آمدن آفت ديگري به نام جدايي از مردم و ايجاد خوي اشرافي‌گري خواهد شد كه به مراتب مهلك تر از موضوع اول است. خطر نزديكي به باند ثروت و قدرت به حدي است كه رهبري هشدار مي‌دهند ممكن است حتي موجب عدم عاقبت به خيري اشخاص بشود:

«يك مسئله‌ى ديگر هم نزديك شدن به صاحبان قدرت و ثروت است؛ اين را ما با شما بى‌رودربايستى عرض كنيم. بالاخره ما برادرانِ هم هستيم؛ همديگر را بايستى تواصى به حق و تواصى به خير كنيم. اين خيلى خطر بزرگى است كه كسى به خاطر تأمين نمايندگى در يك دوره، نزديك بشود به صاحبان ثروت يا به صاحبان قدرت؛ اين خيلى چيز بدى است؛ اين از آن چيزهائى است كه خداى متعال از آنها نميگذرد و انتقام خواهد گرفت. اين چيزها روى شخص، روى عاقبت - عاقبت به خيرى كه اينقدر برايش اهميت قائليم - و روى جامعه اثر منفى ميگذارد.»

5- هم‌افزايي مجلس و دولت: اين روزها عملكرد برخي اشخاص انحرافي در دولت خدمتگزار و البته برخي نمايندگان به ظاهر اصولگرا در مجلس باعث شده كه رابطه‌ي دولت و مجلس در مواقعي به جاي «تعامل» به «تقابل» تبديل شده و گويا اين دو قوه در صدد مچ‌گيري و چوب لاي چرخ گذاشتن يكديگر باشند. اين خطر خيلي بزرگي براي دو قوه و به تبع آن براي كشور است. مجلس محترم نبايد به بهانه‌ي مقابله با جريان انحرافي در تقابل با دولت قرار بگيرد و سعي كند در انجام كارهاي دولت خللي وارد كنند. ببينيد رهبر انقلاب كه در قلّه‌ي انقلاب قرار دارند و بر همه‌ي موضوعات اشراف و احاطه‌ي كامل دارند درباره‌ي دولت چگونه سخن گفتند:

«گاهى ديده ميشود كه مثلاً در مجلس، در يك نطقى، در يك اظهار نظرى، يك حرفى زده ميشود. خب، حرف كه زده شد، پرتاب شد ديگر. اگر خداى نكرده حرفى باشد كه كسى را يا جمعى را متهم كند، جبرانش به‌آسانى ممكن نيست؛ مردم را نااميد ميكند. امروز مسئولين دارند تلاش ميكنند، كار ميكنند. نگوئيد فلان ضعف و فلان ضعف وجود دارد. بنده به ضعفها آگاهم. شايد بنده بعضى از ضعفها را هم بدانم كه خيلى‌هاى ديگر ندانند. با وجود اين ضعفها، آن چيزى كه امروز در قوه‌ى مجريه وجود دارد، يك شاكله‌ى خوب و مطلوب است. در كشور دارد كار انجام ميگيرد. خب، بايستى همكارى كرد، بايد كمك كرد؛ هم مجلس كمك كند به دولت، هم دولت كمك كند به مجلس.»

البته بر دولت خدمتگزار كه داعيه‌ي اصولگرايي و خدمت به مردم و تحقق عدالت را دارند نيز فرض است به قوانين مجلس پايبند بوده و با بهانه‌هاي واهي از زير اجراي قوانين مجلس در نرود.