آمریکا جنایت می‌کند؛ ایران متهم می‌شود!

«نقض حقوق بشر در ایران» عبارتی است که بارها و بارها و در هر محفل و نشست ضدایرانی، از سوی کسانی که خود را فعال حقوق بشر می‌نامند، مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ موضوعی که سبب شده تا این افراد جوایز مختلفی را از سازمان‌های وابسته به دولت‌های غربی دریافت کنند.
شیرین عبادی، شادی صدر و نسرین ستوده تعدادی از این افراد هستند که همیشه مورد تایید رسانه‌های وابسته به اپوزیسیون قرار دارند و نظرات آنان علیه ایران به عنوان «اظهارات فعالان حقوق بشر» در این رسانه‌ها منتشر می‌شود.


اگرچه این افراد مدعی هستند که تنها به دنبال احیای حقوق بشر در جهان هستند و نسبت به هرگونه موارد خلاف این مساله در جهان، واکنش نشان خواهند داد اما رویکرد این افراد در قبال جنایاتی که کشورهای غربی در طول جنگ‌های مختلف نظیر افغانستان، عراق و در روزهای اخیر لیبی، نشان از این دارد که این افراد صرفا به عنوان یک فعال تبلیغاتی علیه جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کنند و دغدغه جدی برای دفاع از حقوق بشر ندارند.
به عنوان مثال، خانم عبادی که داعیه دریافت جایزه نوبل صلح را دارد، در جریان جنگ 33 روزه رژیم صهیونیستی علیه غزه و همچنین حمله نظامیان این رژیم به کاروان آزادی، نه تنها هیچ واکنش نشان نداد و به سکوت مطلق پرداخت، بلکه چندی بعد از انتخاب رئیس جمهور ایالات متحده به عنوان برنده جایزه صلح نوبل اظهار خشنودی کرد!


اما این افراد درباره مسائل داخلی ایران نظیر آنچه در ماجرای محاکمه «سکینه. الف» روی داد، با حرارت و شدت به فضاسازی روانی درباره آن پرداختند و حکم اعدام را برای زنی که پس از رابطه جنسی نامشروع، شوهرش را به قتل رساند، نشانه نقض حقوق بشر در ایران نامیدند و تبلیغات فراوانی را بر روی این مساله ترتیب دادند؛ تا جایی که حتی برخی از نمایندگان پارلمان‌های اروپایی عکس این فرد مفسد را بر روی لباس‌های خود چسباندند.
این رویکرد که فعالان سیاسی از آن به عنوان «استاندارد دوگانه» در برابر مساله حقوق بشر یاد کرده‌اند، در روزهای اخیر و با انتشار تصاویر جنایات سربازان آمریکایی علیه مرد افغانستان مجددا خود را نشان داده است؛ تصاویری که بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های خبری جهان و همچنین افکار عمومی داشته است.


درحالی که اکثر نهادهای جهانی حقوق بشر نسبت به انتشار این تصاویر واکنش نشان داده‌اند و آن را سندی دیگر مبنی بر نقض گسترده حقوق بشر توسط نظامیان این کشور در نقاط مختلف جهان نظیر انچه در زندان ابوغریب در عراق رخ داد عنوان کردند، مدعیان حقوق بشر در ایران هیچ واکنشی نشان ندادند و حتی از یک محکومیت ساده این جنایات هم خودداری کردند.
سکوت معنادار این افراد در برابر این جنایات درحالی صورت گرفته که آنان در برابر کوچکترین اتفاقات داخل کشور واکنش‌های بسیار تندی نشان می‌دهند و برای اثبات آنچه نقش حقوق بشر در ایران می‌خوانند، همایش‌ها و مصاحبه‌های گسترده‌ای را در خارج از کشور ترتیب می‌دهند.


اگرچه پیش از این هم فعالان سیاسی تاکید کرده بودند که مساله حقوق بشر تنها یک ابزار رسانه‌ای برای اعمال فشار بر ایران به دلیل ایستادگی در برابر غرب و دفاع از حقوق ملت خود است اما این مساله بار دیگر این موضوع را تایید کرد و نشان داد که راه‌اندازی سایت‌های متعدد خبری در زمینه دفاع از حقوق بشر به زبان فارسی، تنها برای ایجاد یک جبهه تبلیغاتی علیه جمهوری اسلامی ایران است، نه تلاش واقعی در راستای افزایش توجه به این مساله.
این موضوع زمانی آشکارتر می‌شود که می‌بینیم حتی گروهک تروریستی منافقین هم که سابقه و کارنامه طولانی مدتی در جنایت علیه ملت ایران دارد، سایتی را تحت عنوان «هرانا» راه‌اندازی کرده و در آن مدعی نقض حقوق بشر در ایران شده است!

شبکه ایران