از سمفوني وادادگي تا سفرهاي نيويورك

1. از زمانه و زمينه سال هاي مشروطه خواهي در ايران و طرح نظرات امثال آخوندزاده، ميرزا ملكم خان، طالب اف و جناب مستشار الدوله، بوي وادادگي و انفعال مشام ملت ايران را آزرده است. ايلچي از متجددان عصر قاجار با توصيف رقاصي زنان آفتاب طلعت با وزرا و امراي انگلستان مي گويد "اي كاش، اين شيوه اعيان و اشراف انگلستان در مملكت ايران نيز متداول مي گشت" و يا آخوندزاده رمز عقب افتادگي ملت ايران را توسل به پيامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) مي داند و مي گويد علماي ما مردم را به اعمال بي فايده و ناپسند ترغيب مي كنند كه يكي از آنان همين بساط تعزيه و عزاداري ائمه(ع) است و تصريح دارد "اي عالمان دين! چرا بيچاره عوام را از نعمات پروردگار عالم محروم مي سازيد؟ چرا عيش او را تلخ مي كنيد؟" و يا سيد حسن تقي زاده معتقد بود كه "ظاهرا و باطنا و جسما و روحا فرنگي شدن" و "از نوك پا تا فرق سر فرنگي شدن" راه متمدن شدن ايرانيان است. در غالب گفتار ها و نوشتار هاي روشنفكران صدر مشروطه و دوره قاجار نوعي غش كردگي سياسي به سمت دول غربي و بيگانه محسوس است از جمله آخوندزاده كه كرارا از حكومت تزاري روس ستايش مي كرد و يا امثال ايلچي كه مقهور انگليسي ها بودند. نهايتا اين وادادگي به دول غربي از ديرباز، ريشه در  غربزدگي و انفعالداشته و دارد. دوره پهلوي اول و دوم و حتي پس از انقلاب، بخشي از بدنه مديريتي، روشنفكري و سياستمداران، همچنان در چنين پارادايمي، تعاملات سياسي، معرفتي و مديريتي خود را تعريف كرده و مي كنند. چيزي كه از آن مي توان به سمفوني وادادگي تعبير كرد.
2. سفرهاي  احمدي نژاد  در طي اين چند سال به مقر سازمان ملل ،براي اولين بار در تاريخ پس از مشروطه، نظم هارمونيك سمفوني وادادگي را از هم گسيخته و سمفوني عزت، استقلال و غيرت ايراني-اسلامي را احيا نموده اند.
3. احمدي نژاد بر بنياد رسالت حاكمان اسلامي "وعظ و تذكر" به ابناء عالم و دعوت به توحيد و نفي طاغوت را به عنوان راهبردي ترين سياست تزلزل كاخ هاي شيشه اي فراعنه غرب و شرق، در صحنه جهاني و از صحن سازمان ملل طنين افكند. ريشه بيداري و يقظه سياسي مردمان عالم در ادراك صحيح و كسب معرفت از نسبت توحيد و طاغوت است. در چنين شرايطي مناسبات عالمگير ظلم و سلطه در برابر قدرت عظيم آگاهي بردگان نظام سلطه ليبرال-سرمايه داري مضمحل خواهد شد.
4. احمدي نژاد به سر مكنوني دست يازيده است كه رمز فروپاشي دول سلطه، آگاهي بخشي توحيدي به فطرت هاي ملت هاست. فطرت هايي كه تحت چپاول رسانه هاي مدرن هستند و در عيش و نوش و لذت و سكر و تخدير مستعرق اند، تا نسبت توحيد و طاغوت در ورطه نسيان و فراموشي شان، مستور باقي بماند.
5. احمدي نژاد از دعوت به توحيد و نفي طاغوت با ملت ها سخن مي گويد و در چنين الگوي سياسي، سمفوني وادادگي به سمفوني آزادگي مبدّل خواهد شد.