تفاوتهای انقلاب مصر با جنبش سبز

چند روز گذشته کمابیش اکثر کشور‌های عمده عرب منطقه شاهد تظاهرات مردمی بر ضدّ حکومتهای غرب گرا و دیکتاتور خود بوده اند. اما از میان این کشورها مصر ، به واسطه مرجعیت خود در جهان عرب و شباهتهای جمعییتی و تاریخی‌، بیشترین شباهت را به ایران دارد.

گذشته از از شباهتهای بالا، عوامل مشترک دیگری هم در این دو رویداد وجود دارد که این مقایسه(بین قیام مصر و شورش اعتراضی سبز) را آسانتر می‌کند. به طور مثال، مقایسه عملکرد شبکه تلویزیونی بی‌ بی‌ سی‌ که نقش زیادی در گزارش این دو رویداد بازی می‌کند، میتواند نشاندهنده تفاوت برخورد رسانه‌های غربی با اعتراضات ایران و مصر باشد.

جان لاینز،خبر نگار بی‌ بی‌ سی‌ در زمان اعتراضات ایران،که همیشه در گزارشهای خود طرفداران جمهوری اسلامی و یا بسیجیان را به رسم غرب گرایان و سبز ها با عنوان اوباش خطاب میکرد، در حال حاضر به عنوان خبر نگار بی‌ بی‌ سی‌ در مصر انجام وظیفه می‌کند و یا پونه قدوسی، گزارشگر مشترک بی‌ بی‌ سی‌ فارسی و انگلیسی‌، گزارش تظاهرات اعتراضی بعد از انتخابات را در بی‌ بی‌ سی‌ فارسی، و قیام مصر را در بی‌ بی‌ سی‌ ورلد(انگلیسی‌) بر عهده دارد.

کسانی‌ که در زمینه خاور میانه اطلاعاتی‌ دارند میدانند که در ایران مانند بسیاری از دیگر کشورهای خاور میانه، بدنه جامعه متشکل از یک اکثریت قاطع مذهبی‌ و مسلمان که ملتزم به سنتهای اجتماع خود هستند و یک اقلیت شبه مدرن با اکثریت سکولار و یا لأییک و غربگرا، که از سنتهای خود بیزار و به دنبال تبدیل جامعه کشور خود به یک جامعه به اصطلاح غربی هستند.

تفاوت بین ایران و مصر اما از همین جا آغاز میشود. در ایران حکومت، نماینده اکثریت سنتی و مذهبی‌ جامعه خود است، چون مردم در یک فرایند دمکراتیک اجازه انتخاب داشته اند، اما حکومت مصر نماینده اقلیت ضدّ دین و غربزده کشور خود است، چون مردم حق اظهار نظر نداشته اند و این حکومت تنها با پشتوانهٔ کمکهای اقتصادی و نظامی جهان غرب بر مصر حکمرانی می‌کند.

همین تفاوت، قابل مشاهده در تظاهرات ایران و مصر هم هست.اکثر خوانندگان این مطلب، شاهد گزارش‌های هر دو تظاهرات بوده اند. در تظاهرات سبزها، اکثر بنرها و نوشته‌ها که سبز‌ها حمل میکردند به زبان انگلیسی‌ بود، به شکلی‌ که مخاطب خود را در کشور‌های غربی جستجو میکردند، تمام تلاش سبزها برقراری تماس با شبکه های تلویزیونی غربی بود و عکسها و گزارش‌ها که بسیاری از آنها اغراق شده هم بود، به دنبال مخاطب زاغ و بور اروپا‌ای و آمریکا أای بود. چون تظاهر کنندگان در ضمیر نا خود آگاه خود میدانستند شعار‌های غرب گرایانه آنها مخاطب مسلمان ایرانی‌ ندارد.

اما به تظاهرات مصر نگاهی‌ بیاندازید، تمام شعار‌ها رویکرد اسلامی و مطابق با فرهنگ مصری دارد. به غیر از چند استثنا، تمام بنرها و نوشته‌های در دست مردم به زبان عربی‌ و به دنبال مخاطب مصری است.

دیگر تفاوت قابل ذکر، شیوه گزارش این دو رویداد به وسیله خبر گزاریهای غربیست. در اینجا با توجه به عوامل مشترک که در صدر مطلب ذکر شد، بی‌ بی‌ سی‌ را به عنوان خبرگزاری شاهد در نظر میگیریم.

در چند روز اول اعتراضات بعد از انتخابات ایران که بی‌ بی‌ سی‌ هنوز فعال بود، جان لاینز، گزارشگر این شبکه با توجه به شناختی‌ که از عوامل این اعتراضات داشت و میدانست مورد استقبال سبزها قرار می‌گیرد، به قلب اجتماعات سبزها رفته و شایعه‌های رایج میان جماعت سبز را با آب و تاب به عنوان خبر به مخاطبان خود عرضه میداشت. سبز‌ها دور او جمع میشدند و به زبان فصیح انگلیسی‌ شعارهای ضدّ حکومتی و ضدّ ایرانی‌ خود را برای شیرین کردن خود در دل‌ اوباما و کلینتون فریاد می‌زدند. گویی به صورت غیر مستقیم میگفتند ما راا ببینید که چه قدر شما رو دوست داریم، پس چرا نمی‌‌آئید که ایران را گلستان کنید؟!

حال خاطرات بی‌ بی‌ سی‌ فارسی را مرور کنید. پونه قدوسی و دیگر مجریان این شبکه بی‌ طرف! با هر کس که خود را شاهد اعتراضات معرفی‌ میکرد در برابر دوربین مصاحبه کرده و هر حرف و گزارش بی‌ سند و مدرکی‌ را از قول آنها به عنوان خبر عرضه میکردند. چقدر کشته و مجروح خیالی که بی‌ بی‌ سی‌ و سبزها در گور نکردند. تحلیل‌های آبدوغ خیاری که جای خود داشت، هر روز، روز آخر رژیم بود.

حالا به شیوه گزارش تظاهرات مصر نگاهی‌ بیندازیم. تمام گزارش‌های بی‌ بی‌ سی‌ از راه دور و در حاشیه تظاهرات است، در حالی‌ که گزرشگران با کلاه جنگی خبر را گزارش میکنند. مصریها توجهی‌ به دوربین خبری آنها نشان نمیدهند و تمام شعارها به زبان عربیست. مردم مصر میدانند انقلاب آنها مورد علاقه غربیها و تلویزیون‌های آنها نیست. اصلا تمام مشکلات آنها از پشتیبانی‌ دول غربی از دیکتاتور مصر است. همان دیکتاتوری که در بی‌ بی‌ سی‌ و دیگر رسانه‌های غربی ظاهر میشود و داد از پیشرفت مصر میدهد.

رسانه‌های غربی تعداد کشته و مجروحان را به گفته پونه قدوسی(روز جمعه۲۸/۰۱/۲۰۱۱)فقط وقتی‌ اعلام میکنند که از طریق بیمارستان و وزارت بهداشت دولت مصر به شکل رسمی‌ گزارش شده باشد. آیا انجام اینکار در زمان التهابات ایران امکانپزیر نبود؟

روش اعلام کشته و مجروحان این دو اتفاق بسیار گویاست. به این مثال توجه کنید. حتمأ به شیوه رأی دادنهای اینترنتی به نظرات دیگران در وب سایتهای مختلف نگاهی‌ کردید. چون اینجا فضای مجازیست، یک نفر میتواند صد بار با صد ای دی و با شیوه‌های سازماندهی شده به موضوعات مورد نظر خود رأی مثبت یا منفی‌ بدهد. واحد‌های سایبری سرویسهای اطلاعاتی غرب، واحد‌های چند ده نفره دارند که کارشان گذاشتن کامنت و رأی دهی‌ و نظر سازی و هدایت افکار کاربران اینترنتی ایرانیست.

در زمان اتفاقات تلخ بعد از انتخابات کار بعضی‌ از افراد اعلام کشته‌های دروغین و تظاهرات خیالی بود.اینها با روشهای مختلف و سازمان یافته در جهت دهی‌ افکار عمومی‌ فعالیت میکردند و هدف آنها ایجاد هر چه بیشتر هرج و مرج بود. بی‌ بی‌ سی‌ و دیگر رسانه‌های جهان غرب با اطلاع و دانش این موضوع ، دست به خبر سازی بر اساس این شایعه‌ها میکردند، چون در جهت هدف آنها(سرنگونی دولت ایران) بود. اما در مصر کاملأ در جهت مخالف قدم بر میدارند.یعنی‌ آمار دولت مبارک که سعی‌ در نشان دادن کم تعداد بودن شهدا و مجروحان را دارد، مرجع اخبار این رسانه هاست.

و اما در پایان روشن است که چرا شورش سبز شکست خورد اما انقلاب‌های تونس و مصر پیروز شده و یا در حال پیروز شدن هستند. انقلاب‌های منطقه بر اساس خواست اکثریت مردم دیندار و وطندوست بنا شده و در نتیجه پیروز هستند، اما جبهه سبز ایران نماینده اقلیت ضدّ دین و ضدّ ایران بود که استقلال میهن عزیز ما، ایران را هدف قرار داده بود، که با حرکات توده‌های مردم ایراندوست در ۹ دی‌ و ۲۲ بهمن به گوشه انزوا خزید.