درد نان و غم جان، از صدقه سر بی دردی مسئولان!

چگونه کسانی در محلات جنوبی شهر قوت و غذای خود را که برای رفع نیازهای اولیه لازم است به سختی فراهم کرده و دیگرانی هستند که با ماشین های گران قیمت 300 میلیونی در خیابانهای تهران جولان می دهند؟

به گزارش بولتن: این اختلاف طبقاتی آزار دهنده که در سال های پس از دولت سازندگی به اوج رسیده است از چند سال پیش به شدت نمود پیدا کرده و بهترین شاهد مثال آن دخترکان و پسرکانی هستند که در عنفان جوانی با ماشین های چند ده میلیونی خریداری شده توسط خانواده خود به مردم واجتماع سختی کشیده ایرانی فخر می فروشند.
برای حس کردن دقیق این اختلاف هولناک طبقاتی کافی است تا در دقایق واپسین هر روز سری به خیابان ایران زمین شهرک غرب(قدس) زده شود و در گذری چند دقیقه ای ماشین های 200 تا 300 میلیونی که برای فخرفروسی و ابراز بی دردی به آنجا گسیل می شوند بیش از پیش چشم بیننده را خیره کنند.
پاسخ به این سوال که این همه ثروت و مکنت از کجا می آید را باید با مقدمه ای از یک خبر شروع کنیم.
در راستای مبارزه با مفاسد اقتصادی، 13 نفر از متخلفین وارد کننده وسایل نقلیه توسط سربازان گمنام امام زمان (عج) در استان اردبیل شناسایی و با حکم مقام قضایی دستگیر شدند.

 

 

در اطلاعیه روابط عمومی وزارت اطلاعات آمده است : متهمین با سوء استفاده از موقعیت اداری برخی عناصر شاغل در سازمان بازرگانی استان، تبانی با چند تن از وارد کنندگان خودرو، ضمن جعل اسناد وتعلل عامدانه در ارسال نسخه های 4 و 5 ثبت سفارش به صورت سازمان یافته، خارج از سیکل قانونی اقدام به ورود خودرو می نمودند. با بررسی به عمل آمده از اسناد و مدارک، این باند 752 دستگاه خودرو شامل 430 دستگاه سواری و 322 دستگاه ماشین راهسازی ثبت سفارش داده که سود حاصله از واردات خودروهای مزبور بر اساس اعترافات متهمین حدود هفتاد میلیارد تومان برآورد شده است.

طبق بررسی های به عمل آمده مشخص شده که این ماشین ها و ظواهر کذایی اغلب در اختیار کسانی هستند که با زد و بندهای کلان و برقراری ارتباطات طلایی توانسته اند خشت روی خشت طلا انباشته کرده و از کیسه مردم و بیت المال برای خود کاخ بسازند.

 

 

 

مروری بر پرونده های مفاسد اقتصادی نشان می دهد کسانی که وام های میلیاردی دریافت کرده و هیچ دغدغه ای برای بازپس دادن آن ندارند از جمله میدان داران اصلی مدهای غربی و ماشین های لوکس و خانه های آنچنانی هستند.

اما معلوم نیست درحالی که تمامی سیستم اقتصادی کشور و نهادهای مسئول، وظیفه خود را در به ثمررساندن تلاش های کاخ نشینان با کلماتی چون حمایت از سرمایه گذاری و اشتغال زایی و وام های زودبازده می دانند چه کسی فکری به حال کوخ نشینانی که محتاج نان شب خود هستند و از درد ناچاری و برای دریافت وام ناقابل 50 هزار تومانی به هر کس و ناکسی روی می زنند خواهد کرد؟