غرب نگران فروپاشی تحریمها علیه ایران

به گزارش فارس، اندیشکده «پترسون» در مطلبی به قلم «استفان هاگارد» در خصوص «تحریم‌ها علیه ایران» می‌نویسد: ما به دلیل سابقه همکاری ایران با کره شمالی، تشابه مذاکرات و عدم توافقات جاری (یعنی پنج گروه در تلاش برای زبان بازی با گروه ششم!) در رابطه با برنامه انرژی هسته‌ای و مسئله تحریم‌ها پی‌گیر مسائل این کشور هستیم. اما سؤال اساسی این است که تحریم‌ها می‌توانند در راستای افزایش نتایج دلخواه موثر باشند؟

ما از برداشت دقیق «جفری اسکات» مدیر «موسسه پترسون» در رابطه با تحریم مندرج در شماره ماه ژوئیه «اقتصاد بازرگانی» سوء تعبیر کرده‌ایم. همچنین گروه «پترسون» پرونده جامع خود را در رابطه با تحریم‌های ایران در راستای تلاش‌های جاری به روز کرده‌اند. در ماه ژوئیه «اسکات» نگران استفاده از استراتژی تظاهر به ضعف و تلاش نهانی در راستای دلسرد ساختن دولت‌های ائتلاف تحریم‌ها از جانب ایران بود.

البته تفاوت اساسی میان کره شمالی و ایران «نفت» است. «اسکات» دیپلماسی با عربستان سعودی و حتی عرضه سهام نفت استراتژیک ایالات متحده را برای حفظ یکپارچگی ائتلاف در صورت شدت گرفتن قوانین اتخاذی و افزایش قیمت برای مصرف کنندگان وابسته به ایران را نیز توصیه کرده است. با کاهش قیمت نفت در هفته های اخیر، علیرغم سهولت کمی، مطرح ساختن این موضوع در حال حاضر بی مورد به نظر می‌رسد.با این حال، مشکل اصلی هنوز پا برجا است. 

*چگونه باید یکپارچگی دولت‌های ائتلافی را حفظ کرد؟

در کره شمالی این موضوع در ارتباط با چین مطرح می‌شود، بخصوص زمانی که موضوع به سرمایه‌گذران چینی مربوط باشد. اما افشاگری‌های توطئه‌آمیزتری از وزارت امور خارج اسرائیل درز می‌کند که اخیراً توسط وزارت دارایی این کشور انعکاس یافته است. طبق این توطئه‌ها تحریم‌های ایران تأثیر سیاسی داشته است. تحلیل اسرائیل از جانب وزیر امور خارجه سازش ناپذیر این کشور آویگدور لیبرمن، حتی یک بهار عربی را در ظرف سال جاری در تهران پیش بینی می‌کند که ماهیت سازمان یافته این افشاگری را حداقل به عنوان یک نظر تحت بررسی در جامعه امنیتی اسرائیل نشان می‌دهد.

برخی تحلیل گران ادعا می‌کنند که شاید مسئله نفت، توقف برنامه هسته ای را برای ایران آسان‌تر کند چون حتی در صورت تحمیل تحریم‌ها سیاست ایران مانند استراتژی توسعه اقتصادی کره شمالی مبتنی بر حق‌السکوت نیست. اما از جنبه های دیگر برخی از تحرک‌های اقتصاد کلان به طرز شگفت انگیزی در این دو کشور مشابه به نظر می‌رسند. ما بازگشت ناپایداری اقتصاد کلان را در کره شمالی دیده‌ایم. مشکلات ایران نیز به وضوح در برخی از معضل‌های مربوطه با کره شمالی مشابهت دارد. ارزش ریال تا حدی از تلاش بانک مرکزی برای فرونشاندن تورم با عرضه نرخ‌های تبدیل ارز ترجیحی برای واردات کالاهای اساسی ناشی می‌شود. اما از سوی دیگر، بازار این تلاش را به عنوان نشانه ای از کمبود ذخایر برای برآورده ساختن نیازهای واردات کشور تعبیر می‌کند. در عین حال تلاش برای محدود ساختن نرخ‌های سپرده کاذب از جانب دولت بر صحت این گمان دامن میزند.

در صد کمی از تلاش های دولت کره شمالی برای تأمین ارز خارجی می‌تواند از وضعیت ناپایدار اقتصادی این کشور ناشی نشده باشد. اما چالش‌های محوری در رابطه با استراتژی تحریم‌ها همچنان پا برجا است: تشدید این ناپایداری اقتصادی هیچ گاه منجر به حرکت کره شمالی برای بازگشت به مذاکرات نشده است. همچنان که با استناد به نحوه سخنرانی احمدی نژاد در سازمان ملل در نیویورک این طور بر می‌آید که همان محدودیت‌ها در مورد پرونده ایران نیز صادق باشند.