نقدو بررسی عملکرد ثروتمندان و فعالان بزرگ عرصه تجارت و واردات در سیاست و اقتصاد کشور(1)
حامیان شرایط نرخ دلار ارزان چگونه به منتقدان وضعیت افزایش نرخ ارز تبدیل شدند؟
اکنون با افزایش نرخ ارز و دلار از 1000 تومان به بیش از 2300 تومان، به انتقاد از سیاست های ارزی و تجاری و اقتصادی کشور در شرایط خاص کنونی، تبدیل شده اند و از حضور سیاست مداران طیف نزدیک به هاشمی رفسنجانی حمایت می کنند.
بولتن نیوز: کسانی که افتخار می کنند که سالهاست بازرگانانی بزرگ و موفق بوده اند و ثروتمندان بزرگی هستند و در شرایط نرخ دلار ارزان وتثبیت شده در سال های 1380 تا 1389 حجم واردات را افزایش داده اند، اکنون با افزایش نرخ ارز و دلار از 1000 تومان به بیش از 2300 تومان، به انتقاد از سیاست های ارزی و تجاری و اقتصادی کشور در شرایط خاص کنونی، تبدیل شده اند و از حضور سیاست مداران طیف نزدیک به هاشمی رفسنجانی حمایت می کنند.
این افراد و بازرگانان که به واردات و تعادل کالا در بازار بیش از تولید داخلی و صنعت توجه دارند، باید توجه داشته باشند که ثروتمند شدن و تجارت بزرگ داشتن در سال های اخیر، با چند شانس بزرگ از جمله نرخ دلار ارزان، برای آنها همراه بوده که بد نیست اعلام کنند در مقابل این کسب فرصت تجاری، کسب درآمد، چقدر در این 8 سال یا 10 سال رشد درآمد نفت و درآمد ارزی کشور، مالیات پرداخت کرده اند، چه میزان در صنعت و معدن و تجارت سرمایه گذاری کرده اند و تا چه حد به ایجاد منشا و مبنای ارزش افزوده صنعتی کمک کرده اند.
در 10 سال گذشته و از سال 1383 تاکنون، درآمد ارزی، درآمد نفت، و حجم واردات به ایران رشد قابل توجهی داشته و متاثر از ثبات نرخ ارز، هر سال بر میزان واردات کالا و خدمات به کشور افزوده شد و در عین حال به خاطر رشد قیمت نفت و هزینه تولید در جهان، و پایین بودن نرخ سوخت و هزینه تولید در ایران در مقایسه با بازار جهانی، رقم صادرات نیز روبه افزایش گذاشت.
اما جالب است که وارد کنندگان بزرگ و اتاق های بازرگانی ایران و چین و امارات و ترکیه و... به انتقاد از رشد مصارف ارزی و واردات نپرداختند و تلاشی برای پس انداز کردن ارزنفتی در حساب ذخیره ارزی و صرف آن در توسعه صنعتی کشور نکردند و خواستار رشد نرخ دلار وارز متناسب با نرخ تورم نشدند.
در نتیجه بسیاری از بازرگانان، اتاق های بازرگانی، فعالان بازار و اتاق های بازرگانی و فعالان تجاری و طیف نزدیک به بازار سنتی که دارای نفوذکلام در مدیریت سیاسی هستند و به خصوص کسانی که دارای انجمن و تشکیلات صنفی و سیاسی بوده اند و تریبون و قدرت لازم در بخش مدیریت تجاری کشورداشته اند، بیش از همه منتفع شده واز روند رشد واردات کشور سود برده اند وثروتمند شده اند.
اما جالب این است که بدون انتقاد از نرخ ثابت دلار در سال های 83 تا 89 و رشد شدید واردات، افتخار رشد صادرات غیر نفتی را به فعالیت خود ربط داده اند و از نرخ دلار ارزان و یارانه بزرگ آن به نفع واردات سود برده اند و ثروتمندتر شده اند وهیچ طرح جدی برای اصلاح ساختار ارزی کشور و کمک به تولید و صادرات ارائه نداده اند و حداقل برای تغییر ترکیب واردات کالا از اجناس مصرفی و بنجل چینی که تمام بازار را گرفته است به اجناسی که متناسب با سلیقه و تولید و صنعت کشور است کاری نکرده اند.
در نتیجه در بسیاری از کالاها که ایران صاحب نام جهان بوده به واردکننده سیر و گوشت، غلات، رب گوجه، کفش وپوشاک و پارچه و... تبدیل شدیم و اجناس با کیفیت ایرانی جای خود را به اجناس خارجی وچینی دادند.
اما این عده اکنون به خاطر رشد نرخ ارز، از سیاست های ارزی کشور انتقاد می کنند و با وجود آن که در سال های قبل از 90 انتقاد جدی از سیاست های اقتصادی نداشته اند اما در دوسال اخیر به منتقدان جدی سیاست های اقتصادی تبدیل شده و اخیرا نیز در عرصه سیاست، متمایل به طیف هاشمی رفسنجانی شده اند و از سیاست های طیف نزدیک به وی حمایت می کنند و معتقدند که تفکر سیاسی رقیب دولت کنونی قادر است به بهبود اقتصاد کمک کند.
اماسوال اصلی این است که این بازرگانان و واردکنندگان بزرگ که نفوذ کافی در نهادهای مدنی و اتاق های بازرگانی و تشکیلات بازار و مدیریت اقتصادی کشور داشته اند چرا در این سال های رونق درآمد نفت و نرخ دلار ارزان و .... انتقاد نمی کردند و با این روند فزاینده واردات مخالفت نکردند اما چرا حالا که امکان دلار ارزان برای اجناس مصرفی و بنجل چینی وجود ندارد، به منتقدان سیاست های اقتصادی تبدیل شده اند و خبرازکمبود کالا و.... می دهند و مردم را دچار تشویش می کنند؟.
در سال های قبل از 1390 تحت تاثیر این درآمد ارزی فراوان کشور که حدود 700 تا 800 میلیارد دلار برآورد شده است، نرخ دلار با وجود تورم های 10 تا 25 درصدی، عمدتا ثابت بوده و در محدوده 800 تا 1000 تومان تثبیت شده بود و در نتیجه واردات تشویق شده و اگر چه تولید داخلی و صادرات با رشد هزینه ها همراه بود اما واردات در شرایط تورمی، به خاطر تثبیت نرخ دلار تشویق شد.
کارشناسان معتقدند که شاخص تورم از عدد 100 در سال 83 به عدد 350 رسیده و در این سال ها قیمت های داخلی 3.5 برابر شده وبرای بخش تولید و صادرات، هزینه ها 250 درصد رشد داشته است. اما در عوض واردات با نرخ دلار ثابت ادامه داشته و جز دوسال اخیر که نرخ دلار از 1000 تومان به 2500 تومان افزایش یافته و باعث انتقاد وارد کننده ها و اتاق بازرگانی و... شده، در سال های قبل از آن، باعث رشد واردات تا 80 میلیارد دلار در سال شده است.
به عبارت دیگر، در 8 سال اخیر به اندازه کل دولت های قبل از آن درآمد نفت و ارزی داشته ایم و در نتیجه وارد کنندگان نیز به شدت از نرخ دلار ارزان سود بردند و ثروتمند شده اند.
هر چند وقت یکبار از سوی عوامل اتاق های بازرگانی و اتاق های مشترک ایران و سایر کشورها و وارد کنندگان بزرگ، خبر ثروتمندترین و پول دارترین بازرگانان و افراد ایرانی را می شنویم و لیست پول دار ترین بازرگانان ایران از سوی عوامل رسانه ای اتاق های بازرگانی با آب و تاب اعلام می شود. معلوم می شود که هیچ کاری به اندازه تجارت و واردات کالا سود آور نیست و گرنه با کار تولیدی و صنعتی و مدیریت شرکت ها و کارخانه های معمولی، بعید است در شرایط اقتصادی امروز جهان تا این حد پولدار شوند.
وقتی یک کارخانه صنعتی بین 5 تا 15 سال به زمان برای بهره برداری نیاز دارد با این اوضاع و احوال تجارت، تورم و بازارکالا، هر کس دلار ارزان خریده و واردات کرده و کالا در داخل بازار بی سامان سال های قبل فروخته طبیعی است که ثروتمند شود.... چرا صنعتگران دچار مشکلات در شهرک های صنعتی هستند اماوارد کننده ها تا این حد ثروتمند و مرفه می شوند؟
به عبارت دیگر، بازرگانان و تجاری که به واردات انبوه وفزاینده در سال های اخیر مشغول بوده اند، از این طریق ثروتمند نیز شده اند. به گفته کارشناسان حدود 530 میلیارد دلار واردات کالا و خدمات در دولت احمدی نژاد انجام شده که سالی 70 تا 80 میلیارد دلار به طور متوسط واردات داشته ایم و این حجم عمده واردات، باعث سود و کسب درآمد وثروت بالا برای واردات کنندگان، فعالان و اعضای اتاق های بازرگانی و... شده است و در نتیجه موجب شده که عده ای ثروتمند شوند.
اگر چه حرمت کارآفرینان و مدیران برجسته و سرمایه گذاران و سرمایه دارانی که در راه توسعه کشور کار می کنند باید محترم شمرده شود و مورد احترام باشند و به خاطر راه اندازی کارخانه، مجتمع ها و مجموعه های صنعتی و تجاری و مدیریت نهادهای اقتصادی کشور مورد تقدیر قرار گیرند و هر یک از آنها که بین 500 نفر تا 50 هزار نفر رابه کار مشغول کرده اند، باید مورد حمایت سیاست ها و ابزارهای اقتصادی و قانونی کشور قرار گیرند و... اما باید بین کسانی که تنها به فکر واردات و تجارت بوده اند و با دلار ارزان سال ها، به جمع آوری سود و درآمد و ثروت مشغول بوده اند و متناسب با آن نیز مالیات پرداخت نکرده اند و کسانی که برای تولید وصنعت، بدهکار شده اند و در تلاشند تا کارخانه و مجموعه خود راحفظ کنند، تفاوت قائل شویم.
به عبارت دیگر، بین مهندسان و تحصیل کرده هایی که به بخش مدرن ساخت وساز و سرمایه گذاری توجه دارند و مالیات خود را پرداخت می کنند و به فکر رفع تنگناهای تولید هستند با کسانی که از طریق روش سنتی تنها وارد کننده و توزیع کننده اجناس خارجی و بنجل چینی بوده اند، فرق قائل شویم.
این افراد و بازرگانان که به واردات و تعادل کالا در بازار بیش از تولید داخلی و صنعت توجه دارند، باید توجه داشته باشند که ثروتمند شدن و تجارت بزرگ داشتن در سال های اخیر، با چند شانس بزرگ از جمله نرخ دلار ارزان، برای آنها همراه بوده که بد نیست اعلام کنند در مقابل این کسب فرصت تجاری، کسب درآمد، چقدر در این 8 سال یا 10 سال رشد درآمد نفت و درآمد ارزی کشور، مالیات پرداخت کرده اند، چه میزان در صنعت و معدن و تجارت سرمایه گذاری کرده اند و تا چه حد به ایجاد منشا و مبنای ارزش افزوده صنعتی کمک کرده اند.
اما جالب است که وارد کنندگان بزرگ و اتاق های بازرگانی ایران و چین و امارات و ترکیه و... به انتقاد از رشد مصارف ارزی و واردات نپرداختند و تلاشی برای پس انداز کردن ارزنفتی در حساب ذخیره ارزی و صرف آن در توسعه صنعتی کشور نکردند و خواستار رشد نرخ دلار وارز متناسب با نرخ تورم نشدند.
در نتیجه بسیاری از بازرگانان، اتاق های بازرگانی، فعالان بازار و اتاق های بازرگانی و فعالان تجاری و طیف نزدیک به بازار سنتی که دارای نفوذکلام در مدیریت سیاسی هستند و به خصوص کسانی که دارای انجمن و تشکیلات صنفی و سیاسی بوده اند و تریبون و قدرت لازم در بخش مدیریت تجاری کشورداشته اند، بیش از همه منتفع شده واز روند رشد واردات کشور سود برده اند وثروتمند شده اند.
اما جالب این است که بدون انتقاد از نرخ ثابت دلار در سال های 83 تا 89 و رشد شدید واردات، افتخار رشد صادرات غیر نفتی را به فعالیت خود ربط داده اند و از نرخ دلار ارزان و یارانه بزرگ آن به نفع واردات سود برده اند و ثروتمندتر شده اند وهیچ طرح جدی برای اصلاح ساختار ارزی کشور و کمک به تولید و صادرات ارائه نداده اند و حداقل برای تغییر ترکیب واردات کالا از اجناس مصرفی و بنجل چینی که تمام بازار را گرفته است به اجناسی که متناسب با سلیقه و تولید و صنعت کشور است کاری نکرده اند.
در نتیجه در بسیاری از کالاها که ایران صاحب نام جهان بوده به واردکننده سیر و گوشت، غلات، رب گوجه، کفش وپوشاک و پارچه و... تبدیل شدیم و اجناس با کیفیت ایرانی جای خود را به اجناس خارجی وچینی دادند.
اما این عده اکنون به خاطر رشد نرخ ارز، از سیاست های ارزی کشور انتقاد می کنند و با وجود آن که در سال های قبل از 90 انتقاد جدی از سیاست های اقتصادی نداشته اند اما در دوسال اخیر به منتقدان جدی سیاست های اقتصادی تبدیل شده و اخیرا نیز در عرصه سیاست، متمایل به طیف هاشمی رفسنجانی شده اند و از سیاست های طیف نزدیک به وی حمایت می کنند و معتقدند که تفکر سیاسی رقیب دولت کنونی قادر است به بهبود اقتصاد کمک کند.
اماسوال اصلی این است که این بازرگانان و واردکنندگان بزرگ که نفوذ کافی در نهادهای مدنی و اتاق های بازرگانی و تشکیلات بازار و مدیریت اقتصادی کشور داشته اند چرا در این سال های رونق درآمد نفت و نرخ دلار ارزان و .... انتقاد نمی کردند و با این روند فزاینده واردات مخالفت نکردند اما چرا حالا که امکان دلار ارزان برای اجناس مصرفی و بنجل چینی وجود ندارد، به منتقدان سیاست های اقتصادی تبدیل شده اند و خبرازکمبود کالا و.... می دهند و مردم را دچار تشویش می کنند؟.
کارشناسان معتقدند که شاخص تورم از عدد 100 در سال 83 به عدد 350 رسیده و در این سال ها قیمت های داخلی 3.5 برابر شده وبرای بخش تولید و صادرات، هزینه ها 250 درصد رشد داشته است. اما در عوض واردات با نرخ دلار ثابت ادامه داشته و جز دوسال اخیر که نرخ دلار از 1000 تومان به 2500 تومان افزایش یافته و باعث انتقاد وارد کننده ها و اتاق بازرگانی و... شده، در سال های قبل از آن، باعث رشد واردات تا 80 میلیارد دلار در سال شده است.
به عبارت دیگر، در 8 سال اخیر به اندازه کل دولت های قبل از آن درآمد نفت و ارزی داشته ایم و در نتیجه وارد کنندگان نیز به شدت از نرخ دلار ارزان سود بردند و ثروتمند شده اند.
هر چند وقت یکبار از سوی عوامل اتاق های بازرگانی و اتاق های مشترک ایران و سایر کشورها و وارد کنندگان بزرگ، خبر ثروتمندترین و پول دارترین بازرگانان و افراد ایرانی را می شنویم و لیست پول دار ترین بازرگانان ایران از سوی عوامل رسانه ای اتاق های بازرگانی با آب و تاب اعلام می شود. معلوم می شود که هیچ کاری به اندازه تجارت و واردات کالا سود آور نیست و گرنه با کار تولیدی و صنعتی و مدیریت شرکت ها و کارخانه های معمولی، بعید است در شرایط اقتصادی امروز جهان تا این حد پولدار شوند.
وقتی یک کارخانه صنعتی بین 5 تا 15 سال به زمان برای بهره برداری نیاز دارد با این اوضاع و احوال تجارت، تورم و بازارکالا، هر کس دلار ارزان خریده و واردات کرده و کالا در داخل بازار بی سامان سال های قبل فروخته طبیعی است که ثروتمند شود.... چرا صنعتگران دچار مشکلات در شهرک های صنعتی هستند اماوارد کننده ها تا این حد ثروتمند و مرفه می شوند؟
به عبارت دیگر، بازرگانان و تجاری که به واردات انبوه وفزاینده در سال های اخیر مشغول بوده اند، از این طریق ثروتمند نیز شده اند. به گفته کارشناسان حدود 530 میلیارد دلار واردات کالا و خدمات در دولت احمدی نژاد انجام شده که سالی 70 تا 80 میلیارد دلار به طور متوسط واردات داشته ایم و این حجم عمده واردات، باعث سود و کسب درآمد وثروت بالا برای واردات کنندگان، فعالان و اعضای اتاق های بازرگانی و... شده است و در نتیجه موجب شده که عده ای ثروتمند شوند.
اگر چه حرمت کارآفرینان و مدیران برجسته و سرمایه گذاران و سرمایه دارانی که در راه توسعه کشور کار می کنند باید محترم شمرده شود و مورد احترام باشند و به خاطر راه اندازی کارخانه، مجتمع ها و مجموعه های صنعتی و تجاری و مدیریت نهادهای اقتصادی کشور مورد تقدیر قرار گیرند و هر یک از آنها که بین 500 نفر تا 50 هزار نفر رابه کار مشغول کرده اند، باید مورد حمایت سیاست ها و ابزارهای اقتصادی و قانونی کشور قرار گیرند و... اما باید بین کسانی که تنها به فکر واردات و تجارت بوده اند و با دلار ارزان سال ها، به جمع آوری سود و درآمد و ثروت مشغول بوده اند و متناسب با آن نیز مالیات پرداخت نکرده اند و کسانی که برای تولید وصنعت، بدهکار شده اند و در تلاشند تا کارخانه و مجموعه خود راحفظ کنند، تفاوت قائل شویم.
به عبارت دیگر، بین مهندسان و تحصیل کرده هایی که به بخش مدرن ساخت وساز و سرمایه گذاری توجه دارند و مالیات خود را پرداخت می کنند و به فکر رفع تنگناهای تولید هستند با کسانی که از طریق روش سنتی تنها وارد کننده و توزیع کننده اجناس خارجی و بنجل چینی بوده اند، فرق قائل شویم.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
به جای اینکه به فکر واردات علم و تکنولوژی به ایران باشیم اجناس بدرد نخور چینی وارد کردیم و دلار بی زبون رو خیلی راحت حروم کردیم.
تجار علاوه بر اینکه باید منافع خودشان را در نظر بگیرند باید منافع ملی را هم لحاظ کنند .
دولت و سیستمهای نظارتی نیز باید بیشتر به دنبال وارد کردن تکنولوژی به ایران باشند.
باید به کسانی که میخواهند تکنولوژی وارد ایران کنند ارز با نرخ پایین بدهد ولی برای سایر موارد باید ارز با قیمت واقعی در اختیار افراد قرار بگیرد.