«استاد تمامِ تروریسم»؛ آناتومی یک خیانت مهندسی‌شده از دانشگاه شریف تا تل‌آویو

گروه سیاسی در حالی که دانشگاه باید سنگر علم و دانش باشد، بازگرداندن عناصر مطرود و امنیتی به فضای آکادمیک در سال ۱۴۰۳، پرده از پروژه‌ای برداشت که فرجام آن نه تولید علم، بلکه تولید «سرباز برای اسرائیل» بود. علی شریفی زارچی، چهره‌ای که با نقاب استادی وارد شد و با کارنامه همکاری با موساد خارج شد، نمادِ خطای راهبردی کسانی است که امنیت ملی را قربانی بازی‌های سیاسی کردند.

به گزارش بولتن نیوز ،تاریخ سیاسی ایران همواره شاهد تقابل دو جریان در فضای دانشگاهی بوده است؛ جریانی که دانشگاه را مبدأ تحولات علمی و پیشرفت می‌داند و جریانی دیگر که این نهاد مقدس را به پیاده‌نظام سرویس‌های بیگانه و اتاق جنگ علیه امنیت ملی تبدیل می‌کند. پرونده «علی شریفی زارچی»، استادیار پیمانی سابق دانشگاه شریف، یکی از تلخ‌ترین و در عین حال عبرت‌آموزترین مصادیق نفوذ در سال‌های اخیر است. پرونده‌ای که با تصمیم قاطع دانشگاه در سال ۱۴۰۲ بسته شد، اما با کج‌سلیقگی و سیاسی‌کاری دولت جدید در سال ۱۴۰۳ دوباره گشوده شد تا هزینه‌های سنگینی را بر گرده نظام و مردم تحمیل کند.

۱۴۰۲؛ اخراج یک لیدر اغتشاش، نه یک استاد

وقتی در سال ۱۴۰۲ دانشگاه صنعتی شریف تصمیم گرفت قرارداد پیمانی علی شریفی زارچی را تمدید نکند، فریادهای "وا اسفا" از اردوگاه مدعیان آزادی بلند شد. اما حقیقت ماجرا چه بود؟ مدیریت دانشگاه نه با علم او، بلکه با عملکرد امنیتی او مشکل داشت. شریفی زارچی در جریان اغتشاشات ۱۴۰۱، نه در جایگاه یک معلم دلسوز، بلکه در قامت یک لیدر میدانی ظاهر شد. او با دعوت دانشجویان به آشوب و تبدیل صحن مقدس دانشگاه به میدان جنگ و درگیری، عملاً مأموریت داشت تا آتش فتنه‌ای را که در خیابان‌ها روشن شده بود، به قلب نخبگانی کشور بکشاند. عدم تمدید قرارداد او، اقدامی پیشگیرانه برای حفظ آرامش و امنیت روانی دانشجویان بود.

۱۴۰۳؛ فرش قرمز دولت پزشکیان و بازگشت مهره سوخته

با روی کار آمدن دولت چهاردهم و ریاست جمهوری آقای پزشکیان، در اقدامی شتاب‌زده و تأمل‌برانگیز، پروژه "تطهیر محکومین امنیتی" کلید خورد. در اولین روزهای شروع به کار دولت، شریفی زارچی و تعدادی دیگر از محرکین اصلی اغتشاشات ۱۴۰۱، با سلام و صلوات و در میان بهت دلسوزان انقلاب، به دانشگاه بازگردانده شدند.

این بازگشت، صرفاً یک تصمیم اداری نبود؛ بلکه باز کردن دسترسی مجدد به "بیت‌المال مسلمین" برای پرداخت حقوق‌های نجومی به کسانی بود که تیشه به ریشه این نظام می‌زدند. اما هدف از این بازگشت چه بود؟ آیا قرار بود علم پیشرفت کند؟ خیر. مأموریت جدید، شستشوی مغزی نسل جوان به نفع رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا بود. دانشگاه بار دیگر به گروگان کسانی درآمد که قبله آمالشان واشنگتن و تل‌آویو است.

مکمل عملیات روانی اسرائیل در جنگ ۱۲ روزه

حضور مجدد شریفی زارچی در فضای عمومی و دانشگاهی، همزمان شد با اوج‌گیری تنش‌های منطقه‌ای و جنایات رژیم صهیونیستی. او در این برهه حساس، به جای دفاع از هویت ملی و دینی، به مکمل عملیات روانی دشمن تبدیل شد. در جنگ ۱۲ روزه و تقابلات اخیر، خط خبری و تحلیلی او دقیقاً همان چیزی بود که در اتاق‌های فکر تل‌آویو تولید می‌شد؛ تضعیف روحیه ملی، ایجاد هراس در دل مردم و تطهیر جنایات دشمن.

فرار به سوی اربابان و سناریوی دی‌ماه ۱۴۰۴

پرده آخر این نمایش خیانت‌بار، فرار او از کشور بود. فردی که با هزینه دانشگاه و حمایت‌های دولتی پروار شده بود، در نهایت به آغوش حامیان اصلی‌اش گریخت تا پادوی تبلیغاتی جریان سلطنت‌طلب و پهلوی شود. او اکنون با وقاحت تمام، جمهوری اسلامی را به استفاده از سلاح شیمیایی علیه مردم خود متهم می‌کند؛ دروغی بزرگ که یادآور سناریوسازی‌های غرب برای حمله به کشورهای مستقل است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که نقش‌آفرینی او فراتر از یک مخالف سیاسی است. شواهد حاکی از آن است که او مأموریت دارد "آتش تهیه" تهاجم تروریستی رژیم صهیونیستی علیه ملت ایران را برای مقطع زمانی حساس "دی‌ماه ۱۴۰۴" فراهم کند. او در حال زمینه‌سازی افکار عمومی برای پذیرش ضربات دشمن است؛ اقدامی که تنها از یک "استاد تمامِ تروریسم" برمی‌آید.

مطالبه ملی: محاکمه و استرداد

اکنون که نقاب از چهره واقعی این عنصر وابسته کنار رفته است، هیچ عذری پذیرفته نیست. قوه قضائیه وظیفه دارد بدون فوت وقت، دادگاه غیابی علی شریفی زارچی را برگزار کند. جرم او روشن است: "همکاری با سرویس جاسوسی موساد"، "اقدام علیه امنیت ملی" و "خیانت به وطن".
دستگاه قضا باید از طریق پلیس بین‌الملل (اینترپل) پیگیر استرداد این مجرم باشد تا او به اشد مجازات برسد. اما این تمام ماجرا نیست.

شرکای جرم فراموش نمی‌شوند

در پایان، روی سخن با کسانی است که زمینه این خیانت را فراهم کردند. ملت ایران شرکای جرم شریفی زارچی را فراموش نخواهند کرد. آن مدیران و مسئولانی که در دولت پزشکیان، با بی‌تدبیری و شاید همسویی، پای این تروریست را مجدداً به دانشگاه باز کردند و دست او را برای ارتکاب جرایم امنیتی و در نهایت فرار از کشور باز گذاشتند، باید پاسخگو باشند. تاریخ و حافظه تاریخی ملت ایران، نام کسانی را که نفوذی‌ها را بر صدر نشاندند، هرگز از یاد نخواهد برد.