کد خبر: ۹۶۳۳۲
تاریخ انتشار: ۲۴ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۳:۰۷
حرف‎هايي درباره مردي كه حرف‎هايش را پس نگرفت

«لحظه‎‎های انقلاب» سیدمحمود قادری گلاب‎دره‎ای، از آن کتاب‎هاست که می‎تواند تحسین و حسادت آدم‎‎های مختلف را برانگیزد.

هنوز شش ماه از عمر انقلاب اسلامی نگذشته، نویسنده صاحب نامی که کتاب‎‎هایی چاپ کرده، رمانی می‎نویسد از تجربه‎‎های حضور «واقعی» در میدان جنگ و گریز‎‎های خیابان انقلاب.

کاری که نویسنده‎‎های روشن‎فکر وابسته به نان ادبیات، هنوز در نسبت با مردم و سرزمینی که در آن زندگی می‎کنند، نکرده‎اند. روشن‎فکری، اسم یک طایفه نیست. اسم یک بیمار است که می‎تواند از دسته‎‎های مختلف آدم‎‎های سیاسی را که به نام نویسنده و هنرمند معروف می‎شوند، با خود درگیر کند.




حالا 34 سال از آن انقلاب بزرگ گذشته و هنوز کسی کتابی در قواره «لحظه‎‎های انقلاب» گلاب‎دره‎ای ننوشته است. نه آن‎ها که از اسم و شعار و آزادی نان می‎خورند و نه کسانی که هزار کار نکرده برای انقلاب اسلامی در کارنامه‎شان دارند.

صاحب حدود 40 کتاب در حوزه داستان کوتاه، رمان و سفرنامه، نه عضو «کانون نویسندگان فلان» است و نه در فهرست «انجمن بهمان» جایی دارد. این تاوان استقلال است آقای گلاب‎دره‎ای! گویا روشن‎فکران دو دسته به ظاهر متخاصم میدان ادبیات ـ و فرهنگ‎ـ به رغم اختلاف‎های‎شان، با هم موافقند که از آدمی مثل گلاب‎دره‎ای یا آل‎احمد، نباید اسم زیادی در میان باشد.

دسته‎ای برابر کار‎ها و حرف‎‎های آدم‎‎هایی از این قبیله ساکت مانده‎اند و آدم‎‎هایی که همین دیروز در فلان جلسه توصیه می‎کنند «زیاد هم نباید به این آدم‎‎ها بها داد»، دست از انکار نویسنده بزرگی مثل سیدمحمود گلاب‎دره‎ای برنمی‎دارند. گویا تجربه سکوت، نتیجه نمی‎دهد. تجربه انتشار ناگهان سیدمرتضی آوینی، نادر ابراهیمی، سیدحسن حسینی و قیصر امین‎پور در میان علاقه‎مندان راست‎گوی ادبیات و فرهنگ، نشان داده با سکوت نمی‎شود این آدم‎‎های عجیب را از بین برد. جماعت روشن‎فکران در دسته به ظاهر متخاصم، چند سال بعد از آوینی، دیدند اتفاق بزرگی افتاده و نسلی از خواننده‎‎های کتاب‎‎های او به‎وجود آمده‎اند. کسانی که قبل از شهادت او را نمی‎شناختند.

تجربه‎‎های کم و بیش مشابهی درباره حسن حسینی و قیصر امین‎پور و نادر ابراهیمی اتفاق افتاده‎اند و حالا باید غیر از سکوت، گاهی پنجه در صورت این آدم‎‎ها کشید. در کتاب‎‎های فراوان سیدمحمود گلاب‎دره‎ای که در آن‎‎ها شوق عدالت موج می‎زند و حتی نمونه‎‎های مشهورتر، مثل لحظه‎‎های انقلاب، مادر، حکومت نظامی، آقاجلال، دال و... ، هیچ‎وقت درست و درمان چاپ و پخش نشده‎اند. در کتاب‎‎های قبل از انقلاب گلابدره‎ای هم، مثل کتاب‎‎های بعد از انقلاب او، جنگ دایمی با ظلم چنان پیداست که روشن‎فکران صاحب ادعا را به حذف نام او را همه گفته‎‎ها و نوشته‎های‎شان کشانده. از میان این‎همه، لا‎اقل «لحظه‎‎های انقلاب» از آن کارهاست که اگر ناشر درست و حسابی داشت، حالا باید همه کسانی که برای انقلاب اسلامی احترامی قایلند، آن‎ها که هر سال به بهانه‎ای در راه‎پیمایی 22 بهمن شرکت می‎کنند، خوانده بودند.

اما این‎طور نیست. بهترین رمان انقلاب اسلامی، هیچ‎وقت درست و به‎موقع چاپ نشده و به دست مخاطب نرسیده و البته که جایزه‎ای هم نگرفته است. این حرف‎ها، ادعای ما نیست. لطفا، کتاب را از جایی، کتابخانه‎ای، خانه دوست و آشنایی پیدا کنید و بخوانید تا اندازه آن‎چه از دست داده‎اید، معلوم شود.

شاگرد مستقیم جلال آل‎احمد، کاری کرده که نامش برای همیشه از فهرست «کانون نویسندگان فلان» و «انجمن بهمان» خط بخورد، کتابی که می‎تواند تحسین یا حسادت آدم‎‎های مختلف را برانگیزد. و حسادت بدچیزی است. بد چیزی است آقای گلاب‎دره‎ای!

اما همه تلاش روشن‎فکر‎های دو دسته به ظاهر متخاصم، برای فراموش شدن آوینی به نتیجه‎ای نرسید. انکار کتاب‎‎های عجیب و ماندنی او و اتفاق شگفت‎انگیز چاپ نشدن آن‎ها در دوره‎‎های مختلف کمکی به این آدم‎‎ها نکرد. سعی برای عوض کردن تصویر او برای مخاطب جوانی هم که می‎تواند با «خود» آوینی مواجه شود، به‎جایی نرسید. همچنان‎که بی‎توجهی «کانون نویسندگان فلان» حتی به مرگ جناب امین‎پور، و تسلیت یک جمله‎ای «انجمن بهمان» بعد از دو هفته، ذره‎ای از احترام آدم‎‎هایی که او را می‎شناسند یا تازه با کار‎های و شعرهایش آشنا می‎شوند، کم نکرد.

کسانی که فکر می‎کنند «آل‎احمد» نویسنده نیست و «مدیر مدرسه» جاویدان او اصلا کتاب به حساب نمی‎آید و امین‎پور و حسن حسینی شاعر نبودند و آن‎چه برای انقلاب بزرگ مردم ایران و نبرد بهترین جوان‎‎های روی زمین گفته‎اند، شعر نیست، از دسته جماعتی‎اند که فکر می‎کنند حالا تازه باید نشست و جلسه‎‎های فراوان برگزار کرد ـ‎‎‎و حق جلسه‎‎های فراوان گرفت‎ـ و بحث کرد درباره این‎که آیا اساسا شعر یا داستان امکان تحقق دارد یا نه!

حالا به ما که احمد عزیزی و قیصر و محمودگلابدره‎ای را از نزدیک دیده‎ایم، می‎گویند این‎ها شاعر نبودند، نویسنده نبودند و آن‎چه گفته‎اند، اصلا شعر و رمان نیست و اگر هست ـ‎حتی «لحظه‎‎های انقلاب»ـ درباره انقلاب نیست و شما که از این آدم‎‎ها و کتاب‎های‎شان خوش‎تان آمده و چیز یاد گرفته‎اید و بزرگ شده‎اید و به صف دفاع از انقلاب اسلامی میلیون‎‎ها انسان با ایمان اضافه شده‎اید، اصلا نیستید و این‎جا هم که ایستاده‎اید، بالای قبر سیدمحمود قادری گلاب‎دره‎ای نیست و یک پارک در حومه شهر است و اصلا بیا درباره امکان زنده ماندن این آدم عجیب و نویسنده خیلی غریب حرف بزنیم که چرا در همه این سال‎ها، بدون حمایت باند‎های مختلف ادبیات، زنده ماند و نوشت و تا 73 سالگی، تجربه 50 سال نویسندگی در طراز اول ادبیات ایران را از سرگذراند.




قبول، بیایید درباره این نویسنده خیلی غریب حرف بزنیم که علاقه فراوان به جلال آل‎احمد داشت که معلم ادبیات او در مدرسه نزدیک میدان تجریش 50 سال پیش بود و به‎خاطر گل روی مرد با دل و جرأتی که با اسم خمینی، جانش را گرفت کف دست‎هایش و رفت وسط موج سنگین مردمی که داشتند پدر شاه را درمی‎آورند و با دکتر مفتح و مرتضی مطهری و آیت‎الله خامنه‎ای هم سخن شده بود. درباره آدمی که 20 ـ 30 سال تنها زندگی کرد و کتاب‎‎های عجیب نوشت و قدر ندید و بر صدر ننشست. اصلا بیایید در فلان پژوهشکده یا نهاد یا محفل کذایی، درباره این حرف بزنیم که اصلا انقلاب اسلامی رخ داد، یا نه!

نکند این‎جا که حالا ایستاده‎ایم، بالای قبر گلاب‎دره‎ای نیست و این، یک پارک در حومه شهر است یا نکند این پارک حومه شهر، اصلا به‎جای جنوب تهران، مجاورت جشن هنر شیراز است و نه فقط «لحظه‎‎های انقلاب» رمان نیست و درباره انقلاب نیست، که گلاب‎دره‎ای هم نویسنده نیست و آوینی شأنی در تفکر ندارد، چون اهل عمل هم هست و احمد عزیزی و قیصر و سیدحسن حسینی و سلمان هراتی هم شاعر نیستند!

دیدید؟ دیدید ضرورت دارد جلسه‎‎های فراوانی فراهم شود که معلوم شود داستان و رمان انقلاب اصلا امکان تحقق دارد یا نه؟ دیدی آقای گلاب‎دره‎ای؟ مهم‎تر از خود «لحظه‎‎های انقلاب» روش عجیب نوشتن آن است که در لحظه به آدم‎‎های متن مربوط است و نویسنده‎اش یا حرف‎‎های ویژه خودش، این است که در هیچ موقعیتی ـ حرف‎هایش را و کاری که برای انقلاب امام خمینی کرده بود را پس نگرفت و از آن کوتاه نیامد.

تلاش ساکت سرخ‎‎ها و انکار سفید‎ها درباره محمود گلاب‎دره‎ای هم مثل نسل بقیه جوانمردان به‎جایی نمی‎رسد. مخاطب جوان دور مانده از کار‎های گلاب‎دره‎ای، کم‎کم دست حسرت می‎گزد و کارها‎یش را می‎خواند و به دوست نادیده‎ای که تازه پیدایش کرده، افتخار می‎کند. پهلوانان نمی‎میرند و این رسم شیرین جوانمردی است

منبع: پنجره / محمدحسین بدری

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما
* نظر :