گروه اقتصادی بررسی اطلاعات مالی صدها شرکت نشان می‌دهد سودهای ثبت‌شده در دفاتر الزاماً به پول واقعی و توسعه تولید تبدیل نشده‌اند. در نمونه تجمیعی بررسی‌شده، فاصله سود خالص و جریان نقد عملیاتی به حدود ۴۶۱ هزار میلیارد تومان رسیده است. پرسش اصلی این است: مدیرانی که کارخانه‌های ساخته‌شده با سرمایه نسل‌های گذشته را تحویل گرفته‌اند، چه میزان ظرفیت تولید تازه ایجاد کرده‌اند و چه میزان بدهی، مطالبات وصول‌نشده و تعهدات مالی برای مدیران بعدی باقی گذاشته‌اند؟
به گزارش بولتن‌نیوز، بررسی صورت‌های مالی شرکت‌های بزرگ کشور، زنگ خطری را درباره شیوه ارزیابی عملکرد مدیران اقتصادی به صدا درآورده است؛ مدیرانی که ممکن است با افزایش سود اسمی، کارنامه موفقی ارائه کنند، در حالی که سرمایه‌گذاری در خطوط تولید، نوسازی تجهیزات و افزایش ظرفیت کارخانه‌ها متناسب با این سودها رشد نکرده است.
۴۶۱ هزار میلیارد تومان فاصله میان سود و پول واقعی
بر اساس تحلیل تجمیعی اطلاعات مالی ۴۱۷ شرکت غیرمالی، حدود ۱۱۹۹ همت سود خالص در برابر ۷۳۸ همت جریان نقد عملیاتی ثبت شده است؛ فاصله‌ای معادل ۴۶۱ همت.
در همین بررسی، ۸۱ شرکت با وجود سودآوری، جریان نقد عملیاتی منفی داشته‌اند و در ۲۰۳ شرکت، جریان نقد عملیاتی کمتر از نصف سود گزارش‌شده بوده است.
این اختلاف الزاماً به معنای سود موهوم نیست؛ اما یک پرسش جدی دارد: سودهایی که به پول نقد تبدیل نشده‌اند، چه زمانی وصول می‌شوند و چه سهمی از آنها به توسعه تولید بازمی‌گردد؟
پالایشگاه‌های بزرگ؛ سود چندبرابری نسبت به جریان نقد
در اطلاعات بازنشرشده شش‌ماهه ۱۴۰۵، پالایش نفت اصفهان حدود ۱۷۰ همت سود در برابر ۴۰ همت جریان نقد عملیاتی و پالایش نفت بندرعباس حدود ۱۲۳ همت سود در برابر ۲۵ همت جریان نقد عملیاتی داشته‌اند. برای پالایش نفت تهران نیز حدود ۹۱ همت سود در برابر ۹٫۵ همت جریان نقد عملیاتی گزارش شده است.
از ۲۲ میلیارد تا ۸۹ هزار میلیارد تومان؛ دلار با سود پالایشگاه‌ها و هزینه مردم چه کرده است؟
این ارقام باید با سازوکار تسویه مطالبات پالایشگاه‌ها و اسناد اصلی تطبیق داده شوند؛ اما ضرورت پاسخ‌گویی درباره کیفیت سود و وضعیت نقدینگی را نشان می‌دهند.
کارخانه را تحویل گرفته‌اید؛ برای آینده چه ساخته‌اید؟
مسئله فقط حسابداری نیست. کارخانه‌هایی که دهه‌ها پیش ساخته شده‌اند، امروز در اختیار مدیرانی قرار دارند که باید علاوه بر حفظ تولید، ظرفیت‌های تازه ایجاد کنند.
آیا مدیران صرفاً از زیرساخت‌های گذشته درآمد کسب کرده‌اند یا برای آینده صنعت نیز سرمایه‌گذاری کرده‌اند؟
در این میان، خرید دارایی‌های غیرضروری، سپرده‌گذاری‌های کلان بانکی، دریافت تسهیلات سنگین و انتقال بدهی به دوره‌های مدیریتی بعدی باید دقیق بررسی شود.
شرکتی که منابع خود را در دارایی‌های غیرمولد نگه می‌دارد، اما برای نوسازی کارخانه تسهیلات می‌گیرد، باید درباره منطق این تصمیم پاسخ دهد.
ریشه تورم را در مسیر پول جست‌وجو کنید
افزایش قیمت محصولات می‌تواند سود ریالی شرکت را بالا ببرد، بدون آنکه تولید فیزیکی افزایش یافته باشد.
اگر منابع بنگاه‌ها از توسعه تولید منحرف شود و کسری نقدینگی آنها نیز از مسیر تأمین مالی تورم‌زا جبران شود، نتیجه می‌تواند هم‌زمان فشار بر تولید و قیمت‌ها باشد.
البته اثبات این زنجیره نیازمند بررسی منشأ تسهیلات، مصرف منابع و وضعیت واقعی تولید است.
مطالبه بولتن‌نیوز روشن است: سازمان بورس، سهامداران عمده و دستگاه‌های نظارتی باید توضیح دهند چرا ارزیابی مدیران عمدتاً بر سود حسابداری متمرکز است و سهم افزایش تولید، سرمایه‌گذاری مولد، کاهش بدهی و وصول واقعی درآمدها در این ارزیابی چیست.
سؤال پایانی: اگر این حجم از سود در صورت‌های مالی ثبت شده، سهم مردم از آن در تولید بیشتر، اشتغال پایدار و حفظ قدرت خریدشان کجاست؟
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com